کشتی فرسوده نظام و آینده ایران

مردم ایران،
آقای خامنه ای، رهبر انقلاب و نظام اسلامی، در آستانه مرگ است. بنا به گزارشهایی که پیشتر از نزدیکانِ ولی فقیه به بیرون درز کرده و اخیراً روزنامه معروفِ فرانسویِ لوفیگارو نیز (٩ اسفند ١٣٩٣ خورشیدی)، به نقل از "چند منبع اطلاعاتیِ غربی"، آنها را تأیید کرده است، بیماریِ سرطانِ رهبر نظام اسلامی در ایران وارد مرحله ٤ از دیدگاه پزشکی شده است. به عبارتِ دیگر سرطانِ پرستاتِ وی به دیگر نقاط بدن او نیز سرایت کرده و متخصصین امر، با توجه به سن ٧٦ ساله او، امید به زندگیِ رهبرِ انقلابِ اسلامی را به حداکثر دو سال تخمین زده اند.

هم میهنان،
مرگِ قریب الوقوع خامنه ای، نظام و معماریِ قدرت در درون آن را با شکننده ترین بحران و تهدید موجودیتی اش در درازایِ سی وشش ساله یِ اخیر روبرو خواهد کرد. حتی قبل از افشای این راز نیز شاهد بالا گرفتن جنگ قدرت در درون نظام بوده ایم. با قطع شدن مفاصل قدرت در بیت آقای خامنه ای، دیگر مانعی در مقابل آشکار شدن جنگ قدرت نخواهد بود. قدرت متمرکز در شخص اقای خامنه ای از نوعی نیست که بتوان آن را با یک رای خبرگان، یا یک فرمان، به شخص دیگری منتقل کرد. این نوع قدرت ناشی از انتصابات مستقیم و غیر مستقیم چیدمانِ قدرت است. تاری است از روابط شخصی بین بیت و صدها کانونِ ثروت و قدرت، از مجموعه هایِ کلانِ غیرپاسخگویِ اقتصادی، تا گروههایِ نیمه خودسرِ مسلح. این تار حتی درون نهادهای ظاهراً یکپارچه، مثل سپاه پاسدارن، با زیرپاگذاشتن سلسله مراتب و برقراری روابط مستقیم بین اقای خامنه ای و برگزیده ای از سرداران، طی سالیان دراز تنیده شده است. این نوع قدرت را نمیشود مثل نظامهای به راستی قانونمند به سرعت و در آرامش منتقل کرد.

از سوی دیگر، ناموثر شدن تدریجی، ولی محتوم به نگهداری تسکینی آقای خامنه ای، به رشد تصاعدی نزاع های درون نظام دامن خواهد زد. ترکیب شکاف ها در بالا با فشارهایِ روزافزونِ اقتصادی در جامعه، کشورمان را در آستانه فروپاشی قرار خواهد داد.

آری! کشتیِ فرسوده یِ نظام از توفانی ترین آب هایی عبور میکند که از بهمن ٥٧ تا کنون سابقه نداشته است. و این واپسین تندباد در آسمان گردآلود و سهمگینی که بر کشور سایه انداخته است، در شرایطی وزیدن خواهد گرفت که جمع جبریِ همه بحرانها روی ساختارهایِ کژبنیادِ ویرانه سرایِ نظام سنگینی میکند. در شرایطی اینچنین است که ناخدایِ خودخوانده یِ آن، میرود تا عرشه کشتی بیسکانِ توفانزد ایران را برای همیشه ترک کند.

ملت ایران،
در برابر بحرانِ لاینحلِ رهبری، پیشنهاد ما به شما مردم و نیروهای سیاسی وتشکلهای مدنی این است که:

١- به هیچ وجه در دام خشونت گرائی٬ تقدم منافع گروهی به منافع ملی، و تخاصم و رقابتِ ناسالم و خصمانه با همدیگر نیافتیم و اجازه ندهیم که در این مسیر آلتِ دستِ دیگران شویم.

٢- اتحاد روحانیتِ حکومتی (چه برسرکار و چه درانتظار) با نظامیان برای تقسیم قدرت پس از خامنه ای بمعنی ادامه یا بدتر شدن وضع موجود، و چالش آنان با یکدیگر بمعنی درغلطیدن کشور به منجلاب سقوط و آینده ای غیرقابل پیش بینی است. نشان دهید که تعویض حاکمیت نعلین با چکمه خواست شما نیست.

٣- تنها حضور قدرتمند شما مردم بزرگ ایران است که معادلات را بنفع منافع ملی تغییرخواهد داد.

انتخابات آزاد و منصفانه، بر پایه یِ معیارهایِ به رسمیّت شناخته شده یِ بین المللیِ، تنها امکانی است که حاکمیت شما را تامین خواهد کرد. این کنش میتواند یک نه بزرگ به ادامه یِ نظامی باشد که وضع شما و کشور را بدینجا رسانیده است.

در ایران هشتاد ملیونی، با ملیونها دانشگاه دیده، با عقاید و باورهای مختلف و با بافتِ رنگارنگِ اتنیکیِ کشور پهناورمان، دیگر نمیتوان منتظر یک منجیِ کاریزماتیک یا کودتاچی نشست تا برایمان حکومتی سالم و پابرجا به ارمغان آورد. فقط حاکمیت مجلسِ نمایندگانِ منتخبِ همه مردمان ایران میتواند، یک حکومت پاسخگو، باکفایت و باثبات به وجود آورد.

مردم ایران،
اگر ایرانی اندیشه یِ ایران نکند، دیگر ایرانی در کار نخواهد بود. چه نیک گفتند و سرودند و جانانه به میدان آمدند نیاکانمان، که در محیطِ توفان زای، ماهرانه در جنگ است، ناخدایِ استبداد، با خدایِ آزادی.

مردم بزرگ ایران،
بیآیید تا نگذاریم که فنایِ ناخدایِ استبداد، خرابیِ ایران و فرهنگ این سرزمین و نابودی آزادگانِ ایرانی را به همراه داشته باشد.