بررسی ها در این محدوده به کشف اسکلتی منجر شد که گفته می شد، متعلق به یک زن تدفین شده در هفت هزار سال پیش بود. پس از کشف این تدفین در خیابان مولوی تهران، پژوهش های باستان شناسی به منظور شناخت ویژگی های انسان شناسی اثر انجام شد. بخشی از این سلسله مطالعات مستند نگاری اسکلت به منظور بازسازی از چهره بود که با روش های مستندنگاری سه بعدی با استفاده از فن آوری رایانه توسط محمد رضا رکنی، کارشناس پژوهشکده باستان شناسی اجرا شد. برای انجام کار ابتدا اسکلت به صورت فتو اسکن مستندنگاری شده و تصاویر بدست آمده با استفاده از رایانه بصورت نقشه فتوگرامتری شامل نقطه، خط و سطح پوششی از اسکلت درآمد. در مرحله بعد نقشه اسکلت تبدیل به اطلاعات سه بعدی شده و تمام بخش های آن دارای حجم شدند.

رکنی در این باره گفت: لازم بود که با استفاده از بخش های سالم مانده و براساس تقارن هندسی در اسکلت انسان، سایر بخش های تخریب شده یا خارج از دسترسی اثر مدل سازی شوند. این مدل دقیقا براساس حالت درازکش اسکلت تهیه شد تا بتواند حالت آن را به هنگام تدفین نشان دهد. برای بازسازی چهره اسکلت تدفین شده نیز با استفاده از رایانه ابتدا مدل سه بعدی از جمجمه آن تهیه و بخش های از بین رفته نیز بصورت مدل سازی به آن اضافه شد. مدل آماده جمجمه با ۱۱ شاخص از چشم ها، بینی، گوش ها، گونه ها، لب ها و چانه نشانه گذاری شده و هر نشانه با استفاده از بافت دهی رایانه ای پوشش داده شده و حالت چهره آن بدست آمد.

رکنی درباره اینکه چطور رنگ پوست و حالت موهای اسکلت بازسازی شده گفت: از آنجا که اثری از بافت مو وجود ندارد، رنگ پوست و حالت موهای آن سلیقه ای بوده که براساس تناسب چهره بهترین حالت برای آن انتخاب شد. ضمن اینکه تا حدی از نقش مشابه روی سفالهای چشمه علی نیز استفاده کردیم. برای مدل سازی و بازسازی چهره اسکلت هفت هزار ساله تهران از ۵ نرم افزار قدرتمند و استاندارد مدل سازی استفاده شد که هر بخش از کار توسط نرم افزارها بدقت مورد همگام سازی و خطایابی قرار می گرفت.

این کارشناس باستان شناسی مدعی است که نمونه بدست آمده احتمالا تا ۹۵ درصد برابر با چهره واقعی اسکلت است. او گفت: بازسازی چهره برای اسکلت ها معمولا انجام می شود شاید در ایران تصاویر به دست آمده از بازسازی چهره اسکلت ها انتشار داده نشده باشد ولی این کار مرسوم است.