او البته تأکید می‌کند که روند افزایش بسیار ناچیز و کم است؛ جمله‌ای که چندان طرفدار ندارد. از جمله مخالفان این جمله، یک کشاورز کازرونی است؛ کسی که می‌گوید کشاورزان و دامداران بسیاری را می‌شناسد که به‌تازگی گوشه‌ای از مزارع یا مراتع خود را به کشت خشخاش اختصاص داده‌اند.

این کشاورز ٥٧ ساله که تمایل دارد ناشناس بماند، خشکسالی و بی‌فایده‌بودن کشت‌های سنتی را از مهم‌ترین علت‌های روی آوردن کشاورزان به این کار به گفته خودش پرخطر می‌داند.

می‌گوید: اول که خشکسالی محصول را کم کرد و درآمد پایین آمد و بعد دولت با بعضی از کارهایش باعث شد که با پول کشت نشود زندگی کرد.

این در حالی است که خشخاش به‌دلیل ویژگی‌های بیولوژیکی‌اش نیاز چندانی به مراقبت ندارد و در عین حال سوددهی بالایی دارد؛ به‌خصوص که از قدیم خشخاش تولیدشده در ایران به کیفیت بالایش معروف بوده است.

مقام‌های ارشد کشور هنوز درباره کشت خشخاش در ایران چندان صحبت نکرده‌اند و حتی هشداری هم در این‌باره نداده‌اند اما هر از چند گاهی در لابه‌لای اخبار، این نوع کشت را تأیید کرده‌اند. از جمله بالاترین مقام‌هایی که تاکنون دراین‌باره سخن گفته‌اند، می‌توان به فرمانده سابق پلیس کشور اشاره کرد که چندی قبل از شناسایی تعدادی مزرعه کشت خشخاش به‌وسیله ماهواره خبر داده بود.

تریاک، شیره الکالوییدداری است که از تیغ‌زدن گرز خشخاش و لخته‌شدن شیره خشخاش نارس به‌دست می‌آید. تخمدان حاوی دانه‌های خشخاش، بیضی‌شکل است که گلبرگ‌های صورتی‌رنگ دارد و احتمالا پلیس با مشاهده همین رنگ در تصاویر ماهواره‌ای، مناطق کشت خشخاش را شناسایی و معدوم می‌کند.

اما اگر پلیس برای ردگیری خشخاش‌کاران ایرانی نیازمند به‌کارگیری ماهواره است، کشاورزان محلی به‌سادگی در محفل‌های خصوصی خود از مکان این مزارع سخن می‌گویند. آنها معمولا کازرون در استان فارس، پیچاب، گچساران و باشت در استان کهگیلویه، نقاطی از دشت‌های خوزستان، مناطق شرقی استان کرمان و بیشتر نقاط یزد را مناطق عمده کشت می‌دانند. بخش عمده‌ای از این مناطق پیش از انقلاب نیز زیر ٣٣ ‌هزار هکتار کشت قانونی تریاک بوده است که همین امر بسیاری از کشاورزان این مناطق را با شیوه کاشت، داشت و برداشت خشخاش آشنا کرده است.

البته که این‌روزها هیچ برآورد دقیقی از میزان زمین‌های زیرکشت در دست نیست اما نام محصول این زمین‌ها در تمام این مناطق نامی آشنا است؛ «تریاک خانی» که به گفته کشاورز کازرونی محصول موردعلاقه قاچاقچیان است و از نقاط مختلف کشور برای خرید آن می‌آیند و سودهای کلانی را نصیب کشاورزان و مرتع‌داران متخلف می‌کنند.

کشاورز کازرونی می‌گوید که سود ناشی از این کشت غیرقانونی که معمولا در حجم کوچکی انجام می‌شود، گاهی به اندازه چند هکتار کاشت قانونی است.

البته که این سود بالا بدون خطر هم نیست. سال‌هاست که برخلاف سکوت مسئولان نظامی یا امنیتی کشور، مسئولان محلی دستگاه‌های نظارتی شامل فرمانداری‌ها و پلیس و حتی نیروهای اطلاعاتی و بسیج، کشت خشخاش را رصد کرده و حتی خبر موفقیت‌های خود در از بین بردن این زمین‌ها و بازداشت متخلفان را هم رسانه‌ای می‌کنند.

از جمله قاسم تقی‌پور مسئول اطلاعات سپاه ناحیه کازرون که چندی قبل از شناسایی ١٠ نقطه کشت خشخاش در کوه‌ها خبر داد که در آن حدود ٢٥ ‌هزار بوته خشخاش عمل آمده بود. به گفته او، یک‌ نفر هم در این رابطه دستگیر شد. پیشتر فرمانده انتظامی شهرستان مهر هم از کشف ٣٠ ‌هزار بوته دیگر خبر داده بود.

به‌طور میانگین هر بوته خشخاش بین ٢,٥ تا ٢.٨ گرم محصول می‌دهد اما ارقام کشفیات هرگز در حد ٢٠ یا ٣٠‌ هزار بوته باقی نمانده است چراکه در آذرماه ‌سال ٩٢ دادستان فیروزآباد استان فارس از کشف مزرعه‌ای به وسعت ٤٠ هکتار خشخاش خبر داده بود.

در شهر کازرون، کشاورزان قدیمی معتقدند که در یک مزرعه خشخاش بین ٣٥٠ تا ٤٠٠ ‌هزار بوته می‌تواند عمل بیاید که در این صورت باید قبول کرد که در داخل مرزهای ایران، مزرعه‌ای به‌وسعت ٤٠ هکتار کشف شده که قادر بوده است نزدیک به 4 تن تریاک خالص تولید کند.

مطابق قانون جامع مبارزه با موادمخدر در‌ سال ٨٩ این کشت غیرقانونی است اما بنا به گفته کشاورزان و مناطقی که در دشت و کوه‌ها نشان داده می‌شود، تعداد زیادی به‌صورت غیرقانونی مشغول انجام این کار هستند و محصول خود را وارد بازار مصرف می‌کنند که روزانه ٢٠‌ میلیارد تومان در آن معامله می‌شود. این رقم شامل خرید و فروش تمام مخدرهای موجود، اعم از سنتی و آمفتامین‌ها و هروئین است اما بنا بر آمار مراجع رسمی، همچنان تریاک بیشترین ماده مصرفی در ایران است.

طبق آنچه قانون‌گذار نوشته، جرم خشخاش‌کاران در ایران به این ترتیب است: بار اول، ١٠ تا صد‌ میلیون جریمه نقدی، بار دوم، ٥٠ تا ٥٠٠‌ میلیون و ٣٠ تا ٧٠ ضربه شلاق. بار سوم، صد‌ میلیون تا یک‌ میلیارد، یک تا ٧٠ ضربه شلاق و ٢ تا ٥‌ سال حبس. بار چهارم، متخلف اعدام می‌شود.