همان طور که پیشتر ذکر شد، با بروز بحران های مالی جهانی در سال 2007، کشورها روشی نوین در تجارت برگزیدند؛ "تجارت با پول های محلی به جای پول های رایج اعم از دلار و یورو" تا اینجا، 47 کشور پیمان های پولی دو جانبه امضا کرده اند. در این نوع معامله به جای استفاده از دلار یا یورو، کشورهای طرف قرارداد از پول های محلی خود استفاده می کنند، یعنی پول کشورهای مبدا و مقصد. در این خصوص آلبرت بغزیان،در گفتگو با آفتاب یزد گفت: پیمان های دوجانبه به نقل و انتقالات ارزی بر می گردد، مثلا در انعقاد قرارداد دوجانبه با ترکیه ممکن است ترکیه بپذیرد که با لیر معامله کند و ایران هم با ریال. هر چند لیر ترکیه به شدت افت کرده است."
پیش از انعقاد پیمان های پولی ایران با 3 کشور ترکیه، عراق و روسیه، بانک مرکزی قدم مثبت اجرایی برای آن برنداشته بود و در واقع به اعتقاد بسیاری از اقتصاددانان، ایران تمایلی به انعقاد این قراردادها نداشت. سرانجام غلامعلی کامیاب، معاون ارزی بانک مرکزی، اعلام کرد میان ایران و سه کشور دیگر پیمان پولی دوجانبه امضا شده است؛ هرچند کامیاب از جزئیات آن حرفی نزد، اما رئیس شورای مشترک بازرگانی ایران و ترکیه جزییات برقراری پیمان پولی دوجانبه بین ایران و ترکیه را اعلام کرد. سیدجلال ابراهیمی دو راه پیشنهادی برای ایجاد تسهیلات صادرکنندگان و واردکنندگان عنوان کرد: یکی مبادله کالا به کالا و دیگری استفاده از پول ملی دو کشور.

غلا معلی جعفرزاده، نماینده مجلس نهم شورای اسلامی، در گفت و گو با آفتاب یزد این نوع قراردادها را بهترین وسیله برای دورزدن تحریم های غرب می داند: قراردادهای دو جانبه عملا دور زدن تحریم هاست و می تواند آن را بی اثر بکند. در حقیقت هرچه این قراردادها بیشتر شود، تحریم های ناجوانمردانه کمتر تاثیر گذار است.
نماینده مردم رشت همچنین به وضعیت ایران اشاره کرد: " به هر دلیلی این اتفاق تا اینجا در کشور ما نیفتاده است و انعقاد قرارداد با ترکیه نشان داد که یکی دیگر از راه های دور زدن تحریم برای ابدالدهر و بی اثر کردن این ابزار ناجوانمردانه همین پیمان های پولی است و می تواند دلار آمریکا را با خاک یکسان بکند. من به عنوان یک اقتصاددان انتظار دارم مسئولان بانک مرکزی اهتمام بیشتری در انعقاد این پیمان ها بورزند."
جعفرزاده بر لزوم ادامه دادن انعقاد هرچه بیشتر این قراردادها حتی پس از رفع تحریم ها علیه ایران تاکید می کند، زیرا به زعم او تحریم چماقی است که همواره غرب دوست دارد بالای سر ایران نگه دارد؛ همچنین در بین صحبت هایش به مذاکرات لوزان اشاره می کند و می گوید: به اعتقاد من، ما در مذاکرات با آمریکا شرکت کردیم نه فقط برای رفع همه تحریم ها، بلکه برای اینکه به جهانیان ثابت کنیم ایران به دنبال ایجاد سلاح یا بمب هسته ای نیست و همچنین جنگ‌طلب نیستیم. نباید خیالمان راحت باشد، بهترش این است که به انعقاد قراردادهای چند جانبه ادامه دهیم."
آلبرت بغزیان، اقتصاددان، از سویی دیگر به این نوع پیمان‌ها خوشبین نیست، دلیلش هم دو چیز می داند: کشورهایی که طرف قرارداد هستند و دیگری جنبیدن دیرهنگام بانک مرکزی ایران. به اعتقاد او هم، بیشترین مزایای این قراردادها دور زدن تحریم های پولی است.