نظام اسلامی نیز با آویختن از همین احادیث چه ها که نکرده و چه ها که نمی کند. و پرسیدم: خدا وکیلی مگر چند سال از حادثه ی عاشورای 88 می گذرد؟ بیش از پنج سال آیا؟ خب وقتی در این پنج سال، نظام اسلامیِ حاکم بر ما روح آن حادثه را وارونه در بوق کرده است و می کند، و صدها ساعت برنامه ی رادیویی و تلویزیونی از همان عاشورای وارونه پخش کرده است و می کند و همه ی رسانه ها را مجبور به تکرار این وارونگی کرده است و می کند، چرا باید به احادیثِ آمده از هزار هزار حادثه ی مدفون در تاریخ اعتماد بست که: این سخن مثلاً از پیامبر است و فلان سخن از امام علی و ما امروز باید آن باشیم که آنان فرموده اند؟

و گفتم: مگر نه این که همین شریعتمداریِ خودمان در کیهان و امام جمعه ی پاوه و پسرخاله ی دروغ پرداز شهید صانع ژاله و رسانه های حکومتی، وی را که در بیست و پنج بهمن 89 به تیر غیبِ برادرانِ اسلامی از پا در آمده بود، بسیجی خواندند و حتی برایش کارت عضویت صادر کردند؟ و مگر نه این که همین جناب شریعتمداریِ کیهان وقتی دید عکس صانع ژاله در کنار آیت الله منتظری منتشر شده، بی آن که ذره ای خجالت بکشد در یک برنامه ی تلویزیونی زل زد به چشم میلیون ها نفر و گفت: صانع ژاله نفوذیِ ما بوده در بیت آقای منتظری؟! خب، معلوم است که در این وارونگیِ کاسبکارانه و گاه ناجوانمردانه، درستیِ سخن به قهقرا رانده می شود و سخنانِ بزک شده ی حکومتی فرصتِ انتشار می یابند.

پرسش این که: ما اساساً چرا اعتماد بندیم به هزار هزار حدیثی که از معرکه ی حکومت های مخالف و زیرک و دو به هم زن و صحنه پرداز برآمده اند؟ که این حکومت ها، مثل جناب شریعتمداری و شرکاء سخت مراقب هر سربرآوردنِ مخالفانِ خود بوده اند؟ یا نه، مگر نبوده اند و نیستند منبریان و نویسندگان و هوچی گرانی که محفظه ی مغزشان، کلاً تعطیل و تهی از هر عطسه ی عاقلانه بوده است؟ مگر کم دست برده اند و مگر کم حدیث جعل فرموده اند به ضرب پول و دسیسه های اسلامی؟ حالا چه به دوستی و چه به دشمنی. سر آخر گفتم: پالایش هر چه که از دوردست های تاریخ آمده، و راستی آزماییِ سخنان امامان و پیامبر به ضربِ علم رجال، و کشفِ درستی و نادرستیِ راویان، مطلقاً ممکن نیست مگر به ترازوی عقل. خورشید عقل است که به ما می فهماند: چه سخن و چه رویه می تواند درست باشد و کدام نادرست. و ما، هر چه را از هر که غیرعقلانی یافتیم، محترمانه کنارش می گذاریم و از آن رو بر می گردانیم. اگر چه سخنی منتسب به خود خدا باشد. این را شریعتمداریِ کیهان به ما آموخته است. و حادثه های خونین سالهای پس از انقلاب اسلامی. بویژه وارونه سازیِ همین وقایع دم دستمان در سال 88.

کاپیتولاسیونِ آخوندی

مذاکره ی ایران با کشورهای 1+ 5 احتمالاً به صلح خواهد انجامید و درهای تأسیسات هسته ای ما گِل گرفته خواهد شد و میلیاردها پول بی زبان این مردم دود خواهد شد. این شکست خفت بار که پایان ذلت بارش از همان ابتدای ورود به داستان هسته ای مشخص بود، به عصبی تر شدنِ حاکمیت منجر خواهد شد. معمولاً مردی که در بیرون خانه از حریف قَدَرِ خود سیلی خورده و تحقیر شده، در خانه عبوس می شود و به هر بهانه بر سر اهل و عیال خود می کوبد. گمان من بر این است که دستگاه های امنیتی بعد از این که خیالشان از مجامع جهانی و هسته ای راحت شد، به جان معترضان داخلی خواهند افتاد تا نبضِ قضایا را به دست گیرند و اقتدار زخم خورده ی خود را به رخ بکشند.