در بین این کشورها، ایرانی های مقیم کشورهای غربی، بیشتر از دیگران این روزهای سراسر جشن و شادمانی و همبستگی را با حسرت نگاه می کنند. زیرا می بینیم که سال هاست در سرزمین دیکتاتور زده ی ما، علاوه بر انواع تبعیض ها، و علاوه بر نبود ساده ترین آزادی ها، ما را از داشتن طبیعی ترین آزادی های بشری، یعنی آزادی خندیدن و شادمانی کردن، آزادی رقصیدن و آواز خواندن، و آزادی داشتن جشن هایی همگانی محروم کرده اند.

از «پارتی های پنهانی» جوان ها در ایران می گویند و از رقصیدن ها و آواز خواندن های زیرزمینی برخی از مردمان مرفه خبر می دهند. و اگرچه اين ها همه تلاشی برای لحظه ای نفس کشیدن است، اما کاملا روشن است که همه ی این «پنهانی» ها و «زیرزمینی» ها و «یواشکی» ها نمی توانند یک در صد لذت و اثر مثبت روانی و فیزیکی آزادی های آشکاری را داشته باشد که مردمان خوشبخت کشورهای دموکراتیک، سکولار و آزاد جهان دارند؟
هم
ه ی جامعه شناسان و روانشناسان بزرگ جهان از زیان های کوتاه مدت و دراز مدت «ترس» و «اضطراب» بر روان و فیزیک انسان گفته اند. و کدام انسان سالمی است که وقتی پنهانی باده می نوشد، پنهانی می خندد، و پنهانی می رقصد و آواز می خواند، «ترس از محتسب» و پاسدار و ملا و زندان و شلاق و ... در گوشه ای از جان اش ننشسته باشد؟ و همین ترس تلخ است که جان اش را می کاهد و اثراتش به مرور بر همه ی رفتارهای آدمی آشکار می شود.

کدام انسان سالمی می تواند بگوید که از تماشای میلیون ها مردمانی که در خانه ها و رستوران ها و میخانه ها و خیابان ها، آزاد و رها، و بی هیچ ترس و نگرانی، می نوشند و می رقصند و عشق می ورزند و شادمانی را با هم قسمت می کنند لذت نمی برد؟؛ همان مردمانی که با هر گرفتاری و مشکلی که داشته باشند حداقل در مسایل ساده و طبیعی و روزمره شان کاملا آزادند.

مگر همه ی فلاسفه ی نیک اندیش و خردمندان برجسته و مصلحان جهان، و بیشترین پیامبران حتی، نظریات و تئوری ها و پیشنهادات و فرامین شان برای بوجود آوردن شادمانی برای مردمان نبوده است؟ آنها، حتی وقتی از رفاه و عدالت سخن گفته اند، هدف شان آن بوده که در سایه ی این ارزش ها مردمان به شادمانی و آرامش برسند.

اما ما، در قرن بیست و یکم، در میانه ی قرون تاریکی نشسته ایم که حاکمان کشورمان شادمانی و آرامش را حق انسان نمی دانند؛ گریه را ثواب می خوانند و اندوه و ماتم و ترس از دوزخ را بر کل زندگی او مسلط کرده اند. و ما هنوز، همچون مردمان قرون وسطا از محتسب و تعزیز می ترسیم و دل مان خوش است که در سرزمین رنج دیده مان، در پستوها و زیرزمین ها، مردمان محروم از شادمانی و آزادی مان «پنهان باده می نوشند»؛ و حواس خیلی ها به اين واقعيت نیست که این حاکمان بی خرد و در خیال های باطل خود اسیر، با نابودی آزادی و شادمانی «ناموس عشق و رونق عشاق می برند» یعنی تنها اکسیر نجات دهنده ی انسان از توحش و عقب ماندگی را از او می گیرند.

با این همه، چه زیبا و امیدبخش است که هر ساله می بینیم همچنان، در نو شدن سال جهانی، عطر شادمانی در خیابان های آذین بسته ی چراغان شده ی کشورهای زیادی در جهان پراکنده می شود، و میلیون ها تن از هم زمینی های ما، این خوشبختی را دارند که می توانند آشکارا و آزاد شاد باشند، و مهربانی و خنده را با هم تقسیم کنند. و چه زیباست که می بینیم در این سرزمین ها هستند بسیار انسان های آگاه و شریفی که می کوشند این آزادی و شادی را، و همه ی آن چه های دیگری را که دارند، با همه ی مردمان جهان تقسيم کنند و شريک شوند. گویی آنها بيشتر از ما دريافته اند که انسان واقعی نشانه ی روشن مهربانی و تجسم عشقی همگانی است.