واقع بینی و تفکر درست ،نعمتی است که خداوند به هر کس ارزانی داشته دیگر هیچ نیازی برای او باقی نگذاشته است. ما عادت کرده ایم برای هر کاری بدون در نظر گرفتن جوانب مختلف همیشه راحت ترین و در دسترس ترین مسیر را انتخاب کنیم.

آمار مهاجرتها و جلای وطن شده ها را حتما وزارت امور خارجه دارد چون معتقدیم که ان شا الله هیچ بنی بشری یواشکی و قاچاقی از کشور نمی گریزد.با این حساب در همین یکی دو دهه ی اخیر چند خانواده ی تحصیل کرده و دست به دهان رسیده از این کشور رفته اند و چرا همه ی آنهایی که ادعای دوستی و محبت وطن و دلتنگی در غربت رافریاد می زنند ،حاضر به برگشت نیستند؟

من همه ی دلایلش را نمی دانم ولی یک نمونه ی عینی را که از دوسال پیش با تلاشهایش برای رفتن آشنا شدم برایتان ذکر می کنم.

آقا صادق کارمند بیست و چند ساله ی یکی از ادارات با سه فرزند ،دو دختر و یک پسر به وسیله ی همسرش که مدرک زبان فرانسه داشت درخواست اقامت در کانادا را پر کرده بود. هر موقع سخن از رفتنش به میان می آمد با شوخی و تمسخر از عدم موفقیتش سخن می گفتیم و اینکه در خارج از کشور به گدایی می افتد و بیچاره می شود و از این حرفها....

سال گذشته در کمال نا باوری با گرفتن مرخصی بدون حقوق، خدا حافظی کرد و رفت. با وایبر عکس و فیلم می فرستاد و ما باز دور هم جمع شده از بد بختیهایی که به سراغش خواهد آمد سخن می گفتیم تا اینکه چند روز پیش برای پیگیری ادامه ی مرخصی سالانه برگشت ودیدیمش. ببخشید سرحال و جوانتر از روزی که رفته بود.

همسرش مشغول ادامه ی تحصیل در زبان فرانسه است . خودش تا زمان بیکاریش ماهیانه هشتصد دلار می گرفته و همین دو ماه پیش با یک هم وطن مشغول کار بسته بندی خشکبار شده .دختر بزرگش ماهیانه هزار و ششصد دلار می گیرد و پسر محصلش ماهی چهارصد دلار کمک هزینه ی تحصیلی و....

بهتره خیلی تعریف نکنم که خدای نکرده کسی هوای رفتن به سرش نزند.

چه بخواهیم و چه نخواهیم در عصر ارتباطات مردم به دنبال گزینه ی بهتر برای زندگی می گردند و هر چه هم حدیث حب الوطن برایشان بخوانی فایده ای ندارد .آقایان مسوولین هم هی منت سر مردم نگذارند که مثلا قیمت بنزین در دنیا چند دلار است و در اینجا مفتکی به مردم داده می شود .

همه عادت داریم خودمان را با بهتر از خود مقایسه ی رفاهی کنیم نه با پایین تر از خود.