اما حقیقتا مشکل سریال معمای شاه چیست؟ از من بپرسید می گویم مشکل اصلی این است که چیزی که ما می بینیم اصلا سریال نیست. این که کارگردان سریال تاریخ را به روایت خودش تعریف می کند مشکل ثانوی سریال است. توقع این که از صدا و سیمای جمهوری اسلامی روایتی غیر از آن چه می بینیم اجازه پخش پیدا کند توقع بی جایی است.

انقلابی که سلطنت شاهنشاهی را ساقط کرده نمی تواند و نباید روایت دیگری از شاه و خاندان سلطنت به نمایش بگذارد منتهی مشکل بر سر چگونگی اجرای این روایت است. چرا ما علیرغم تفاوت و اختلاف منظر با آمریکایی ها مشتاقانه محصولات هالیوود را به تماشا می نشینیم؟ آیا ما با آن ها احساس همدلی و همسخنی می کنیم؟ خیر. آن چه مارا وا می دارد به دیدن فی المثل آرگو بنشینیم و روایت نامنصفانه آمریکایی هارا از ماجرای گروگان گیری به تماشا بنشینیم نحوه روایت آن هاست. آن ها داستان را طوری روایت می کنند که حتی تماشاگر ایرانی ممکن است حین تماشای فیلم نگران سرنوشت گروگان ها شود و در فینال فیلم دلش بخواهد گروگان ها یک جوری از مخمصه ای که در آن گرفتار آمده اند خلاصی پیدا کنند. این فقط و فقط به شناخت عوامل فیلم از امکان هایی که سینما در اختیار آن ها قرار داده برمی گردد و نه هیچ چیز دیگر. کارگردان معمای شاه از ابتدایی ترین مناسبات فیلم و سینما بی اطلاع است. او حتی هیچ تبحری در دیگر زمینه ها هم ندارد. دریغ از یک دیالوگ ساده حتی. همه چیز به نازل ترین شکل ممکن طرح می شود و شاید درست تر این است بگویم به مبتذل ترین شکل ممکن. ایشان اصلا مدیومی به اسم تلویزیون را نمی شناسد. یعنی اصلا استعدادی در این زمینه ندارد. خیلی ها با سر کچل تلویزیون استاد شدند. نمونه اش آقای سیروس مقدم. کارهای اولیه آقای مقدم خیلی ناشیانه و سطح پایین است. اما سیروس مقدم در هر سریال بهتر از سریال قبلی ظاهر شد تا به امروز که جزو کارگردانان خوب تلویزیون به شمار می آید. اما آقای ورزی بعد از این همه سال و ساختن سریال های متعدد هیچ پیشرفتی نکرده است. بین سریال نخست ایشان با همین سریال معمای شاه تفاوت چندانی دیده نمی شود جز این که به دلیل پیشرفتی که در حوزه سخت افزاری در حوزه سینما صورت گرفته اندکی کارهای ایشان خوش آب و رنگ تر شده. همین و دیگر هیچ. البته همه تقصیرها به ایشان برنمی گردد. مسئولانی که هزینه های گزافی در اختیار ایشان قرار می دهند بیش از همه مقصرند. ساخت سریالی هم چون معمای شاه یک پروژه ملی محسوب می شود. می شد در کنار آقای ورزی مشاوران زبده تری قرار داد و یا دست کم یک نویسنده خوب که لااقل بتواند در نوشتن دیالوگ های ساده به ایشان مدد برساند.اما ظاهرا هیچ کس در آن دستگاه عریض و طویل عقلش به این چیزها نمی رسد.