نوری زاد: حرم اشرافی خمینی، حرام اندر حرام است

هر یک ریالی که برای اشرافیتِ این مکان هزینه کرده اند، حرام اندر حرام است و هیچ تفاوت و فاصله ای با چرک های خونینی که از بدن جذامیان بیرون می زند ندارد.
***

محمد نوری زاد
بیست خرداد نود و چهار - تهران

یکی از من پرسید: ریشه ی این اشرافیتی که در مرقد امام خمینی بکار بسته اند، از کجا ناشی می شود؟ درست است یا نادرست؟ حلال است یا حرام؟ گفتم: اینها ناچار به این بوده اند که مرقد وی را در اشرافیتی افراطی فرو ببرند. چرا که اگر به سمت سادگی می رفتند، چه خاکی بر سر می افشاندند با نقدهای ویرانگرِ مردم؟ این که: آخر و عاقبت امام را دیدید که در نجف حاضر نبود قاتلِ مستعدی چون خلخالی به مگس های اتاقش حشره کش بزند و می گفت: موجوداتِ زنده را جان، شیرین است و نباید آزارشان داد و کشتن شان؟ وهمو همین که به ایران پای نهاد، با احساسی که هیچ نداشت، دست به کشتاری وسیع برد و کشت و کشت و کشت برای بر پاییِ اسلامی که نه بشر می شناخت و نه حقوقی برای بشر!

و گفتم: اینها با بکار بستنِ اینهمه اشرافیت، پرسشگرانِ سرگشته را به وادی بُهتی ناگزیر می برند و شکوه و معماری خیره کننده ی آنجا را به رخ می کشند با این خیال که: در این امامی که اینجا بخاک سپرده شده، حتماً و لابد یک قابلیت هایی بوده کم نظیر. که اگر نبود، اینچنین برایش خرج نمی کردند. در باورِ آیت اللهی ما، هر یک ریالی که برای اشرافیتِ این مکان هزینه کرده اند، حرام اندر حرام است و هیچ تفاوت و فاصله ای با چرک های خونینی که از بدن جذامیان بیرون می زند ندارد. حالا اگر از قِبَلِ این اشرافیتِ افراطی می خورند بخورند. گوارای وجودشان.