شواهد نشان داده میانبرهایی که کشورهای پیشرفته جهان برای رشد و توسعه خود یافته‌اند و صدای موفقیت آنها یک قرن بعد به گوش ما رسیده است، برایمان خیلی مفهومی ندارند؛ بطوریکه اگر ثروتمندترین کشور جهان هم باشیم، راه درست خرج کردن ثروت را خوب بلد نیستیم و اوضاع اقتصادی‌ و اجتماعی‌مان همین است که می‌بینیم.

به گزارش ایسنا، به عنوان مثال قابل فهم نیست چرا در اغلب سیاستگذاری‌های ما، دست «پیشگیری» همیشه کوتاه و در عوض جیب «مقابله با مشکلات» آن قدر گشاد بوده است تا میلیاردها تومان از بودجه کشور را ببلعد و ما با آن که می‌دانیم خرج کردن برای چاهی که ته ندارد، بر باد دادن بخش زیادی از ثروت ملی است، از این سیاست «مقابله صرف» کوتاه هم نمی‌آییم و البته دلیل این کوتاه نیامدن هم معلوم است؛ چون حجم مشکلات اقتصادی و اجتماعی به واسطه همین نوع سیاستگذاری‌ها چنان انبوه شده و فشاری بر دولت‌ها وارد می‌کند که همه از تغییر مسیر، هراسان و نگران می‌شوند؛ همان تغییر مسیری که ریسک پذیرش آن، بسیاری از کشورها را سرانجام در قله توسعه نشاند.

چه قدر از ثروت کشور را خرج مقابله صرف با مشکلات بدون پیشگیری کرده‌ایم؟

در زمینه همین نقد، خوب است مروری کنیم بر این که چه قدر از ثروت کشور را صرف «مقابله» فقط در حوزه بهداشت و درمان و مبارزه با بیماری‌های نوپدید و مزمن، ناتوانی‌ها و مرگ و میرها کرده‌ایم، اما کمتر نتیجه لازم را گرفته‌ایم؟

نگاهی به آ‌مار نشان می‌دهد سالانه 160 هزار سکته مغزی در ایران رخ می‌دهد که مرگ 30 هزار هموطن را به دنبال دارد و از آن بدتر، سکته مغزی در ایران، 10 سال زودتر از سن سکته مغزی در جهان رخ می‌دهد. بیش از پنج میلیون ایرانی مبتلا به دیابت هستند و طبق مطالعات انجام شده در کشور تا 20 سال آینده جمعیت دیابتی ایران دو برابر خواهد شد؛ چنانچه شمار مبتلایان به دیابت در ایران نسبت به 25 سال گذشته نیز سه برابر شده است. دیابتی که 300 هزار سال عمر مفید ایرانی‌ها را تهدید می‌کند. سالانه 93 هزار ایرانی بر اثر سکته قلبی فوت می‌کنند و میانگین سن سکته قلبی در ایران در بین مردان 59 سال و زنان ۶۵ سال است. سالانه 90 هزار نفر در ایران به انواع سرطان مبتلا می‌شوند و 70 هزار نفر به میزان ابتلا به سرطان در کشور ما افزوده می‌شود و 30 هزار نفر هم بر اثر سرطان فوت می‌کنند.

جمعیت دیابتی ایران تا 20 سال آینده دو برابر خواهد شد

این بیماری‌های غیرواگیر و مزمن در کنار سایر بیماری‌ها، درحالی قربانیان فراوانی در کشور برجای می‌گذارند که تأمین هزینه‌های سلامت، یکی از مهمترین نگرانی‌های هر دولتی به هنگام شروع کار در ایران بوده است و این نگرانی‌ها نشان می‌دهد برنامه‌های اجرا شده برای کاهش مواجهه دولت‌ها و مردم با هزینه‌های سلامت و بار بیماری‌ها تاثیر قابل توجهی نداشته است و به تعبیر اقتصاد‌دانان هزینه‌های سلامت در کشور همچنان کمرشکن و شوک‌آور است.

چنانچه بر اساس تحقیقات انجام شده در کشور، سالانه بیش از 700 هزار خانوار ایرانی با هزینه‌های فقط «کمرشکن» سلامت مواجه می‌شوند که این هزینه‌ها تنها شامل هزینه‌های مستقیم پزشکی هستند و اگر 10 درصد کل هزینه‌های سلامت را هزینه‌های غیرمستقیم در نظر بگیریم باید به عدد بالا، 600 هزار خانوار دیگر را بیفزاییم و پیش‌بینی کنیم که بیش از یک میلیون و 300 هزار خانوار کشور با هزینه‌های کمرشکن سلامت مواجه شده‌اند. بدین ترتیب هزینه‌های کمرشکن سلامت بیش از 320 هزار خانوار کشور را به زیر خط فقر غذایی کشانده است.