حکومت آخوندی استاد بی بدیل تهی کردن واژه ها از مفهوم واقعی و قلب و تحریف آنها است: "بنیاد مستضعفان" نامی است که بر یکی از ثروتمندترین – و غاصب ترین – سازمان های حکومتی نهاده شده و تنها کاری که نمی کند رسیدگی به امور مستضعفان است. "مدارس غیر انتفاعی" مدرسه هایی هستند که به زور از پدر و مادر دانش آموزان پول می ستانند. "تعدیل اقتصادی" نام برنامه ای بود که رفسنجانی برآنچه که بانک جهانی و صندوق بین المللی پول دیکته کرده بودند نهاده بود و در آن خبر و اثری از "تعدیل" نبود چنان که نرخ تورم را به بالای 40 درصد رساند. "اصلاحات" برنامه ای بود که درمدت 8 سال کم و کیف آن معلوم نشد و سرانجام نیز سردمدار شیاد آن اعتراف کرد که برای بقای نظام آمده بوده است. "مردم سالاری دینی" حتی نشانی از الفبای حکومت مردم سالار به معنای متعارف ندارد و سرنوشت و زمام زندگی 80 میلیون تن را درکف بی کفایت و خطاکار یک تن قرارمی دهد و...

همه پرسی نیز از قماش همین واژه های تهی شده از مفهوم و قلب و تحریف شده است. درقاموس حکومت آخوندی و به شهادت همه پرسی هایی که تاکنون انجام شده معنای همه پرسی این است که حکومت تصمیم به انجام کار یا امری می گیرد و آن را بنابرمیل و اراده خود انجام می دهد و بعد از رأی مردم به عنوان تأیید کار و سند مشروعیت خویش استفاده می نماید!

پیشینه و سابقه سه گانه همه پرسی در حکومت آخوندی تأییدی است بر آنچه که دربالا گفته شد: هنوز بیش از 40 روز از22 بهمن 1357 نگذشته بود که نخستین همه پرسی در 12 فروردین 1358 با پرسش غیرمعقول "جمهوری اسلامی، آری یا نه؟"، بدون این که جایگزینی برای گزینش دراختیار مردم بگذارد و یا درباره آنچه که قراراست "جمهوری اسلامی" باشد کمترین توضیحی بدهد سرهم بندی شد و در فضای هیجانی آن روزها به نظرات و پیشنهادهای ارایه شده – ازجمله پیشنهاد مهندس بازرگان مبنی بر افزودن واژه "دموکراتیک" – نیز اعتنایی نشد. آیت الله خمینی با گفتن "نه یک کلمه کمتر، نه یک کلمه بیشتر" نظر خود را تحمیل نمود و درپی آن نیز با گفتن "اگر 35 میلیون بگویند آری، من می گویم نه" عیار دموکرات منشی خود را نشان داد!

دومین همه پرسی حکومت آخوندی نیز درفضای ناآرام و پرالتهاب دوران گروگان گیری انجام شد. پس از تبدیل ترفندآمیز مجلس موسسان به مجلس خبرگان، این مجلس اصل ولایت فقیه را درمتن قانون اساسی گنجاند و برگزاری همه پرسی تنها به این هدف بود که از مردم تاییدیه گرفته شود!

سومین همه پرسی نیز درشرایطی مشابه برگزار شد. پس از پایان جنگ با سرکشیدن جام زهر و مرگ خمینی، برای تبدیل ولایت فقیه به "ولایت مطلقه فقیه" یک بار دیگر تغییرات داده شده در قانون اساسی به همه پرسی گذاشته شد.

وجه مشترک هرسه همه پرسی برگزارشده در حکومت آخوندی عدم شفافیت موضوع و بحث و نقد کافی درسطح جامعه و دریک کلام چیزی جز عوام فریبی محض نبوده است. با این حال، این حرف به معنای نفی کامل ارزش و اثر این همه پرسی ها نیست زیرا حتی در پیشرفته ترین دموکراسی ها نیز نمی توان کاملا مانع از فریبکاری شد و چنان که ماکیاول به درستی می گوید تا زمانی که فریب خوار وجود داشته باشد فریبکار نیز وجود خواهد داشت.

درچنین فضا و با چنین پیشینه ای است که روز یکشنبه 4 نوامبر/14 دی شیخ حسن روحانی در نخستین کنفرانس اقتصاد کشور با لحنی که نشانگر نهایت درماندگی است بحث همه پرسی را پیش می کشد: «درتوافق ژنو بخشی از تحریم ها درحوزه خودرو، پتروشیمی و کشتیرانی برطرف شد و بخشی از اموال بلوکه شده ما آزاد شد. حال اگر درمقابل ما نیز شفافیت بیشتری نشان دهیم و بگوییم فلان نوع غنی سازی که درحال حاضر به آن نیاز نداریم برای مدتی متوقف می شود، آیا این کار به معنای زیرسئوال رفتن آرمان ها و اصول ما است؟ ... آرمان ما به سانتریفیوژ وصل نیست، آرمان ما به مغز، قلب و اراده ما وصل است».

شیخ حسن روحانی پس از بیان این حرف ها با استناد به اصل 59 قانون اساسی پیشنهاد برگزاری همه پرسی را مطرح می کند: «درمسایل مهم اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی به جای این که قانون در مجلس تصویب شود، ماده قانونی یا برنامه به آرای عمومی مردم و همه پرسی گذاشته شود».

آنچه که شیخ حسن روحانی صلاح نمی بیند بگوید این است که بنابراصل 59 قانون اساسی مورد استناد او، برای برگزاری همه پرسی به رأی دوسوم از نمایندگان مجلس شورای اسلامی – که برگزیده و تأیید شده شورای نگهبان منصوب ولی مطلقه فقیه هستند – نیاز است و اگر چنین اتفاق نظری دراین شمار از به اصطلاح نمایندگان وجود داشته باشد، دیگر نیازی به برگزاری همه پرسی نخواهد بود.