تنها اندکی پس از سر کشیدن "جام زهر" هسته ای، باند ولی فقیه تهاجُم وعده داده شده خود به جناح میانه حُکومت را آغاز کرده است. دستگیری چند روزنامه نگار و احضار شُمار بیشتری از وابستگان به جناح رقیب، نخُستین گام جدی باند حاکم برای محدود نگه داشتن آثار شکست استراتژیک خارجی در دستگاه قُدرت به شمار می رود.

واکُنش تُند و شتابان رهبران و پایوران جناح میانه همچون آقایان روحانی و شمخانی به این یورش، بیانگر آن است که آنان مفهوم فراگیر و عملی دستگیریهای اخیر را دریافته اند و اُفُقی که آیت الله خامنه ای و همدستانش بدان چشم دوخته اند را به روشنی می بینند.

دستکم حُجت الاسلام حسن روحانی که تجربه سالها فعالیت در بالاترین جایگاه های امنیتی حُکومت را پُشتوانه دارد، به خوبی با روال تدارُک چینی و اجرای پروژه های حذف و جراحی چه زیر "خیمه نظام" و چه بیرون آن آشنا است. او و همکارانش نه در باره هدف اصلی بهانه گیریهای آقای خامنه ای با مضمون "نُفوذ" دُچار سووتفاهُم می شوند و نه با قصه هایی که زیر مجموعه نظامی – امنیتی وی در قالب "کشف" این دسیسه و دستگیری آن جاسوس نقل می کند، خواب می روند.

آنها آشکارا خود را در مرکز نشانه گیری باند رقیب باز می یابند و کاردی که در حال تیز شدن است را بر گلوی خویش حس می کنند. ماه گُذشته زمانی که حُجت الاسلام مُحسنی اژه ای، سُخنگوی قُوه قضاییه و یکی از مُهره های کلیدی نظامی – امنیتی، تلاش پایوران دولت برای نزدیکی به آمریکا را مُعادل جاسوسی خواند، در حقیقت پرونده مهار و جراحی باند رقیب را به گونه علنی باز می کرد و ورق می زد.

کمی بعدتر، اجزای دیگری از این پرونده توسط پایوران باند حاکم در مجلس مُلاها اعلام گردید. براین اساس روشن گردید که دستگاه نظامی و امنیتی با استفاده از روزنامه نگار زندانی، آقای جیسون رضاییان به عُنوان منبع، اتهام جاسوسی را به "مرکز استراتژیک ریاست جمهوری، دفتر مجمع تشخیص مصلحت، نهاد ریاست جمهوری، وزارت خارجه و سازمان میراث فرهنگی" گُسترش داده است.

با نگاه به پدیدار شدن نخُستین قراولهای این لشکرکشی است که آقای روحانی به باند رقیب پیرامون "بازی با کلمه نفوذ" هُشدار می دهد و آقای شمخانی جای تردید باقی نگذاشته که این پروژه "تصفیه حساب سیاسی" است که به جریان افتاده است.

همزمان جناح میانه حُکومت از طریق وزیر اطلاعات، حُجت الاسلام علوی، به آقای خامنه ای و همدستان اخطار داده است که آنها نیز به نوبه خود قادر به تشکیل پرونده جاسوسی برای رُقبایشان می باشند. وی در همین رابطه از در اختیار داشتن "پرونده های مُهمی از عوامل خائن که اطلاعات کشور را به بیگانگان داده اند" خبر می دهد.

با این همه به دُشواری می توان پنداشت که واکُنش سخت جناح میانه به باند حاکم، آن را از ادامه حملات و افزایش فشار مُنصرف سازد؛ بیش از همه به این دلیل که جناح مزبور رویکرد صریح و واحدی در برابر سرکوب از "بالا" ندارد. برخورد گُزینشی و خودمدارانه آن با تاخت و تاز دستگاه قهر که در اختیار باند رقیب است، این جناح را در برابر حمله آسیب پذیر و مُنفعل می سازد. آقای روحانی نمی تواند به تیغی که علیه "غیرخودی"ها از نیام برکشیده می شود کُرنش کرده و صاحب آن را تقویت کند و همزمان خواستار غلاف کردن آن به نفع "خود" شود.