واکُنش تُند رییس جمهور ترکیه، آقای اردوغان، در برابر بُحران یمن و سیاست مُداخله گرایانه رژیم مُلاها در این کشور، نخُستین نشانه از تاثیر مُخرب تحولات یمن بر روابط جمهوری اسلامی با کشوری است که تلاش کرده با نشستن بین چند صندلی، مُناسبات سیاسی و اقتصادی خوبی با آن داشته باشد.

در طول دوره تحریمهای فلج کننده بین المللی، تُرکیه با نادیده گرفتن تدبیرهای تنبیهی غرب، نقش درب پُشتی را برای ورود مُلاها به بازار مالی و تجاری جهانی ایفا کرده است. آنکارا در توجیه پایبند نبودن خود به تدبیرهای مزبور توضیح می داد که تحریم را راهکار مُناسبی برای حل اختلافها نمی داند، اما چنین می نماید که قوی ترین مُشوق آن در گرفتن این رویکرد نه مزایای دیپلُماسی، بلکه منافع تجارت 20 میلیارد دُلاری با مُلاها بوده است.

البته تُرکیه تنها کشوری نیست که انزوای بین المللی رژیم ولایت فقیه را به منبع درآمدی برای خود بدل کرده است، اما با توجه به روابط نزدیک این کشور عضو ناتو با جهان عرب از یکسو و غرب از سوی دیگر، برخلاف چین یا روسیه گُشاده دستی مُلاها یک سرمایه گذاری سیاسی نیز می توانست به حساب بیاید که در پهنه هایی همچون ابتکار هسته ای مُشترک تُرکیه با برزیل و یا میانجیگری اتُمی در استانبول سودمند می افتاد.

اهمیت اقتصادی و سیاسی تُرکیه برای جمهوری اسلامی تا بدان اندازه است که با وجود پُشتیبانی فعال آنکارا از مُخالفان سوری و درخواست سرسختانه برای برکناری مُتحد استراتژیک مُلاها، آقای بشار اسد، از ورود به هرگونه درگیری لفظی یا عملی با آن پرهیز کرده است.

اکنون به نظر می رسد که ماجراجویی مُلاها در یمن، توازُن برقرار شده بین آقای اردوغان و مُلاها بر سر اختلافها و منافع مُشترک را برهم زده باشد. رییس جمهور تُرکیه در تشریح ناسازگاریها برخلاف گذشته نه از یک مورد جُداگانه (سوریه) شکوه کرده، بلکه موضوع عام "تلاش ایران برای گُسترش سُلطه خود در منطقه" را پیش کشیده. او به صراحت رژیم مُلاها را به خارج کردن نیروهای خود از "عراق، یمن و سوریه" و "احترام به تمامیت ارضی" آنها فراخوانده است.

واکُنش همراه با توهین پایوران رژیم ولایت فقیه به سُخنان آقای اردوغان و در مُقابل، پاسُخ نه چندان احترام آمیز وی بدانها، در همان حال که خشم و به هم ریختگی اعصاب "نظام" از پیامدهای ماجراجویی در یمن را نشان می دهد، همزمان اهمیت اتخاذ این رویکرد برای تُرکیه را نیز یادآوری می کند.