آقای علی جنتی، وزیر ارشاد اسلامی، "ماهواره، فضای مجازی، شبکه های اجتماعی و رفت وآمد به خارج" را پهنه های چالش برانگیز برای حُکومت مُعرفی کرد. او به این وسیله تشویش خاطر حُکومت از دسترسی آزاد شهروندان به اطلاعات و تبادُل آزادانه آن با دیگران را به روشنی ابراز می داشت؛ چه، جُملگی آنچه که او "چالش" شمرده است، امکاناتی هستند که این نوع از دسترسی و ارتباط را مُیسر می سازند.

یک جناح آن طرف تر، آیت الله صادق لاریجانی، گُماشته ولی فقیه بر منصب ریاست قُوه قضاییه، از همین سنگر به آتشباری علیه شهروندان پرداخته و آنها را به دلیل "توجُه بیش از حد به ابزارهای ارتباطی، از جمله تلفُن همراه و تبلت" آماج حمله قرار داده است. وی همچون آقای علی جنتی، وجود دریچه های خارج از کُنترُل حُکومت رو به دنیای بیرون را "مُشکل" به حساب آورده و در این رابطه از "کانالهای ماهواره ای و شبکه های مجازی" نام می برد. رییس دستگاه قضایی سپس پای "حجاب" و "پوشاک" شهروندان را به میان کشیده و "خیابانهای پایتخت" را به منطقه عملیاتی تبدیل کرده؛ ترفندی که با هدف افزایش حجم آتش و میخکوب کردن "دُشمن" به کار گرفته شده است.

آنچه که دو جناح رقیب را در نُقطه جبهه گیری علیه تحرُک فکری و فرهنگی جامعه به یکدیگر رسانده، وحشت از پیامدهای عقب نشینی خارجی و رُشد مُطالبه جامعه برای خُروج از وضعیت فوق العاده ای است که "نظام" به مدد بُحران هسته ای بر کُلیه بخشهای زندگی آن حاکم گردانده است.

آز آنجا که گُنجایش سیاسی و ایدیولوژیک "نظام" توان دربرگرفتن پایه ای ترین مُطالبات موجود در جامعه را ندارد، بنابراین هر گونه گُشایشی به روی این حجم سهمگین، مفهومی جز تراکُم و انفجار درونی نخواهد داشت. ناگفته پیداست که هیچیک از بخشهای دستگاه قُدرت نفعی در به واقعیت درآمدن این سناریو ندارند.

همزمان باید توجُه داشت که داشتن استراتژی مُشترک همیشه به مفهوم وحدت در تاکتیکها نیست. این واقعیت خود را در اختلافهای تاکتیکی جناح میانه حُکومت با باند ولی فقیه نیز به نمایش گذاشته است. در حالی که آیت الله خامنه ای و همدستان توسُل به قهر مُستقیم و خُشونت بیشتر را برای پُر کردن فضای خالی پس از عقب نشینی پیشه کرده اند، حُجت الاسلام روحانی و شُرکا مُدل چینی سرکوب، یعنی بستن دست و پا و چشم و گوش جامعه بدون نیاز به خونریزی شدید را راهنمای خود قرار داده اند.