آمارهای دولتی نشان می دهد ۵۰۰هزار نفر توانسته اند به تازگی جذب بازار کار شوند و از اینرو تعداد شاغلان و به نوعی تقاضا برای کار در ۱۰سال گذشته به بالاترین حد خود یعنی ۲۱ میلیون و ۸۰۰ هزارنفر رسیده است.

به گزارش افکارنیوز، طی ۱۰ سال گذشته تعداد شاغلان کشور بین ۲۰ تا ۲۲ میلیون نفر در نوسان بوده و علاوه بر آن نیز بین ۲ تا بیش از ۳ میلیون نفر در صف متقاضیان کار قرار داشتند و در حال سپری کردن دوران بیکاری بودند. آمارها نشان می دهند در برخی فصول و سال ها، جابجایی هایی در تعداد بیکاران، شاغلان، افراد دارای اشتغال ناقص و همچنین نرخ فعالیت اقتصادی وجود داشته که البته لازمه پویایی در هر اقتصادی است.

نمی توان گفت بازار کار باید روزی به یک ثبات قطعی برسد و هیچگونه امکانی برای ورود و خروج و جابجایی نیروی کار در آن وجود نداشته باشدد چون اساسا چنین بازار بسته ای نه تنها مطلوب بیکاران نخواهد بود بلکه مدنظر شاغلانی که احتمالا قصد تغییر شغل داشته باشند هم نیست؛ بنابراین پویایی و امکان جابجایی یکاصل در هر بازار کاری است و اتفاقا به عقیده کارشناسان بازار کار باید وجود داشته باشد و از اینرو نرخ بیکاری نباید صفر باشد.

بر اساس آمارهایی که از سوی مرکز آمار ایران ارائه می شود در تمامی ماه های سال برخی در وضعیت اشتغال و درصدی نیز در حال تجربه بیکاری مطلق هستند. در کنار این دو، بخشی از نیروی کار نیز هستند که نه می توان آنها را شاغل کامل دانست و نه بیکار!

۲ میلیون نفر نه شاغلند نه بیکار

طبق تعاریف و استانداردهای جهانی، شاغلان این گروه در مرز بیکاری و اشتغال قرار دارند و معمولا ویژگی ناتوانی در تامین مخارج زندگی از نقاط بارز اشتغال ناقص محسوب می شود. این گروه از فعالان اقتصادی امکان انجام فعالیت اقتصادی به میزان بیشتر از ۴۴ ساعت در هفته را ندارند و با وجود اینکه خصوصیت های یک فرد بیکار را به همراه دارند، شاغل نیز شناخته می شوند؛ اما نه شاغلی که بتواند با امنیت خاطر به شغل خود تکیه کند و مخارج زندگی وی تامین باشد.

بنابراین کارشناسان بازار کار به این گروه از افراد بیشتر به چشم بیکار نگاه می کنند تا شاغل، چون آنها از طریق انجام کار امکان تامین مخارج خود و یا احتمالا خانواده ای را ندارند. در ایران، طی یک دهه اخیر همواره بخشی از بازار کار در وضعیت اشتغال ناقص قرار داشته و افراد به صورت مداوم با دلهره بیکاری و دغدغه تامین معیشت دست و پنجه نرم کرده اند.

تحلیل های آماری نشان می دهند که در طول سال های اخیر تعداد افراد دارای اشتغال ناقص و به عبارتی جمعیت در مرز بیکاری و اشتغال افزایش یافته و در حال حاضر به ۲ میلیون نفر رسیده است. البته این تعداد یکبار در سال ۱۳۸۹ به ۲ میلیون و ۱۰۰ هزارنفر نیز رسیده است ولی در برخی سال ها تا یک میلیون و ۳۰۰ هزار نفر نیز کاهش یافته بود.