آقای علی خامنه ای در دیدار با سرکردگان اوباش مشهور به "بسیجی"، در همان حال که "جناحی بودن" و یا به بیان دیگر بازیچه بودن ادعای "نُفوذ" را پذیرفت، از سوی دیگر مُدعی شد که چُماق کشی زیردستانش روی این خط علیه رُقبا ربطی به او ندارد و آنها هم بهتر است پیرامون هدف اصلی از به راه انداختن این معرکه خود را به جهالت بزنند: "اگر کسانی از موضوع نُفوذ استفاده جناحی می کنند، خُب نکنند، اما این حرف نباید موجب غفلت از اصل موضوع نفوذ و فراموشی آن شود."

با این حال بر کسی پوشیده نیست که آقای خامنه ای و همدستانش تلاش می کنند برای بقای خود بر سریر قُدرت در دوران عقب نشینی که مشروط به کُنترُل و مدیریت رُقبا و سرکوب جامعه است، محور "نُفوذ" را جایگُزین "فتنه" کنند و زمینه تازه ای برای به کار گرفتن ابزار اصلی هژمونی خویش، یعنی قهر عُریان فراهم آورند.

آنچه که این پروژه لو رفته را به یک نقشه ناهمگون و ناکارا بدل می سازد، گیج سری در نشانه رفتن هدف است. در خیزشهای 88 و 89، باند حاکم، بدون واسطه جامعه مُعترض را دُشمن مُعرفی کرده و آن را در تیررس داشت. اینک اما یورش به رُقبا و جامعه فقط با واسطه حمله به توافُقهای حیاتی ژنو و وین می تواند سازمان داده شده و توجیه شود.

هم جناح میانه حُکومت و هم مردُم کوچه و بازار اما می دانند که بند ناف حیات "آقا" و مجموعه اش تا چه اندازه به توافُق هسته ای گره خورده است و آنها مُفلس تر از آن هستند که بتوانند روی "نرمش قهرمانانه" دست به قُمار کلان بزنند.

از این رو، خالی بودن توپ آقای خامنه ای با وجود سر وصدای زیاد ارابه ای که آن را به اینطرف و آنطرف می کشد، بر مُخاطبان او آشکار است. آنها می دانند باند حاکم می تواند هجوم بیاورد، اما قادر نیست از درازی زنجیری که به گردن دارد فراتر رود.

در این میان چنین می نماید که بر آقای خامنه ای و زیردستانش نیز روشن شده باشد که دستاویز "نُفوذ" آنها چندان جدی گرفته نمی شود. این ارزیابی را از سُخنان اخیر وی و پاسدار نقدی، سرکرده بسیج، می توان برگرفت که در آن آنها برای جُبران و ترمیم نقص مزبور، کشف سرنخهای فانتزی تری از دُشمن را به آگاهی می رسانند. رهبر باند ولایت به "پول و جاذبه های جنسی" را روی میز گذاشته و پادوی بسیجی اش، آقای جان کری را مدرک گرفته است.

با نگاهی به جنس و سطح این ادعاها، باید به آقای خامنه ای حق داد که پای "نفوذ" را به میان بکشد. چه، فقط نُفوذ مُحتویات "جام زهر" است که می تواند پروژه بقای او را اینگونه پُر شتاب به سرازیری ابتذال بکشاند.