وجود رئیس جمهوری با این ویژگی ها به عنوان رهبر قدرتمند ترین کشور دنیا چگونه می تواند در متحدان اطمینان و درمیان مخالفان ایجاداعتماد کند؟. این نه یک طنزتلخ سیاسی، بلکه واقعیتی است که امروز به طور جدی در برابر ما قرار دارد. واقعیتی که بزودی و با انجام انتخابات حساس ماه نوامبر مجالس قانونگذاری، شکل بغرنج تر و جدی تری به خود خواهد گرفت.

وقایع ماه نوامبر بیشتر از آن جهت اهمیت دارد که به احتمال قوی نتیجه انتخابات به تغییر موازنه قوا در حوزه تصمیم گیری و نهایتا قدرت گرفتن حیرت آور جمهوریخواهان علیه اوباما منجر خواهد شد. اتفاقی که به سادگی از کنار آن نمی توان گذشت. دستکم به دلیل تاثیرات و حساسیت شگفت آور آن بر سیاست خارجی کشور. موارد متعددی از این دست حساسیت ها در برابر ما قرار دارند. روسیه، اوکراین، سوریه، عراق، تروریسم و... البته پرونده اتمی ایران، همگی نمونه هایئ آشکار و قابل مشاهده ازاین گرفتاری ها و حساسیت های مرتبط با آن است.

اما تا آنجا که موضوع به ایران مربوط می شود با توجه به سرمایه گذاری هنگفت آقای اوباما در این پرونده نحوه حل یا عدم آن به مسئله ای ویژه برای رئیس جمهور و تیم کاخ سفید تبدیل شده است. ویژه به این اعتبار که در صورت عدم حصول یک توافق با تهران یا آنگونه که برخی سناتورها می گویند حصول یک توافق بد، و متعاقبا واگذاری بازی به حزب رقیب در انتخابات پیش رو، سرنوشت سرمایه گذاری های به عمل آمده به چه فرجامی ختم خواهد شد؟

مشکل این است که جمهوریخواهان و حتی گروهی از سناتور های دمکرات با بنیان نظری آقای اوباما در برخورد با ایران و پرونده اتمی آن دچار مشکل هستند و می گویند از زاویه کنگره با اتکا به همفکران و حامیانشان توافق بد را تصویب نمیکنند. مسئله نگران کننده اکنون تنها عدم توافق با ایران نیست، بلکه در حالتی اثباتی، شرایط پس از توافق احتمالی و چگونگی تصویب قانونی آن در کنگره موضوع اصلی ست. موضوعی حساس نه فقط برای کاخ سفید که حتی برای تهران به عنوان طرف دوم توافق.

به اعتقاد کارشناسان، تحلیلگران و دیپلمات های مقیم واشنگتن آنچه اکنون اهمیت زیادی پیدا کرده نتیجه رقص مرگ آشکار و سیاست پنهان میان کاخ سفید و کنگره در قبال ایران است که از مدتها قبل شروع شده و ما تنها نظاره گر آن از پشت شیشه های مات هستیم.

یک دیپلمات غربی مقیم واشنگتن میگوید "نمی توان انجام مذاکرات پشت پرده میان دولت و کنگره را منکر شد ولی باید دید رئیس جمهور در قبال آنچه انتظار دارد، قرار است چه امتیازی بدهد؟ اول کسب اعتماد سناتورها بعد توافق با تهران یا ابتدا توافق با تهران بعد مراجعه به آنها!".