اصلاح طلبی در ایران که از سال 76 رقم خورد دارای پیامها و خوانشها و مدعیات جدید بسیاری بود که توانست در بزنگاه کوفتگی فکری و خستگی بدنه جامعه،به عنوان یک اسلوب رفتاری و اصول گفتاری میان مردم جا بیفتد.من نمیتوانم یا سواد و بینشی در آن حد ندارم که هیچ سودی و منفعتی از این جریان ( به باور من برساخته توسط امنیتی های استخوان داری مانند حجاریان) که به سیر تکوینی جنبش اجتماعی ما تا رسیدن به یک جامعه مدنی مدرن رسانده باشد بیان کنم ولی ضرر الی ماشالله....تا قبل از جنبش اصلاح طلبی تکلیف مردم با حکومت اسلامی مشخص بود.

یا با حکومت بودند (اقلیتی) یا برحکومت بودند (اکثریتی) مواضع عریان بود.اصلاح طلبی یک شرایط رزنانسی میان این دو حالت را نشانه رفت.ازیک سو همه اینها از سران و صاحب منصبان نظام اسلامی بودند و از سویی میخواستند آن اکثریت مخالف حکومت را به عنوان ابزار قدرت به خود نزدیک کنند.پس چه کردند؟گفتمان هایی باب کردند.تسامح و تساهل گلخانه ای ساختند.حکومت و حکومتی ها به شدیدترین وجه جامعه را آماج مشت و لگدهای سیاسی و اجتماعی قرار میدهند ولی اصلاح طلبان که به میان صفوف مردم آمده اند میگویند: مراقب باشید خشونت به خرج ندهید.مبادا بددهانی کنید ما مثل آنها نیستیم.می بخشیم و فراموش هم میکنیم حالا یا نمیکنیم! میگویند ای مردم اگر حکومت یک سیلی به شما بزند شما صورت کج کنید تا آنسو هم بزند.( خاتمی اینگونه گاندی شد!) .

به عبارتی نوعی کرختی رفتاری و بی حسی عمل گرایانه .یک فضای به ظاهر مهربانانه و پر از تسامح که کاملا ساختگی و فریب کارانه هست و حاصلش عقده های رفتاری در بدنه جامعه. این خوانش در جنبش سبز هم به اوج رسید: مبادا حرکت تندی صورت بگیرد آنوقت فرق ما با حکومتی ها چیست؟صبر کنیم این راه خیلی دور و دراز است عجله نکنیم.با متانت و گفتگو و مهر و همراهی این راه طولانی را طی کنیم هنوز اول راه هستیم...!

و از این نوع مدعیات به ظاهر زیبا ولی در اصل نگاهی که امکان نقد به جامعه را میگیرد.چون از جامعه تقاضای تظاهرات سکوت داشتن و آرامش و مهرو مدارا کردن لازمه اش یک نمایش از چنین رفتاری نسبت به مردم است تا آنها را تحریک و جری نکند.از آنزمان این گفتمان میان روشنفکران ریاکار طرفدار اصلاح پله پله تا آسمان ابدیت ! باب شد که به مردم احترام بگذارید،تندی نکنید،مردم خوب می فهمند،مردم خیلی بجا عکس العمل نشان میدهند،مردم مترصد و در کمین هستند و براساس خواست آنها حرکت کنیم و با احترام به کنش آنها...این پراز خطا و مغلطه و فریب بود.

اصلا هم مردم نه خوب می فهمند نه بجا عکس العمل نشان میدهند نه مترصدند نه کمینی زده اند....پرسه میزنند در خیال خوش گذشته و لنگ میزنند در مصیبتهای زندگی امروز.که به قول مولانا گفت آیم از حمام گرم کوی تو ...گفت خود پیداست از زانوی تو...

در اصل مدعیان این خوانش کسانی هستند که کمترین هزینه را در بودن این نظام متحمل میشوند که بعضا خدا را شکر انقلاب و نظام برایشان نعمت است.و مخاطب مردمی که باید زیر بار فشارها له شوند چرا که قرار است اصلاح طلبان دست اینان را گرفته راه درازی ! را رهنمونشان باشند. خب این خوانشها باعث شد نحوه تعامل کلی بدنه معترض جامعه با نظام اسلامی و ارکانش و استراتژیهایش تغییر کند.کلا همراهی با نظام اسلامی بدل شد به یک رفتار اجتماعی در معادله تقابل – تعامل حکومت و ملت.چرا خوب جا افتاد؟چون هزینه دادن و ایستادن و سختی بودن و ماندن برای استیفای حقوق خود، از دوش ملت برداشته شد و این عافیت طلبی باعث شد اوج حضور باشکوه یک ملت در یاحسین میرحسین و الله اکبر گفتن خلاصه شود.حالا اینها چه ربطی دارد به موضوع گفته های عریان و تند اباذری.

ربطش در هجمه ای است که به وی از سوی برخی صورت گرفته.اباذری درست گفته.همان را گفته که باید بگوید.هجمه ای که تحمل میکند نه برای اینست که چرا به اسب ملت گفته یابو ( که حتی اینگونه هم نبوده) بلکه علتش آن است که چرا نحوه گفتارش که حالتی شوک مانند هم دارد بر خلاف گفتمان و جریانی است که اصلاح طلبان سعی کرده اند در این سالیان جا بیندازند.( و دقت کنید اصلاح طلبان در اینجا نه به معنای صرف سیاسی بلکه تمامیتی از مدعیان اهل اندیشه که برای این گفتمان گاندی وار هورا میکشند بدون اینکه به بطن و متن موضوع بیندیشند).یعنی مردم را با آرامش و نوازش مخاطب قرار دادن که به به چه پری چه دمی عجب بالی و در ازایش این گفتمان را میان ملت جاانداختن .یعنی اینکه راه بسیار دراز و پله های متعددی در مسیر رسیدن به جامعه مدنی و دموکراسی مدرن وجود دارد که قرنها طول می کشد! و در این راه نباید هیچ کس با دیگری تندی کند.نه حکومت به تندی مردم را خطاب قرار دهد نه مردم حکومت را مورد عتاب...این به عنوان الگویی رفتاری کم کم جا می افتد و همه هم استقبال میکنند و خود را به خواب میزنند چون برای مردم بی هزینه و برای حکومت مایه انبساط خاطر و جیبشان می باشد و برای دلالهای این گفتمان خانه ها و زندگی آنچنانی در لندن و واشینگتون و نیویورک و ...

اباذری به زبان ساده میگوید جمع کنید این بساط را.جامعه به خواننده اش احترام میگذارد خب بگذارد ولی اولویتهای اجتماعی چه میشود؟ چطور به جامعه ای که اولویتش را نمی شناسند احترام بگذاریم و بگوییم خودش بلد است چه کند یا نکند؟اکثرا از خود می پرسیدند بر صورت دخترکان بی گناه اسید پاشیده شد پانصد نفر هم جمع نشدند چطور مظلومیت یک خواننده جوان گرامی و خوش صدا که به بیماری درگذشته بیشتر از جمعی دختر بی گناه که به بیماری و ناکامی و درد باید عمری بگذرانند می باشد.آن یکی برآمده از بطن طبیعت و این یکی برآمده از حکومتی دیکتاتوری که وجاهت از مردم میگیرد بر خلاف سرطان که مردم در بروزش نقش ندارند.

ولی این پچ پچ بی صدای ذهن اهل فکر بود تا اباذری این صدای اندیشه را فریاد زد.روی به سوی جامعه هم فریاد زد.فریاد او عصیان است و خواست عصیان از سوی جامعه ای که آنجا که باید بایستد می نشیند و جایی که بصورت نرمال نباید باشد سیل راه می اندازد.رفتار جامعه مسلما در همدردی با خواننده جوان نیست.شک نکنید اکثر حضار اصلا مرتضی پاشایی نمی شناختند، این حضور ، عقده غیبتهای موجه و غیر موجه دیگرشان است .

اباذری هیچ کس را تحقیر نکرده.او حقیقت را تحریف نکرده،او واقعیت را زیر فرش پوپولیسم پنهان نکرده ،اباذری اشاره ای تیزبینانه به نحوه استفاده از ورزشکاران و هنرپیشه ها و موزیسین ها و به اصطلاح سلبرتی های وطنی کرده که هیچ کس حتی به فکرش نرسید این بازی را بخواند.چه رسد که در خطابی به جامعه اش بیان کند.باز نقد راه افتاده که باید تجمع کنندگان برای آقای پاشایی را بسیج کرد نه تحقیر.باز زمزمه میشود که باید همراه بود و با آرامش نه تندی.اینجا برمیگردم اول سطر . اینها ادعاست و اصل ماجرا آنجاست که این مدعیات به ظاهر زیبا ملت را در مسیری منحرف تر از مسیر فعلی به کج راهه نیستی مدنی می کشاند.