یک ویدئوی ۳۰ ثانیه‌ای منتشر شده در یوتیوب (فیلم زیر) در روزهای اخیر ظاهرا زنی را در یکی از خیابان های شهرک گلستان شیراز نشان می‌دهد که برهنه از خودروی نیروی انتظامی پیاده شده و در خیابان شروع به دویدن می‌کند. دو مامور نیروی انتظامی او را تعقیب کرده و دستگیر نموده و کِشان کِشان به طرف خودرو بر می‌گردانند.

از سرنوشت این زن جوان و جزئیات علت دستگیری او اطلاعی در دست نیست، اما می‌توان حدس زد که او به دلیل دخالت نیروی انتظامی در نحوه پوششش دستگیر شده و در اعتراض به رفتار آنها به نقطۀ انفجاری رسیده و با کندن لباس به طور کامل فرار کرده است.

این برخورد، اگر حدس بالا درست باشد، نشان می‌دهد که زنان ایران دیگر جان‌شان از این دخالت‌ها به لب رسیده است. آنها از اینکه به طور دائم هویت انسانی‌شان لگدمال شود و از سوی انواع و اقسام مقامات و گشت‌ها و نیروهای انتظامی کشور، پیکر و جنسیت‌شان به عنوان منبع فساد و فتنه و تحریک اعلام شود به ستوه آمده‌اند.

این نمونه از جان به لب رسیدن و دهان کجی به امر و نهی‌های رژیم، در کنار نمونه‌های اعتراضی دیگر شهروندان ایرانی، از جمله خودسوزی منجر به مرگ یک دست‌فروش ۳۴ ساله خرمشهری نشان می‌دهد که اعتراض و خشم فروخفته در مقابل سرکوب نهادهای حکومتی که سه دهه است ادامه دارد در نقطه‌ای به حس استیصال و درماندگی و قطع امید نسبت به هرگونه تغییر و شنیده شدن صدای اعتراض مبدل شده و این خشم فرو خورده تحت شرایط خاصی در واکنشی آنی و یکباره به شکلی پیش‌بینی نشده بروز پیدا می کند.

خشم و اعتراض فردی از یک سو و استیصال و درماندگی از سوی دیگر و ترکیب آن با قطع امید فردی و اجتماعی نسبت به تغییر شرایط سیاسی که عامل اصلی در ایجاد و شکل‌گیری این سرکوب‌ها و عواقب روحی- اجتماعی آنهاست، آستانه و حدّ ِ تحملِ فردی و اجتماعی را کاهش داده و از آنجا که مردم فکر می‌کنند دیگر زورشان به حکومت نمی‌رسد، به «خودزنی» متوسل شده یا به اَشکال مختلف با هم درگیر می‌شوند و این عصبانیت را در خانه و محل کار یا حتی در خیابان بر روی همدیگر خالی می‌کنند.