سه شنبه گذشته برنامه صفحه 2 بی بی سی را نگاه میکردم. اجرای برنامه را مهدی پرپنچی عهده دار بود، بهمراه 4 میهمان از نویسندگان مقیم پاریس و انگلستان و آمریکا و ... موضوع برنامه بحث پیرامون اتفاقاتی بود که در پاریس رخ نموده بود. حمله چندجوان مسلمان مسلح و کشتاری بیرحمانه وغیر انسانی در محل مجله شارلی ابدو.

پرسش اساسی مجری برنامه این بود که مرز آزادی بیان و اندیشه تا کجاست، واینکه آیا میتوان اقداماتی ازاین دست، و فتاوی مفتی ها وآیت الله ها را بعنوان ابزاری برای مقابله با آزادی بیان و اندیشه توجیه نمود؟ و اگرمیشود چگونه و چرا؟

هرچهارمیهمان برنامه، درکلام خود اعمال تررویستی را محکوم میکردند، ولی یکی ازآنها در لابلای این محکومیت یک پرانتز اگر و اما باز مینمودکه حتی مجری برنامه را بسمت طرح موضوعاتی میبرد که ریشه درقران میداشت و میهمان برنامه در پاسخ سفسطه بسیار مینمود.

شاخص ترین میهمان برنامه آقای فرج سرکوهی بودند که مثل همیشه پاسخهای بی پیرایه و زلالی را ارائه مینمود. و شخص پرانتزی (اگر و اماها) آقای سروش دباغ بودند، که ازمنظر چهره و بیان موضوعات بنظر میامد باید برادر یا فرزند عبدالکریم سروش پایور بلند مرتبه انقلاب فرهنگی درحکومت اسلام ناب محمدی باشد.

آقای سروش دباغ ضمن محکوم کردن اعمال تروریستی با چنین شکل و شمایلی، مولفه ها وخط قرمزهائی را برای آزادی بیان مطرح مینمود که میشد محکوم کردنشان را نوعی دفاع تلویحی از آنچه که در پاریس اتفاق افتاد تلقی نمود. مثلا" اینکه مجله شاری هبدو یا امثالهم باید خیلی مراقب باشند که قلب مسلمانان را جریحه دار ننمایند. اینکه باید اعتقادات یک میلیارد مسلمان را در نظربگیرند، و اینکه در اسلام تصویر کشی ومجسمه تراشی حرام است و چه و چه.

اضافه بر توپ وتشری که بنقل از مسلمانان مطرح میفرمودند، در چند مورد نیز روی این مسئله انگشت گذاشتند وموکد کردند که محمد پیامبر اسلام برای یک میلیارد و نیم مسلمان پدر معنوی است و توهین و کاریکاتور به پیامبر وامامان میتواند چنین واکنشهای غیرانسانی و جوخه مرگ نویسندگان را رقم بزند.

واینکه مسلمانان بویژه خود ایشان که یک ایرانی هستند، هویت شان رااز محمد پیامبر اسلام میگیرند. حضرت آقای (سروش دباغ) روی مسئله هویت گرفتن مسلمانان ازمحمد حداقل 5 بار تاکید نمودند، بدون اینکه بفهمند ایرانیان نیائی ما 1000 واندی سال قبل از ظهور اسلام که بزور شمشیر وغارت و تجاوز پای بر کشور ما بگذارد هویت تاریخی اش در استوانه گلی حقوق بشری کورش بزرگ تجلی داشته ودارد و نه با اسلامی که ایشان هنوز جا انداز آن هستند.

نگارنده بعنوان یک ایرانی، وبا احتمال خیلی زیاد، بسیارانی ازهموطنانم چون من بکلی مخالف چنین اندیشه تاریک وعقب مانده ای هستیم که هویت تاریخی مان ازکورش بزرگ وانوشیروان دادگر و... نادیده انگاریم و بندناف هویت تاریخی خود را به اسلام کشتارگر ومتجاوز گره بزنیم.

حتی خود آقای (سروش دباغ) که این چنین بر طبل هویت جعلی میکوبند باید بدانند وبفهمندکه نه او، که هیچ مسلمانی نمیتواند با گذرنامه ای که عکس محمد یا مهر محمد بر روی آن خورده باشد قدم به کشور آمریکا یا حتی بورکینافاسو در ته قاره آفریقا، ویا عربستان سعودی که زایشگاه اسلام است، بگذارد.

این چه مهملاتیست که این باصطلاح کنشگران و متفکرین اسلامی بر زبان میرانند؟ چگونه متصور است که یک مسلمان یا ارمنی یا کلیمی، زرتشتی و کاتولیک و بودائی و...، بدون داشتن هویت ملی معنائی داشته باشد؟ ایشان باید پاسخ بدهند، تا کنون در کدام کشور وکدام فرودگاه از ایشان سئوال شده چه مذهبی دارید؟

باید از ایشان و افرادی چون او سئوال شود، آنروزی که شخص جنابعالی وارد خاک آمریکا، یا اروپا شدید با پاسپورت ایرانی واردشدید، یا با پاسپورت ممهور به مهر محمد رسول الله؟؟ شما اگر ترور را بخشی از فرهنگ منجمد اسلام میدانید، هیچ دلیلی وجود ندارد که بخواهید حقایق تاریخی وهویت تاریخی یک مات بزرگ را به سخره بگیرید. شما حق ندارید در یک رسانه حضور پیدا کنید و هویت ملی 7000 ساله یک ملت را قلب کنید و آنرا به یک مذهب وارداتی و مقدسات ساختگی آن منتسب نمائید؟