در رویارویی با این بحران، دنیای غرب یکبار دیگر با مشکلات و تناقض‌های خود ساخته ا‌ش دست و پنجه نرم می‌‌کند. همان گونه که در رویارویی با طالبان در افغانستان به خیال خود از همکاری و حمایت جمهوری اسلامی بهره مند شد، اینبار هم می‌خواهد به کمک رژیم‌های متعصب نافی حقوق بشر در منطقه به جنگ آدمخوار های داعشی برود. در افغانستان، آمریکا از سویی به گمان خود با جمهوری اسلامی هم پیمان بود و از سوی دیگر ناچار بود از کشتار روزانه سربازان آمریکایی‌ توسط " بمب‌های کنار جاده‌ای" که پاسداران کارگذاری کرده بودند چشم پوشی کند. درعراق نیز به جای آنکه عوامل نظام جمهوری اسلامی را شناسایی و منزوی سازد بدام آنها افتاد و گماشتگان شناخته شده رژیم از نوع نوری المالکی را بر اریکه قدرت نشاند. زمانی‌ که تاریخ حوادث این سال‌ها نوشته شود همان گونه که از شقاوت و سبعیت رژیم جمهوری اسلامی و ضایعات آن در منطقه خواهند نوشت متقابلاً از ضعف سیاست و اشتباهات خونبار آمریکا در منطقه یاد خواهند کرد.

آیندگان با چشمانی بازتر و دیدگاه‌هایی‌ روشنتر مشکلات منطقه را از آغاز " انقلاب" در ایران تا امروز، در یک مسیر بلاانقطاع خواهند دید. همان مسیری که جمعی‌ بی‌ خبر از واقعیات جهان امروز، درایران بیگانه ستیزی‌ را یگانه راه برون رفت از فقر و جهل و عقب ماندگی تصور کرده اند. نخست با کهنه شعار‌های " ضدّ امپریالیستی" عاریه گرفته از کمونیست‌ها و سپس با نفرین‌های عاجزانه " مرگ بر آمریکا" حسادت، عناد و دشمنی با آمریکا را مرکب عوام فریبی و وسیله تسلط خود بر مردم تیره روز و ناآگاه ایران و منطقه کردند. مستان را سرود بیگانه ستیزی و تعصبات مذهبی‌ آموختند. جنگ عراق را که خود آتش افروز آن‌ بودند به آمریکا منتسب ساختند و به خاطر تهییج عواطف مذهبی‌ و سوء استفاده از آن وبه بهانه حمایت از فلسطینی‌ها تعصبات ضد یهودی وضد اسرائیلی را اساس و مبنای سیاست‌ خودقرار دادند. دقیقا در چارچوب تعبیرات " جورج اورولی" مردم را آنچنان شست و شوی مغزی دادند که هر گاه دگمه لازم را فشار می دهند، ده‌ها هزار نفر که کوچکترین شناختی نه ‌ از آمریکا و نه از اسرائیل دارند، خواستار مرگ آمریکا و اسرائیل میشوند! تفاوت آشکار میان طالبان، داعش، حماس، الشباب و بوکو حرام با جمهوری اسلامی دراین است که آنها را جهان به عنوان یاغی و تروریست می‌‌شناسد و جمهوری اسلامی را به عنوان نخستین کشوری که در آن‌ تروریست‌های اسلامی موفق شده اند مسند حکومت را تصاحب کنند. اگر روزی طالبان در افغانستان یا بوکو حرام در نیجریه و یا داعش در عراق و سوریه موفق شوند قدرت را تسخیر کنند ، احتمالا پاره ا‌ی از رهبران کشور‌های غربی برای آنها نیز پیام " فدایت شوم" خواهند فرستاد.

تبلور اسلامیسم در داعش

عکس العمل جهان غرب در برابر توحش و جنایت اسلامیستها، موضعی و پراکنده است. غربی‌ها هنوز نتوانسته اند معنی‌ واقعی‌ اسلامیسم و خطرات ناشی‌ از آن‌ را درک کنند. برای آنها این تازه‌ترین دشمن دموکراسی هنوز نا شناخته است. همانگونه که کمونیسم در روسیه شوروی بیش از سی‌ سال برای جهان آزاد نا شناخته ماند ودر سجایای آن "روشنفکران" داستانها سرودند و شاعران "متعهد" قصیده ها سرودند. پس از آنکه میلیون‌ها نفر در روسیه و چین قربانی این سیستم جهنمی شدند ، سر انجام کمونیسم سرنگون شد و سپس آنگونه که بود در غرب شناخته شد. در مورد اسلامیسم هم مردم جهان بی‌ خبر و گمراهند. هنوز اکثریت مردم تفاوت اسلام را به عنوان یک مذهب با اسلامیسم یعنی‌ یک ایدئولوژی تمامیت خواه همانند کمونیسم استالینی یا فاشیزم هیتلری درک نکرده اند و از اینرو هنوز از هرگونه انتقاد از آن‌ به خاطر "حفظ احترام ادیان" دوری میجویند.

نباید فراموش کنیم هستند کسانی‌ که مدعی اند اسلام واقعی‌ همین اسلام خشن و آدم خوار است ولی‌ اگر این نقطه نظر را پذیرا شویم تکلیف میلیونها مسلمانی که این رفتار و برداشت را منافی اسلام می دانند چه می شود؟ هر دو گروه مدعی پیروی از "اسلام واقعی‌" هستند، پس چگونه می شود میان این دو، "اسلام واقعی" را برگزید؟ در مورد چنین مسائلی‌ نباید در انتظار پاسخ و راه حل ماند. همانگونه که در مورد مسائل مربوط مذاهب هم اینگونه اختلاف نظر‌ها هرگز به نحوی که مورد قبول همگان باشد حل نشده است. باید خشونت و رفتار غیر انسانی‌ را از سوی هر مذهب، فرقه، ایدئولوژی و حکومتی محکوم کرد و از اتهام حمله به مذهب ترس و واهمه‌ای به خود راه نداد. مذهب یک امر خصوصی و قابل احترام است اما به محض آنکه کسی‌ خواست با زور و یا دیگر وسائل غیر مشروع ، عقیده و یا نظر خود را بر دیگری تحمیل کند، در دنیای امروز این عمل مردود و محکوم است. به نام آزادی مذهب نمی‌شود مخل آزادی دیگران شد. مذهبی‌ که آدم کشی‌ به شیوه داعش و یا آدم ربائی های بوکو حرام نمونه های آن هستند در جهان امروز محکوم به زوال و نابودی است.

آنچه امروز در منطقه می‌گذرد نمایانگر واقعیتی است که ملت ایران با فدا کردن جان و آزادی خود تجربه کرده است. اگر جهان غرب حتی برای یک ثانیه گرفتار این تصور شود که با هم پیمانی با آدمخوار‌های‌ جمهوری اسلامی می تواند به جنگ داعش و امثال آن‌ برود، مرتکب یکی‌ دیگر از اشتباهت تاریخی‌ خود شده است. زمانی‌ مردم آزاده دموکراسی‌های غربی می توانند بر روی یک متحد طببعی‌ در جنگ با استبداد و توحش مذهبی‌ در منطقه حساب کنند که در ایران یک حکومت آزاد و دمکرات برگزیده از آرای ملت ایران حکومت کند. آنهایی که امروز در ایران حکومت می کنند نوعی‌ از انواع گوناگون واپسگرایان مذهبی‌ هستند و اگر اختلافی با داعش دارند چه بهتر که با هم بجنگند و به قول هنری کیسینجر هر دو طرف در آن جنگ بازنده شوند!