شهرام شفیعی در گفت‌وگو با خبرنگار ادبیات و نشر ایسنا اظهار کرد: توسعه کتاب‌خوانی نیازمند ابزارها و تکنیک‌هایی است که مراکز مختلف دولتی و غیردولتی ما نسبت به آموزش این تکنیک‌ها به خانواده‌ها کم‌توجه‌اند.

نویسنده کتاب «جزیره بی‌تربیت‌ها» اظهار کرد: من 27 سال است که با بچه‌ها کار می‌کنم. باید با بچه‌ها درباره محتوای کتاب‌ها صحبت کرد و در آن‌ها انگیزه‌ای برای مطالعه آن کتاب ایجاد کرد. حالا اگر از کتاب‌های ضعیف بگذریم باید بگویم که هیچ‌وقت سؤال جدی توسط مسؤولان ما برای ترغیب به کتاب‌ خواندن ایجاد نشده است. در هفته کتاب باید پرسش جدی در ذهن بچه‌ها ایجاد کرد، در حالی‌که هرگز این‌طور نشده است. ما همیشه کتاب کتاب می‌کنیم، در حالی‌که هیچ وقت به این موضوع فکر نکرده‌ایم که مثلا همایشی بگذاریم و از نویسندگانی که کتاب‌های‌شان پرطرفدار است بپرسیم چه تکنیک‌ها و اسلوب‌هایی را به کار برده‌اند که توانسته است کتاب‌های آن‌ها را جزو پرطرفدارترین کتاب‌ها قرار دهد.

شفیعی گفت: کتاب‌خوان کردن بچه‌ها درست مثل جشن تولد‌هایی است که ما در آن‌ها به بچه‌های‌مان کتاب می‌دهیم. کتاب را به آن‌ها هدیه می‌کنیم در روزی شلوغ و پرطمطراق و بعد آن‌ها را رها می‌کنیم با کتاب‌شان؛ در حالی‌که باید خودمان در جوی دوست‌داشتنی با توضیحاتی درباره کتاب رغبت به خوانش آن را در بچه‌های‌مان ایجاد کنیم. این واقعیت تلخی است که بچه‌های ما رها شده‌اند و هیچ نهادی در زمینه آموزش تئوری‌های چگونگی کتاب‌خوانی توسط والدین وارد عمل نشده و نمی‌شود.

او با اشاره به سخنان رییس‌جمهور در زمینه ایجاد و احیای زنگ انشا و کتاب‌خوانی و صحبت‌های وزیر آموزش و پرورش در زمینه تجهیز کتابخانه‌های مدرسه‌ها گفت: به نظر من این اظهارنظرها که در آیین‌های مختلف از سوی مسئولان مطرح می‌شود، در این حد مفید است که جهت‌گیری کلی را نشان می‌دهد ولی روش‌مند کردن و عملیاتی شدن آن مستلزم این است که سیاست‌گذاران با بهره‌گیری از مشاوران توانمند ضمن ساعت‌ها نشست دقیق طرح‌هایی را ارائه کنند که بتواند با طی کردن مراحل مختلف این فرهنگ را در جامعه نهادینه کند.

این نویسنده نوجوانان تصریح کرد: در حوزه فرهنگ تصمیم‌های بخشنامه‌یی و خلق‌الساعه جواب نمی‌دهد. آن‌چه در فرهنگ ایرانی رخ داده و باعث شده است تمدن ما در سطح جهانی مطرح باشد حاصل تلاش‌های ذره ذره‌ توام با تفکر و تدبر بوده است. بنابراین در حوزه کتاب‌خوانی باید ابتدا بر روی کتاب تأمل کنیم. در چنین حالتی دیگر لزومی ندارد در هفته کتاب پیوسته بر مقوله کتاب‌خوانی تأکید کنیم.

او افزود: ما در حوزه کتاب دچار ضعف تکنیکی هستیم و بزرگ‌ترین این ضعف‌ها این است که مدام کتاب کتاب می‌کنیم. آن‌چه کتاب را پراهمیت می‌کند، انسان، نیاز‌های او، دغدغه‌های او و در نهایت انسانیت انسان‌هاست؛ به همین دلیل است که می‌بینیم قرآن مهم‌ترین کتاب دنیا شناخته می‌شود، چون قرآن مهم‌ترین مخلوقش را انسان خوانده است. ما باید ببینیم چه موضوعاتی مورد نیاز انسان امروزی است و در مورد آن موضوعات حرف بزنیم.

شفیعی گفت: من به عنوان یک نویسنده کودک و نوجوان باید با شناخت مخاطب خود از دغدغه‌های امروزی او صحبت کنم. ورود ما در عرصه کتاب مثل این است که مثلا درباره سعدی بخواهیم با حرف زدن در مورد لباسش او را بشناسیم. کتاب برای ما مثل لباس است. اگر بتوانیم موضوعاتی را انتخاب کنیم که دغدغه‌ها،‌ آرزوها و سؤال‌های بچه‌های ما را پاسخ دهد بچه‌ها به سمت آن گرایش پیدا می‌کنند. همچنان که با سعدی از طریق کتاب‌هایش آشنا شده و می‌شویم.