دو: اخیراً جناب وزیر دادگستری گفته است: در باز پس گیریِ دارایی ها و اموال بابک زنجانی توفیقی حاصل نشده است. این جناب گرچه راست می گوید اما سخنِ درست نمی گوید. این که دستگاه قضایی در باز پس گیریِ اموال بابک زنجانی موفق نبوده، سخن درستی است و دروغ نیز نیست. اما همین سخن درست، ناگفته هایی دارد که هیمنه ی جناب وزیر را بقدر یک آلت قتاله فرو می کاهد. چرا که وی باید به چرایی این بن بست قضایی اشاره می کرد. و نه به خروجی اش صرفاً. این جناب، دست به دسته ی یک بیل می کشد و می گوید: چوب است. و نمی گوید: بابک زنجانی رسماً توسط آقا مجتبی خامنه ای به سمت دخمه ی دلارهای نفتی فرو تپانده شد تا کیسه کیسه از پول مردم را بردارد و به بیت رهبری انتقال دهد و برای بیت رهبری در هرکجا سرمایه گذاری کند. کیست جرأت کند به باز پس گیریِ اموال بابک زنجانی که در حساب های آقا مجتبی استحاله شده؟ مگر بیل به کمرِ جناب شیخ مصلح حیدری وزیر اطلاعات پیشین خورده و یا کمرش رگ به رگ شده که بیاید و بگوید: من - وزیر اطلاعات وقت - بنا به دستور آقا مجتبی خامنه ای، تمامی بن بست های قانونی را برای پول روفتن های بابک خان زنجانی واگشودم.

سه: داشتم به این فکر می کردم: مملکتی که در هوای آلوده و تخریب محیط زنیست و دود و دزدی و دروغ و اعتیاد و بی کاری و رانتخواری مستغرق است، چه احتیاجش به رهبر مثلاً؟ و چه احتیاجش به دولت و تشکیلاتی مثل بیت رهبری؟ داستان تخم کرکس را شنیده اید؟ کرکس ها وقتی به تخم پرنده های دیگر بر می خورند و از شکستنش نا امید می شوند، سنگی به چنگال می گیرند و به هوا بر می خیزند و آن سنگ را رها می کنند تا بخورد به تخم فوق الاشاره. این بگویم و بگذرم: مراقب سنگ هایی باشیم که کرکس ها از بالا رها می کنند. این کرکس ها رمق خیلی ها را مکیده اند. تاریخ همینجور معطل مانده بود تا کرکسِ عمامه به سر ببیند که دید الحمد لله. چه کسی باور می کرد جماعتی از این آخوندهای عمامه به سر به دسته های بیل دست بکشند و دستجمعی گوری بکنند برای سرزمینی اساطیری به اسم ایران؟