بعد از انقلاب، سفره ها و دشنه ها دست به کار شدند و بین مردم مرز بستند: به دوستی و دشمنی. سفره برای خودی ها پهن شد و دشنه به حذف مخالفان تیزی گرفت. این بی تربیتیِ ملی مستقیماً از سه جهت به سمت مردم خیز برداشت: روحانیان، اطلاعاتی ها و سپاهی ها، و بیت رهبری. که اسم این هرسه را من "نظام" می نهم. ویعنی نظام اسلامی جز رواج نفرت و پراکندنِ مردم – که ناشی از غارت ها و دروغ ها و بی خردی ها و ظلم های همان دشنه به دستان است – در هیچ وادی ای توفیق نداشته است. این رواجِ نفرت، اکنون نیز هست. و البته هست تا این نظام هست.

می گویم: مردم به راهی در افتاده اند که: نظام اسلامی خواسته است. این که: از هم متنفر باشند و به هم دروغ بگویند و از هم بربایند و تنها خود را و خویشانِ خود را بپایند. این اخلاق بدوی، درست همان خصلت ناجوری است که نظام برای بقای خود بدان محتاج است. مردمی درگیر و ناشکیبا و دروغ باف و لاف زن و هردمبیل، مطلوب ترین مردم اند برای حاکمان هردمبیل.

این پیله ای را که نظام بی تربیتِ اسلامی بر دست و پا و ذهن و زبانِ ما مردم تنیده، باید درید و روفت. ما این روزها سخت به هم محتاجیم. به لبخندهای هم. به اشک های هم. به همفکری ها و همبستگی ها و دل بستگی های هم. ما برای روفتنِ بی تربیتی های نظام اسلامی، باید و حتماً به یک خیز اخلاقی روی بریم. و آن: دوست داشتنِ همدیگر است. که این دوست داشتن، بسیار فراتر از " تحمل" همدیگر است. شکافی که نظام میان پیروان مذاهب و عقاید و ادیان انداخته، شکافی که نظام میان جوانانِ این سوی و بسیجیانِ آن سوی انداخته، شکافی که نظام میان ملتِ ما با سایر ملل انداخته، باید و حتماً برچیده شود. ما باید و حتماً این پیله را بدریم. و شاید تنها ترین راهِ این سنگلاخِ بی مشتری، دوست داشتنِ همدیگر باشد. و این، به یک گامِ فهم بند است. و نه تنها احساس. که احساس را در این میان بقایی نیست. ما به امتزاجِ فهم و احساس در پیمودنِ این سنگلاخ محتاجیم. ما باید به " دیدنِ" دل های هم برویم. یعنی دیگران را آنگونه که هستند بپذیریم و دوستشان داشته باشیم. در بهشت خود جایی برای دیگران وا کنیم. جداییِ تاریخیِ اقوام و مذاهب و اندیشه ها و سلیقه ها هماره دکانی بوده اند برای زیرک ترها.

سخن به درازا نبرم و بگویم: آخوندهای حاکمیت اگر بر جدایی و نفرت ما از همدیگر بساط آراسته اند، ما این بساط نفرت انگیز را با دوست داشتنِ همدیگر بروبیم. من خود یک چند سالی است که در این راهم. و تلاش می کنم جز دزدان و فریبکاران و قاتلان، همه را دوست داشته باشم. من سابقاً به یک درویش یا یک بهایی و مسیحی و فقیر و غنی و خوش لباس و بد لباس و زیبا روی و نازیبا اگر بر می خوردم، حسابی خاص برای خود و حسابی دیگر برای آنان می گشودم. اکنون اما همه را برتر از خویش می دانم. و در این برتر انگاری سخت صادق ام. من آهنگِ " دوست داشتنِ همدیگر" را قشنگ ترین شیوه ی مبارزه با دیو سیرتانی می دانم که برای نفرت گستری میان مردمان برنامه ها دارند. همدیگر را دوست بداریم نه برای مبارزه حتی، برای قدر و قیمتِ خودش. که دوست داشتن را هیچ قدری و قیمتی نیست جز دل. بجای تماشای پرده های پراکندگی، به دل های هم سر بزنیم.