من رحمان ابراهیم زاده پدر بهنام ابراهیم زاده هستم. پسرم (اسعد) بهنام یک فعال کارگری، مدافع حقوق کودک و حقوق انسانهاست. او از ٢٢ خرداد سال ٨٩ تا کنون در زندان است. او متولد سال ٥٦ است و بهترین سالهای زندگیش را در زندان میگذراند. این پنجمین نوروز بود که بهنام در کنار ما نبود و در اسارت بسر میبرد.

بهنام بخاطر مبارزاتش ابتدا به ٢٠ سال زندان محکوم شد و بعد از اعتراض فراوان، این حکم به ٥ سال تقلیل یافت. اکنون با وجود سپری شدن مدت محکومیش دو باره در دی ماه سال گذشته از سوی شعبه ١٥ دادگاه انقلاب تهران به ریاضت قاضی صلواتی و با اتهامات جدیدی چون "تبانی با سازمان مجاهدی از داخل زندان و تبلیغ علیه نظام از طریق ارتباط با احمد شهید، گزارشگر ویژه سازمان مورد با پرونده جدیدی به ٩ سال و ٤ ماه حبس محکوم شده است.

بهنام طی نامه ای ضمن اینکه حق خود دانست که مدافع حقوق کارگر ، حقوق کودک و حقوق انسانها باشد، تمامی اتهامات وارده را یک پاپوش دوزی دانسته و هر گونه ارتباط با سازمان مجاهدین را تکذیب کرده است.

من به عنوان پدر بهنام باید بگویم که ما به عنوان خانواده ای که فرزندمان بعنوان مدافع حقوق کارگر و کودک محبوب است و هر روز از سوی انسانهای آزادیخواه و انساندوست، از او خبر گرفته میشود، وظیفه خود میدانیم که افکار عمومی را از وضع فرزند دلبندمان که چنین زیر فشار و شکنجه است مطلع نگاهداریم. ما از کسانی که جویای وضع بهنام و خانواده اش میشوند نمی پرسیم که به چه جریان سیاسی ای مربوطند، برای ما نفس اطلاع رسانی و رساندن صدای بهنام و بهنام ها به مردم مهم است. بنابراین من نیز همچون بهنام اتهامات وارده به بهنام و وجود هر گونه ارتباطی بین بهنام وسازمان مجاهدین را تکذیب میکنیم و این اتهامات را یک پاپوش دوزی در حق فرزندمان و خودمان میدانم.

بهنام اکنون در بند ٢ زندان رجایى شهر معروف به دارالقرآن، که یک بند ویژه مذهبى است و در آن نماز جماعت و خواندن قرآن اجبارى است، به سر میبرد. او که نه دزد است و نه جنایتی کرده است، در کنار زندانیان عادی نگاهداری شده و بخاطر تهدیدات جانی ای که شده ، هیچ امنیتی ندارد و همه خانواده نگرانش هستیم. بویژه بهنام از نظر سلامتی نیز وضعیتی بدی دارد. از درد آرتروز گردن رنج می برد و انفرادی کشیدن های طولانی و فشارهای مستمر داخل زندان باعث شده که دچار خون ریزى معده و کلیه شود و مقامات زندان او را از برخوراداری از امکانات درمانی و حتی از دریافت داروهای مسکن محروم کرده اند.

و همه این مشکلات در حالیست که نیمای عزیز من و تنها فرزند بهنام با بیماری سرطان خون دست و پنجه نرم میکند و دراین وضعیت او نمیتواند کنار فرزند و همسرش باشد و حتی از ملاقات با آنان محروم است. بدین ترتیب بهنام تحت شکنجه و اذیت و آزار هر روزه قرار دارد. و همراه با بهنام فرزند و همسرش و همه ما مورد آزار و شکنجه قرار داریم.

من همین جا ضمن قدردانی از همه انسانهای آزادیخواه، همه تشکلهای کارگری مدافع کارگر که احوالپرس بهنام و ما بودند و همه سازمانهای جهانی بخاطر دفاع از بهنام و دفاع از خواستها و اعتراضات بهنام تشکر و قدردانی میکنم. به باور من ما همه میتوانیم به کمک یکدیگر و با اعتراضمان به این وضعیت این فشار را از روی بهنام و بهنام ها برداریم. میدانید وضعیت بهنام نگران کننده است. جانش در خطر است. ما خانواده بهنام نیاز به حمایت وسیع شما داریم. از شما درخواست داریم که به هر شکلی که میتوانید از بهنام و از خواست ما که خواست آزادی او و همه دربندان است، حمایت کنید. به حکم ٩ سال و ٤ ماه بهنام اعتراض کنید و خواستار لغو فوری این حکم و آزادی او از زندان شوید. ما خانواده بهنام انتظار داریم همچنان به حمایت هایتان از ما ادامه دهید ، تا بهنام را آزاد کنیم.