در چنین اوضاعی است که حملات حکومت اسیدپاشان اسلامی با موجی از اعتراض در میان مردم و با انزجاری جهانی روبرو شده و این حملات تا همین جا هزینه سنگینی برای حکومت در پی داشته است.

انعکاس این کشاکش را در نزاعهای درون حکومتی به روشنی میتوان دید و در دل این کشاکشها و اظهاراتشان اوج استیصال و درماندگی حکومت را می بینیم. بطور مثال روحانی در سخنرانی معروفش مبنی بر اینکه بگذاریم مردم خودشان راه بهشت را انتخاب کنند، “نمی‌توان با زور و شلاق مردم را به بهشت برد”، وارد این مجادله شد.

اما دیدیم که سخنان او با واکنش شدید احمد خاتمی، امام جمعه تهران، تحت عنوان اینکه “رسالت و وظیفه حکومت دینی این است که جاده را هموار کند برای بهشتی شدن مردم” روبرو شد. بعد هم احمد علم‌الهدی امام جمعه مشهد با گفتن اینکه “با شلاق که سهل است، با همه قدرت جلوی کسانی که مانع بهشت رفتن مردم شوند خواهیم ایستاد” فتوای خود را مبنی بر تعرض بر زنان صادر کرد.

وحشتشان را به روشنی در این هشدار دادن ها و به جان هم افتادن های این حکومت میتوان دید.

البته این اتفاقات در حالی صورت میگیرد که جامعه در التهاب مبارزه است. نمونه ای چون آنچه در معدن بافق یزد روی داد و به مدت بیش از یک ماه شهری را به تحرک درآورد، خود یک الگو است. همچنین جنبش علیه اعدام، جنبش علیه آلودگی محیط زیست و اعتراضات دیگر مردم بر سر خواست های برحق انسانی شان دارد قد علم میکند.

اینها همه حکایت از فضای رزمنده جامعه و استیصال حکومت است. طرحهای دولت روحانی که قرار بود بار تحریم ها را تخفیف دهد، و شکوفائی ای به اقتصادشان دهد، به ته خط رسیده است و آمارهای خود حکومت از ابعاد گسترده تر فقر، گرانی و بیکاری در جامعه سخن میگوید. و این شرایطی است که کل جامعه را به مرز انفجار کشانده است.