آب بندانی چسبیده به غرب شهر بابل به نام مرزون آباد که روزگاری با وسعتی حدود 450 هکتار که گیاهان نایاب تالابی چون انواع نیلوفر و آلاله آبی، جلبک ها و نیزارهای پوشیده از انواع پرندگان بومی و مهاجر چون حواصیل، آبچیلیک، میلا، مرغ ماهی خوار، شاهین، مرغابی و مرغ دریایی و همچنین گونه های ماهیان نادر و در حال انقراض را در خود جای داده بود. این آب بندان در غرب شهر بابل در ارتفاع 30 متری از سطح آب های آزاد واقع شده، طول آب بندان در حدود 5/2 کیلومتر و عرض آن یک کیلومتر و عمق آن حداکثر 5/1 متر است که از جاذبه های بکر توریستی بوده و در کمتر جایی می شد چنین نعمت زیبای را مشاهده کرد. حال اما این تالاب زیبا توسط زمین خواران در حال بلعیده شدن است و این روح نقاش چیره دست این مرز وبوم را آزرده است.

آب بندانی که بولدوزرها آن را از هر سو نشانه رفته اند تا گونه های طبیعی زندگی را در آن تهی کنند و آن را تنها تبدیل به حوضچه ای برای پرورش مصنوعی ماهیان خاص و پرسود آن هم با تغذیه ماشینی و استفاده از انواع غذاهای شیمیایی و کودهای حیوانی کنند. بخش زیادی از این آب بندان زیبا هم اکنون در اثر بهره برداری غیراصولی تنها تبدیل به حجمی از آب شده که بوی تعفن آن انسان را آزار می دهد و دیگر خبری از گونه های نایاب جانوری و گیاهی در آن نیست.

کارشناسان محیط زیست مشکل عمده این آب بندان را که اکنون به استخری شبیه شده، واگذاری بخش هایی از این تالاب به اشخاص غیربومی می دانند که برای سودجویی بیشتر و بدون توجه به شیوه های صحیح علمی، سودشان را در تغذیه شیمیایی ماهیان و بهره برداری هرچه بیشتر از حوضچه های پرورش ماهی می بینند و اکثر موجودات طبیعی این باتلاق به همین دلیل از بین رفته اند. صادق پرچ، دهیار روستای درویش خیل بابل در پاسخ به این سوال که متولی این آب بندان چه کسی است و چه عواملی باعث از بین رفتن این آب بندان شده است، می گوید: این آب بندان برای آبرسانی به بخش کشاورزی هفت روستا سال ها پیش احداث شده بود و شریک شدن آن با هفت روستا باعث شده که اختلافاتی در این بخش به وجود آید و مانع از آن شده است که متولی خاصی را با اتفاق آرا انتخاب کنند.

او ادامه داد: به طور مثال کسی تا به حال نتوانسته مانع از شکار شکارچیان در این بخش شود و با وجود اینکه شکار ممنوع شده است با شکار در این بخش مواجه هستیم. همچنین خالقی، رئیس محیط زیست شهرستان بابل درباره تالاب مرزون آباد گفت: از آنجایی که این منطقه حفاظت شده نیست، محیط زیست به طور رسمی متولی آن نیست بلکه مردم متولی آن هستند و ما به عنوان ناظر در این بخش در نظارت با متخلفین برخورد قانونی انجام می دهیم. او گفت: برای نجات چنین آب بندان هایی لازم است که این مناطق حفاظت شده باشند تا ما بتوانیم به صورت محصور از آن حفاظت کنیم.