آیا قرار است در کشوری که دارای یکی از بیشترین سرانه زندانی در جهان است، و با معضل انبوه زندانیان و کمبود جا و ظرفیت موجودزندان ها مواجه است، زندان ها را به پارک و شهر تهران را به نگارخانه هنری و دارای کمربند سبز سراسری تبدیل کنند، بدون آن که زندان های تازه تر و مجهزتر و با معماری پیشرفته تری ساخته شود؟!

زندان ها برای اربابان قدرت و برای حکومت های استبدادی و حکومت اسلامی بیش از همه، همواره یکی از ابزارهای مهم تنبیه و تنبه برای کنترل جامعه و به هنجارسازی شهروندان و برقراری «نظم و نسق» بوده است و حالا جمهوری اسلامی به این صرافت افتاده است که برای آنکه واقعا "ندامتگاه" باشد و برای کاستن از دردسرهای کنونی باید به بیرون از شهر انتقال یابد.

بردن زوری شهروندان به بهشت به مدد «شلاق و بالاتر از شلاق»، که حکومت اسلامی در فاز انحطاط و گندیدگی کامل خود ابائی از طرح صریح آن ها در تریبون های رسمی خود ندارد، ترجمان خود را فقط می تواند در ساختن زندان های هرچه بیشتری پیدا کند.

زندان اوین هم چون جعبه سیاه رژیم، حامل اسرار بیش از سه دهه جنایت اقتدارگرایان و تاراجگران بی مهارحاکمان است. از همین رو به عنوان میراثی تاریخی، بخشی از تاریخ معاصرایران را تشکیل می دهد و باید اوین با همه دیوارنوشته ها و پروندهایش، با اتاق ها و ابزار و آلات مخوف شکنجه اش، با صدها و هزاران بازجوی کینه ورزش، با بندهای گوناگونش که در طی حیات جمهوری اسلامی مداوما پر و خالی شده است، با خاطرات گفته و ناگفته زندانیان و مشاهدات ناگفته هزاران گمنامی که گذرشان به زندان اوین افتاده و هیچ گاه امکان و یا جرئت افشاء دیده های خود را نیافته اند، و خانواده ها و بازماندگان بسیارانی که فله ای اعدام شدند و هیچ گاه فرصت افشاگری و دفاع از خود را نیافتند، و خلاصه اوین با همه نشانه ها و قرائن خود، گنجینه بزرگی از اسرارناگفته ای است که افشاء و آشکارشدن آن ها می تواند دودمان هرحکومتی را بباد داده و ننگ جنایت علیه بشریت را بر پیشانی اش حک کند.

پس آقای شهردار! تهران را باید در کلیتش هم در نمایه هایش و هم در نانمایه هایش [پنهان مانده اش] به تصویر کشید.

اگر واقعا شهردارتهران و حامیان این پروژه ریگی به کفش نداشته و قصد پنهان ساختن و یا "معدوم کردن"جعبه سیاه جنایت های رژیم را در سر ندارند، می توانند با تبدیل اوین به موزه و نمایشگاه سه دهه کشتار و جنایت، بناها و تصاویر و تاریخچه طولانی و خونین زندان اوین و صحنه های شکنجه ها و کشتارهای صورت گرفته در آن را به نمایش بگذارند، که شاید هم عرض و طول پارک کفاف همه آن ها را ندهد.

در این صورت مطئمن باشند که قطعا بر شهرت و جذابیت پارک و شمار دیدار کنندگان آن خواهند افزود و تصویر دقیق تری از سیمای شهر تهران و حاکمانش و آنچه را که در پشت دیوارهای آن گذشته و می گذرد به بینندگان ارائه خواهند داد و برای شخص شهردار هم «باقی الصالحاتی» خواهد بود که چه بسا در عبور از پل صراط بدادش برسد!