آقای حمیدرضا مُقدم فر، مُعاون فرهنگی سپاه پاسداران، در یک موضعگیری که به رسانه های رسمی ارسال کرده، به آقای حُسین شریعتمداری به دلیل "سُخن گفتن از زبان رهبر" حمله برده و وی را مُتهم کرده که موجب "دوگانگی و شکاف بین نیروهای انقلاب" می شود.

آقای شریعتمداری یک روز پیش از این، در مُخالفت با توافُق هسته ای وین تاکید کرده بود: "حضرت آقا از نارسایی و عواقب فاجعه آفرین توافُق یاد شده اطلاع کامل دارند و با جُرات می توان گفت که ایشان به هیچ وجه از متن تهیه شده راضی نیستند."

واکُنش تُند پاسدار مُقدم فرد به این سُخنان از یکسو بیانگر شکل گیری صف بندیهای مُخالف پیرامون "جام زهر" در طیف نظامی و امنیتی است، و از سوی دیگر نشان می دهد که فاصله این جبهه گیریها از یکدیگر بدان بُعد و سطح رسیده است که دیگر قابل مُدیریت به گونه درونی و به دور از چشم نامحرم جامعه نیست.

در هفته های اخیر شکل گیری تدریجی دو رویکرد در برخورد به توافُق هسته ای در باند ولی فقیه مُشاهده پذیر گردیده است:

نخُست، دسته ای که حفظ و تثبیت منافع باند مزبور را در حمله به توافُق با هدف باجگیری و کُنترُل دولت و جناح میانه حُکومت می بیند و مایل است گُربه را دم حجله و پیش از جا اُفتادن توافُق بکُشد. بخشهایی از طیف نظامی و امنیتی و محفل جبهه پایداری از جُمله اینان هستند.

و سپس، گروهبندی دیگری که مسیر حفظ منافع را در جلوگیری از گُسترش پیامدهای سیاسی و اقتصادی توافُق وین، یا آنچنانکه خود می گوید "سوواستفاده از نتایج توافُق"، همچون تنش زدایی در رابطه با غرب و به ویژه آمریکا و باز شدن پای رُقبای اقتصادی می داند. اینان که بیشتر در رده های بالای باند آقای خامنه ای جا گرفته اند، تاکید دارند که با این تاکتیک می توان جلوی تحرُک جناح میانه حُکومت را گرفت و امتیازهای توافُق را به نفع خود مُصادره کرد.

در همین حال آشکار است که وعده گروه اخیر مبنی بر موکول ساختن جنگ منافع به بعد، در نهاد خود ترفندی برای جلوگیری از ایجاد بحث و جنجال گرد توافُق وین و به چشم آمدن هر چه بیشتر شکست ماجراجویی هسته ای نیز هست. آقای خامنه ای کوشش می کند مُنتقدان در باند خود را به این وسیله دست بسر کند.

بدون ارایه تضمین های واقعی و ترسیم چشم اندازهای روشن از چگونگی عملی شدن آنها، طیف تن داده به توافُق هسته ای در باند ولی فقیه، قادر به خاموش کردن صدای مُخالفان و جلوگیری از شقه شدن نخواهد بود. مُشکل تنها این است که چنین تضمین هایی وجود ندارد و با از دست دادن فرمان هسته ای، تعیین مسیر نیز دیگر در اختیار آنها نیست.