روزآنلاین/گزارش "بیزنس اینسایدر": رژیم اسد در سوریه با یک بحران جدی روبروست. دولت او در مقابل ائتلاف شورشیان تازه‌نفس از کمبود شدید نیرو رنج می‌برد و حتی در مناطق تحت کنترل خود با کمبود سرباز و حمایت مردمی مواجه است.

دولت سوریه در پنجمین سال جنگ داخلی، به شکل فزاینده‌ای به ایران و نایب لبنانی این کشور، یعنی حزب‌الله متکی است. اما باز هم این کافی نبوده. به گفته کریستوف رویتر از اشپیگل، ایران شروع به فرستادن مهاجران غیرقانونی افغان به جبهه‌های سوریه کرده است.

مبارزان افغان حاضر در سوریه، اکثرا مسلمانان شیعه هزاره هستند که به دنبال زندگی بهتر و فرصت‌های شغلی به ایران آمده بودند. به گفته اشپیگل، سپاه پاسداران، افغان‌هایی را که بصورت غیرقانونی در ایران زندگی می‌کنند جمع‌آوری کرده و به آن‌ها گفته‌ است، بین نبرد در سوریه یا زندان یکی را انتخاب کنند.

یک سرباز افغان که توسط شورشیان سوری در شهر حلب اسیر شده به اشپیگل گفته است: "ناگهان حمله کردند و من هم یکی از ۱۵۰ مهاجر غیرقانونی بودم که بازداشت شد. همه ما هزاره بودیم. بعد، [سربازان ایرانی] آمدند و قول دادند اگر داوطلبانه برای جنگ به سوریه برویم به ما پول و اجازه اقامت می‌دهند. اما گفتند «به هر حال شما را به سوریه می‌فرستیم.» همه نام‌نویسی کردند."

تخمین تعداد دقیق سربازان افغان در سوریه سخت است. اما اشپیگل تخمین می‌زند، حداقل ۷۰۰ افغان فقط در درگیری‌های نزدیک حلب و دمشق کشته شده‌اند.

وابستگی به مبارزان افغان بخشی از یک استراتژی کلی است و ایران سعی دارد با فرستادن سربازان شیعه به سوریه رژیم اسد را حفظ کند.

به گزارش نیویورک تایمز: "چهار سال پیش، ارتش سوریه ۲۵۰ هزار سرباز داشت؛ حالا به خاطر تلفات و فرار از خدمت، حدود ۱۲۵ هزار سرباز عادی و ۱۲۵ هزار شبه‌نظامی هوادار حکومت دارد که شامل هزاره‌های افغان، عراقی‌ها و پاکستانی‌هایی هستند که ایران آموزش داده."

وابستگی به مبارزان خارجی نشان‌ از مشروعیت اندک رژیم اسد در داخل سوریه دارد، که نفوذ ایران و حزب‌الله را روز‌افزون کرده و موجب سرافکندگی ارتش این کشور شده است. گفته می‌شود، در ماه آوریل، رئیس امنیت سیاسی پرزیدنت بشار الاسد، توسط یک مقام ارشد دیگر تا سرحد مرگ کتک زده شد، که احتمالا می‌تواند بخاطر اختلاف بر سر نقش ایران در جنگ بوده باشد.

به گفته تایمز، حزب‌الله با هزینه فرماندهان سوری "اکنون در بسیاری مکان‌ها رهبری جنگ را بر عهده دارد."

اگر داوطلبان چریکی و مبارزان خارجی را هم در حساب ها وارد کنیم، شاید بتوان گفت رژیم هنوز با فروپاشی کامل نیروی انسانی مواجه نشده است. اما افزایش اتکا به نیروهای چریکی و خارجی، نفوذ و اعتبار واقعی رژیم را کاهش می‌دهد.