مردسالاری شیعی و توهین یکی از آخوندها به ایرانیان

داد و فریادهای این آحوند حکومتی نشان می دهد که با وجود گذشت نزدیک به چهار دهه از حاکمیتِ حکومت مذهبی در ایران، مدل حکومتی سبکِ زندگی نه تنها ناموفق بوده، بلکه شکست هم خورده است.
***

حنیف حیدرنژاد

مردسالاری شیعی و توهین یکی از آخوندها به ایرانیان از طریق تلویزیون حکومتی

بخش های دستچین شده ای از فیلم یک سخنرانی از آخوندی بنام "دانشمند" بر روی فیسبوک قابل دیدن است. اگر چه سخنرانی مربوط به سال 1390/ 2011 است اما بررسی محتوائی این فیلم با قدیمی یا جدید بودن آن ارتباطی ندارد. این آخوند حکومتی که سخنرانی اش از طریق شبکه حکومتی تلویزیونی جهانی "سلام" پخش شده است به دفعات به ایرانیان توهین می کند. او در سخنرانی اش بر روی منبر، ایرانیانی که به خارج هستند را "بی شخصیت" می خواند. زیرا از نظر او بجای آنکه به دنبال آن باشند که اسلام را تبلیغ کرده و مردم اروپا را شیعه کنند و حسینیه راه بیاندازند، "دیسکو" راه می اندازند. از نظر او این نشانه "بی شخصیتی" ایرانیان است و باید به این خاطر "به حال ایرانیان گریه کرد". بازی او با مفاهیمی مانند "ناموس، غیرت، شخصیت و..." و تلاش او برای تحت تاثیر قرار دادن احساسی شنوندگانش، گوشه هائی از مرد سالاری نوع شیعی را روشن تر نشان میدهد.

از نظر این آخوند ایرانیان تا پایشان به خارج می رسد، "گنده کاری و هرزگیشان شروع شده و عطش هرزگی دارند". او حتی زنان اروپا و آمریکا را هم مورد توهین قرارداده و می گوید: " در اروپا و آمریکا اگر زنی آرایش کند، نشانه این است که او بد کاره است. هرچه آرایشش غلیظ تر، وضعش بدتر است". از نظر او زنان ایرانی "ناموس" ایرانیان هستند" اما "با بی بند و باری" آبروی ایرانیانان را برده اند.

از نظر او آرایش کردن زنان فقط برای "اتاق خواب" [برای تحریک و ارضاء جنسی مردان] است، نه برای خیابان. از نظر این آخوند، که نامش "دانشمند" است، زنان ایرانی "شعور ندارند و نمی فهمند که آرایش و طنازی و عشوه گری و جلوه گری و خودنمائی زن برای اتاق خواب است".

از نظر این آخوند، شادی مردم ایران و "بزن و برقص" آنها در خیابان ها، نشانه "بی غیرتی ایرانیان" است و اگر مردی با زنش در خیابان بیاید و آن زن آرایش کرده باشد، نشانه بی غیرتی آن مرد است. از نظر او رفت و آمد و حضور اجتماعی زنان با لباس و آرایشی که مطلوب او نیست، "میتینگ" دادن و مصداق "به تاراج دادن غیرت" ایرانیان است. او با مخاطب قرار دادن مردان، یادآوری میکند اگر کسی فیلم عروسی خودش، که در آن "ناموسش" دیده می شود را برای دیگران به نمایش بگذارد، این نشانه بی غیرتی او است.

دستگاه فکری مذهبِ حاکم در ایران و مکانیزم هائی که این سیستم با آن زن و مرد را به جان هم می اندازد:

- آنچه حکومت ایران با نام ارزش های اسلامی مطرح می کند، عین "غیرت است و شخصیت".
- زن برابر است با "ناموس" که البته در تملک مرد قرار دارد.
- وظیفه زن "حفظ " ناموس با پوشاندن آن و خود را فقط در مایملک مرد (پدر، برادر، همسر) دیدن است. وظیفه مرد "حفاظت" از ناموس است. اوست که مالک و صاحب آن جنسِ پوشیده است.
- رفتار و شخصیت و موجودیت زن "برای مرد" و برای جلب رضایت او (پدر، برادر، حتی فرزند پسر) و تامین و برآورده کردن ارضاء جنسی مرد (همسر) است. زن وسیله ای در خدمت مرد است.
- کنترل "ناموس" با مرد است. اگر زن بخواهد برای خودش و نوع رفتار و پوششش تصمیم بگیرد، وظیفه مرد است که در دفاع از "ناموس و غیرت" با آن مقابله کند.
- با تاکید بر نقش تصمیم گیرنده و کنترل کننده برای مرد – چه به عنوان پدر، یا برادر یا همسر- ، این دستگاه فکری در هرخانه و خانواده و در هر محیط اجتماعی، مردان را در مقابل زنان و زنان را در مقابل مردان قرار داده و "به جان هم می اندازد". این سیستم فکری با تئوریزه کردن مردسالاری شیعی، مردان را به عنوان "ظابطین شرعی"، در هر خانه و کوچه و خیابان به خدمت می گیرد و دست آنها را برای تعدی و تجاوز به حریم خصوصی زنان باز می گذارد و آنها را به این کار تشویق می کند.
- وقتی این سیستم فکری موفق شود که مردان و زنان را دشمن هم کرده و "به جان هم بیاندازد"، ادامه حکومت ساده تر و طولانی تر می شود. انرژی زنان و مردان بجای مقابله ی متحد و همبسته با تمامیتِ نظام ولایت فقیه و حکومت مذهبی حاکم بر کشور، در مسیرهای دیگری بر علیه یکدیگر کانالیزه شده و به هدر می رود.
- اگر زنی ساختار دیکته شده و چهارچوب های تعیین شده حکومتی را بشکند و رفتار دیگری پیشه کند، برچسب و توهین و فحش های "ناموسی و غیرتی" است که بر مرد و زن، بویژه بر مرد باریدن خواهد گرفت. این توهین و برچسب ها مکانیزمی ایجاد می کند که تحت فشار روانی- اجتماعیِ ناشی از آن، مرد به حرکت درآمده تا برای "حفظ آبرو" از هرطریق و با هر وسیله ای که شده زن را محدود یا سرکوب کند. بدین ترتیب حکومت با تقسیم بندی جنسیتی جامعه به زن و مرد و قائل شدن "وظیفه شرعی" برای هر یک از آنان، جامعه را به جنگ و جدالی دائمی، روزمره و فرساینده گرفتار کرده و خودش نفس راحتی می کشد تا بتواند "سیاست های کلان" برای غارت و نابودی کشور را بدون درگیری با یک مقاومت اجتماعی گسترده به پیش ببرد.

اما، داد و فریادهای این آحوند حکومتی نشان می دهد که با وجود گذشت نزدیک به چهار دهه از حاکمیتِ حکومت مذهبی در ایران، مدل حکومتی سبکِ زندگی نه تنها ناموفق بوده، بلکه شکست هم خورده است. او در نمونه ها و مثال هائی که می زند، از یک تک مورد سخن نمی گوید، بلکه از جامعه ایران و ایرانیان – در داخل و خارج کشور- بطور عام حرف می زند. آنچه این آخوند "بی غیرتی مردم ایران " می خواند، در واقع نشانه ای از رشد سکولاریسم در جامعه و پشت کردن مردم به دخالت های مذهب در سیاست و زندگی مردم است. نشانه انتخاب آزادانه - یا شاید هم واکنشی - مردمی است که می خواهند در مورد سبک زندگیشان خودشان تصمیصم گرفته و نمی خواهند دنباله رو و مطیع مدل های حکومتی باشند. این رفتار همچنین ناشی از خودآگاهی مردم نسبت به حقوق شخصی و اجتماعیشان از یک طرف و از طرف دیگر نشانه آن است که زنان و مردان ایران نمیخواهند در بازی حکومتی وسیله ی کنترل و سرکوب برعلیه همدیگر باشند.

فیلم کامل سخنرانی
از دقیقه 36 به بعد
https://www.youtube.com/watch?v=eiej5sDA0ww