به گزارش مهر، هرچه از مدارس هوشمند و استاندارد پايتخت به سمت استان‌هاي جنوبي فاصله مي‌گيريم به همان اندازه با کمبود نيروهاي آموزشي، کلاس هاي استاندارد و امکانات اوليه آموزشي و بهداشتي روبرو مي شويم که به گفته بسياري از کارشناسان براي حل آنها نياز به تدبيري ويژه و عزمي ملي است.

بچه‌هاي سيستان و بلوچستان به ويژه در مناطق روستايي با واژه هايي همچون باباي مدرسه، وسايل سرمايشي، آبخوري، سرويس بهداشتي، وسايل سمعي و بصري، سالن ورزشي و حتي پنجره اي براي پيوند نگاهشان با خورشيد، بيگانه و محروم هستند. بسياري از دانش آموزان اين استان سهم‌شان از اين دنياي رنگارنگ‌ و کلاس‌هاي هوشمند پايتخت تنها تک لباسي کهنه است که با دمپايي پلاستکي کيلومترها راه را مي‌پيمايند تا با کوله باري از خستگي دانشي بياموزند و نقشي در توسعه کشور و استان ايفا کنند.

کودکان سيستان و بلوچستان نه با يک کوله­‌پشتي پر از دفتر و مداد رنگي بلکه با باري از خستگي و سختي‌ راهي مدرسه مي‌شوند.

در بسياري ازمدارس استان حتي آبي براي نوشيدن آنها نيست و جاي خالي ليوان هاي آب خوري رنگي در ميان وسايلشان خالي است و آنها هر روز در ميان کيسه‌­هاي پلاستيکي که حکم کيفشان را دارد راه مدرسه را پيش مي‌گيرند.

کمبود 800 هزار متر فضاي آموزشي و بيش از 8 هزار معلم، عدم دسترسي مناسب، نبود سرويس‌هاي بهداشتي در بسياري از مدارس عشايري و روستايي، جابجايي دانش آموزان با وانت بار در مناطق روستايي و پيمودن مسافت‌هاي طولاني و بيش از 3 کيلومتر براي رسيدن به کلاس درس تنها بخشي از مشکلات آموزشي است که سد راه دانش آموزان اين استان است و به طور حتم باورش براي ديگران سخت است.

دانش آموزان سيستان و بلوچستان به ويژه در جنوب استان سال‌ها است که با کلاس‌هاي خشت و گلي و غيرمقاوم که با بارش باران به تعطيلي کشانده مي‌شوند خو گرفته اند اما سوء تغذيه و عدم تمکن مالي خانواده ها حتي براي خريد يک جفت کفش و تعصبات قومي که مانع ادامه تحصيل دختران
مي شود از جمله مشکلات ديگري است که هنوز راه حلي براي رفع آنها انديشيده نشده است.

هرچند که طي سال هاي گذشته به گفته مسئولان سازمان آموزش و پرورش و اداره کل نوسازي، اقدامات قابل توجهي براي رفع کمبودهاي مورد نياز دانش آموزان سيستان و بلوچستاني انجام پذيرفته اما امکانات تحصيلي موجود در اين استان فاصله معناداري با ساير استان‌هاي کشور دارد که حل آن نيازمند نگاه و تدبيري ويژه است.

در حال حاضر تعداد 18 هزار کلاس درس در سراسر سيستان و بلوچستان در حالي دانش آموزان و شکوفه‌هاي ايران اسلامي را درون خود پناه داده که از اين تعداد 11 هزار کلاس نياز به ترميم اساسي دارد. کلاس‌هاي درسي فرسوده در سيستان و بلوچستان سال‌ها در انتظار همتي بلند براي بازسازي هستند و در حال حاضر هزينه بازسازي آنها به رقمي معنادار تبديل شده که به گفته رييس سازمان آموزش و پرورش از توان اين سازمان و استان خارج است.

به گفته عليرضا نخعي براي ترميم اين تعداد واحد آموزشي به ميزان 3 هزار ميليارد ريال اعتبار نياز است که پرداخت اين بودجه از توان اداره کل آموزش و پرورش استان خارج است و براي رسيدن به ميانگين کشوري نياز به ساخت 800 هزار متر مربع فضاي آموزشي است که هزينه و بودجه اي هنگفت را مي طلبد.

مدارس کپري از جمله مشکلات ديگري است که با وجود برپايي جشن هاي کپرزدايي اما هنوز در استان به دليل پراکندگي جغرافيايي بيش از حد و متاثر از پديده اي به نام روستازايي همچنان گريبان دانش آموزان و سازمان آموزش و پرورش را گرفته است. آمار مدارس کپري که در ميان حصاري از حصير خرما يا چادر برپا مي‌شود در گفته مسئولان نيز تناقض دارد تا آنجا که مديرکل نوسازي تعداد آنها را 15 عدد مي داند، رييس آموزش و پرورش 50 عدد نام مي برد اما رييس شوراي اسلامي سيستان و بلوچستان اعتقاد دارد تعداد مدارس کپري بيش از 800 مدرسه است.

سيستان و بلوچستان به‌عنوان يکي از استان‌هاي محروم کشور در حال حاضر از نظر سو‌ء تغذيه در شرايط بحراني به سر مي‌برد به ‌طوري که معاون بهداشتي دانشگاه علوم پزشکي زاهدان از وجود اختلالات ناشي از اين بيماري در ميان کودکان اين استان خبر مي‌دهد. سيد مهدي طباطبايي در گفت‌وگو با مهر اظهار داشت: شاخص‌هاي سوءتغذيه در سيستان و بلوچستان دو برابر استان‌هاي کشور است و متاسفانه دسترسي به غذاي سالم مورد نياز در استان براي همگان امکان‌پذير نيست.

وي با اشاره به اين ‌که 20 درصد کودکان زير پنج سال در سيستان و بلوچستان دچار سوءتغذيه هستند و به عارضه‌‌هاي لاغري ، کم وزني و کوتاه قدي دچار شده‌اند تاکيد مي‌کند: متاسفانه از نظر امنيت غذايي در استان در مرز هشدار قرار داريم.

وي ميزان شيوع کم‌خوني در تمام گروه‌هاي سني را دو برابر شاخص‌هاي کشوري عنوان و خاطرنشان مي‌کند: تغذيه مناسب يکي از معضلاتي است که در استان با شرايط اقتصادي مردم گره خورده است و براي خروج از اين شرايط بحراني بايد زمينه دسترسي خانواده‌ها به غذاي سالم و ريزمغذي‌ها را افزايش داد.

به گفته طباطبايي طبق بررسي‌هاي انجام شده اکنون استان‌هاي سيستان و بلوچستان، هرمزگان و کهگيلويه و بويراحمد از لحاظ امنيت غذايي پايين‌ترين سطح در کشور را دارند.

يک عضو هيئت علمي دانشکده پزشکي دانشگاه آزاد نيز با بيان اين‌ که مشکل سوءتغذيه بيشتر به خانوارهاي ساکن در اطراف و مناطق حاشيه‌اي شهر و همچنين روستاها مربوط مي‌شود اظهار داشت: بيشتر ساکنان اين مناطق از درآمد بسيار پاييني برخوردار هستند به‌طوري که فقط با درآمد يارانه‌ها زندگي مي‌کنند و به همين دليل سوءتغذيه ميان اين خانوارها بيشتر مشاهده مي‌شود.

مليحه غريبي با بيان اين ‌که تاکنون جلسات زيادي به‌منظور رفع مشکل خانوارهاي استان و کمک به آنها از سوي وزارت بهداشت و دانشگاه علوم پزشکي برگزار شده است افزود: تاکنون هيچ نتيجه کاربردي از اين جلسات بيرون نيامده و هيچ حمايتي از سوي دولت انجام نگرفته است و فقط مي‌توان در اين زمينه به کمک‌هاي مردمي اشاره کرد که گاه و بي‌گاه به داد خانوارهاي محروم مي‌رسد.

وي درباره تغذيه در مدارس هم اذعان داشت: با اين‌ که قرار بود اين طرح در مدارس استان اجرايي شود اما تنها چند نوبت و آن هم براي يک وعده ميان کودکان در طول سال شير توزيع شد که نمي‌توان به آن تغذيه يا حتي کمک‌ تغذيه گفت.

غريبي با بيان اين‌ که در بسياري از موارد مشاهده شده که دانش آموز سر کلاس از حال رفته است اظهار داشت: علت اين واقعه نشان داد که دانش آموز از 24 ساعت قبل چيزي نخورده و يک عدد تخم‌مرغ تنها خوراکي بوده که ظهر روز قبل مصرف کرده است. وي گفت: متاسفانه بسياري از کودکان و دانش‌آموزان اين استان اکنون در چنين شرايطي به سر مي‌برند و چنين تغذيه‌اي دارند.