سُخنان آقای روحانی در ادامه یک کارزار تبلیغاتی بیان می شود که در هفته های اخیر با هدف نمایش تصویری آرایش شده از شرایط اقتصادی کشور به راه انداخته شده است. فعالیت عُمده این کمپین دولتی در ارایه آمار و رقمهایی خُرسند کننده از نرخ تورُم، نرخ رُشد اقتصادی، بیکاری و جُز آن، نمایان می شود.

پُرسروصدا ترین اقدام این کارزار، اعلام رقم شگفت انگیز چهار و شش درصدی مُثبت برای رُشد اقتصادی بود؛ رقمی که با در نظر گرفتن نرخ پنج و هشت درصد رُشد منفی اقتصادی در سال گذشته، از یک جهش غول آسای 10 درصدی خبر می داد. این یک فُرصت باد آورده برای مُخالفان اُصول گرای دولت جناح میانه بود که "افسانه" دولت را به ریشخند بگیرند و از آن دگنگی برای حمله بتراشند. آنها که خود در دوران صدارت هشت ساله شان، در آمارسازی و بازی با ارقام مهارت ویژه ای کسب کرده اند، می دانستند آقای روحانی و دوستان از چه سُخن می گویند.

دفاع پایوران "دولت تدبیر و اُمید" از آمار خویش به اندازه خود ارقام ارایه شده مُعما گونه است. آقای مسعود نیلی، نظریه پرداز اقتصادی دولت، توضیح داد که رُشد اقتصادی نه به معنای رونق اقتصادی است و نه باید آن را برابر با خروج ار رُکود دانست. سُخنگوی دولت نیز که از دوش این "رُشد" مُتواضعانه، وظیفه ایجاد اشتغال را هم برداشته بود، کمی بعد تر برای سفت کردن استدلال هُشدار داد که "تشکیک در آمار دولت، به معنای دادن پیام به دُشمن مبنی بر موثر بودن تحریمها است".

اکنون آقای روحانی نیز در نمایش تلویزیونی دوشنبه با آب و تاب خبر از "مهار تورم" و "خُروج از رُکود" داده و "پیروزی دولت" را به ملت تبریک گُفته است تا اندکی بعد توضیح دهد که نه تنها "مهار تورُم به معنای ارزان شدن کالاها نیست"، بلکه مردم می توانند روی گران شدن هر چه بیشتر نیازمندیهای خود حساب باز کنند: "نمی گوییم که اجناس گران تر نمی شود، بلکه با شیب مُلایم افزایش می یابد."

هرچند آقای روحانی کوشش کرده ادامه روند سُقوط معیشت اکثریت جامعه به چاه گرانی را با تخفیف "شیب مُلایم" دلچسب کند، اما اعتراف او به تناقُضی که مردُم بین وضعیت واقعی خود و تصویر ارایه شده دولت از آن می بینند، ناکارایی بندبازی کلامی را در قانع کردن بینندگان و شنوندگان بازگو می کند.

آمار آقای روحانی و دوستان برای مصارف داخلی و خارجی ساخته و پرداخته شده و بیان کننده هیچ واقعیتی در باره شرایط کسب، کار و زندگی اقشار گوناگون جامعه نیست. آنها در داخل با اتکا به آمار مزبور کوشش می کنند موقعیت زیر انتقاد خود را در ساختار قُدرت بهبود بخشند و در پهنه خارجی اُمید دارند با وانمود به بیهودگی قطعنامه ها و مُصوبات تنبیهی بین المللی، از طرفهای خارجی فُرجه و امتیاز بگیرند. این راهی است که آقای احمدی نژاد، گُماشته ولی فقیه بر منصب ریاست جمهوری، به طور پلکانی طی کرد و سرانجام به توازُن آمارهای شاخدار و "کاغذپاره بودن قطعنامه ها" رسید.