هفته گذشته این چالش وارد مرحله تازه ای شد و شتابی بیش از پیش یافت. درواقع می توان گفت سرعت این شتاب به حدی رسیده که فضای سیاسی را به زمین تنیسی شبیه کرده که ناظر تماشاگر ناگزیراست با سرعتی رشد یابنده سر خود را به چپ و راست بچرخاند. محور اصلی این شتاب پرونده هسته ای حکومت آخوندی است که وارد حساس ترین مرحله خود درعمر 12 ساله اش شده است. پس از دوبار تمدید، مدت تعیین شده برای توافق سیاسی در مرحله اول توافق جامع درماه مارس آینده پایان می یابد و زمان نهایی رسیدن به توافق جامع نیز 31 ژوئن 2015 اعلام شده است.

دراین تسلسل سریع گفته ها و موضع گیری ها – که بیشتربه گفتگوی کرها شباهت دارد که در آن هرکس حرف خود را می زند بدون آن که به حرف طرف مقابل گوش بسپارد – ازهردوطرف مذاکره کننده نشانه هایی از ناتوانی و درماندگی به چشم می خورد. حکومت آخوندی، درعین حال که خود را از تک و تا نمی اندازد و درمورد بی تاثیر بودن تحریم ها و توانمندی نظامی خود لاف می زند و رجزخوانی می کند، آشکارا در تنگنایی اقتصادی گرفتار شده که می تواند برایش عواقب وخیم اجتماعی و سیاسی داشته باشد. براثر فشار همین تنگنا است که تنها در چند روز گذشته، از رهبر معظم گرفته تا دیگر مقامات ریز و درشت حکومت اشتیاق و تسلیم پذیری خود برای دستیابی به یک توافق را به نمایش گذاشته اند. روز یکشنبه 19 بهمن، سیدعلی خامنه ای در دیدار با کارکنان نیروی هوایی گفت: «آنها از ایستادگی ملت ایران عصبانی هستند و هدف اصلی امریکا و همراهانش، به زانو درآوردن و تحقیر ملت ایران است که البته دچار خطا و اشتباه در تحلیل هستند». کیست که نداند که خامنه ای هرگاه که احساس ضعف و ناتوانی می کند خود را پشت «ملت ایران» پنهان می نماید وگرنه فتوای کتبی او مبنی براین که نظرش به تنهایی بر برآیند نظربیش از 70 میلیون ایرانی ارجح است، از یادها نرفته است.

پس ازاین پنهان شدن درپشت «ملت ایران»، خامنه ای با یک نقل قول ناخواسته خود را لو می دهد: «یکی ازاین خطاها، اظهارات چند روز پیش یک مقام امریکایی است که گفته بود ایرانی ها درمذاکرات هسته ای دست بسته هستند و گیر افتاده اند» و درپی آن نشان می دهد که چگونه درپی یافتن یک راه خلاصی از مهلکه اتمی است: «من با ادامه و پیشرفت مذاکرات و رسیدن به توافق خوب موافقم و قطعا ملت ایران هم با هر توافقی که دربردارنده عزت و احترام او باشد مخالفتی ندارد».

در اظهارات دیگر مقامات حکومت آخوندی نیز همین درماندگی به چشم می خورد. شیخ حسن روحانی که همه تخم مرغ های حیثیت و آینده سیاسی خود را در سبد مذاکرات هسته ای گذاشته نیز با نگرانی گله می کند: «این که آنها می گویند جمهوری اسلامی به خاطر تحریم پای میز مذاکره آمده است ، دروغ می گویند، جمهوری اسلامی به خاطر فشار تحریم پای میز مذاکره نیامده، به خاطر منطق پای میز مذاکره آمده است»!

علی لاریجانی، رییس مجلس شورای اسلامی نیز همان ساز را کوک می کند: «اگر این حرف ها را می زنید که در مذاکرات آتی بتوانید فشاری به ما وارد آورید، بدانید این رویه ای اشتباه است. شما میدان مذاکره را با میدان تره بار اشتباه گرفته اید».

محمد جواد ظریف، وزیر امور خارجه واقع بینانه ترین تحلیل را ارایه می کند: «این که توقع داشته باشید همه براساس یک تحلیل منطقی و عاقلانه رفتار کنند، نگاه ایده الی به روابط بین المللی است». نظر علی جنتی هم این است که: «امریکا می خواهد ما را به دنبال نخودسیاه بفرستد» و سرانجام، حداد عادل پدر عروس مقام معظم رهبری نیز می گوید: «تجربه یک سال و نیم اخیر ثابت کرده امریکایی ها مایل به حل این مسئله نیستند و به اصطلاح می خواهند استخوان لای زخم بگذارند».

درسوی دیگر مذاکره یعنی دستگاه اداری ایالات متحده نیز همین ناتوانی و درماندگی به چشم می خورد. روز سه شنبه 10 فوریه باراک اوباما که تقلا می کند به هرصورتی که شده با به نتیجه رساندن مذاکرات بخشی از شکست های سنگین خود را جبران کند می گوید: «رژیم جمهوری اسلامی درحال ازدست دادن فرصت است و هرلحظه بیش از پیش فرصت را برای خارج شدن از این بن بست و لغو تحریم ها ازدست می دهد» و در همان روز پس از دیدار با آنگلا مرکل صدراعظم آلمان تاکید می کند: «با آنگلا مرکل توافق کردیم که جامعه جهانی باید تحریم های کنونی علیه رژیم ایران را ادامه دهد».