فوتبال و ورزش کلا امر پسندیده و خوبی است. حتی حضرت رسول هم به ورزش توجه ویژه ای داشتند. ایشان از جایی رد می شدند و دیدند چند جوان در حال ورزش کردن هستند . به آن جوان ها گفتند می خواهید به شما بگویم قوی ترین شماها کدام تان است و فرمودند قوی ترین شما کسی است که بر هوای نفسش غلبه کند. نفرمودند که کار بدی می کنید ، فرمودند همین طور که جسم تان را قوی می کنید ، باید روحتان را هم قوی کنید. ورزش باید در کشور ما ارزشی باشد.

*یعنی اعتقاد دارید این طور نیست؟
نه اتفاقا خیلی جاها دیدیم که بچه های ورزشکار قهرمان ما اعتقادات شان را به نمایش گذاشتند و باعث افتخار شدند. سجده های شکری که بعد از موفقیت به جا آوردند ، نام های متبرکی که روی پیراهن های شان نوشتند و به زمین های مسابقه رفتند یا ذکر ائمه ای که قبل از مسابقات شان فریاد کردند ، همه نشانه هایی از ارزش های بچه های ورزشکار ماست. اما بحث مدیریت هم مهم است . اینکه مدیریت ورزش ما جوان های قهرمان مان را به سوی ارزش ها سوق بدهد و این حاشیه هایی که می شنویم را به شکلی کم کنند. این خواسته اساسی ماست.

*شما انتقاد داشتید به حضور کارلوس کروش در مقام سرمربی تیم ملی؟
ببینید درباره کارلوس کروش ، شنیده های من هم در همین حدی است که خود شما رسانه ها می نویسید یا در روزنامه ها می خوانیم. من شنیدم که ایشان سالی یک میلیارد تومان حقوق می گیرد.

*البته کارلوس کروش قراردادش سالانه حدود 5.5 میلیارد تومان است، یک میلیارد را بازیکن های معمولی لیگ برتری می گیرند!
من می خواهم بدانم آیا واقعا نیاز است که ما چنین هزینه ای برای داشتن این مربی بپردازیم؟آیا ضرورت دارد حضور چنین مربی گرانی؟آیا ما در کشور خودمان نمی توانیم از دانش و فن مربیان و پیشکسوتان خودمان استفاده کنیم؟ بچه های ما که رفته اند دل اتم را شکافته اند ، آن دستگاه ها را ساختند ، نمی توانند فوتبال را یاد بدهند؟ مثل اصفهان ما که چند وقت قبل رفته بودند چند مهندس از خارج آورده بودند که ببینند برای گاوخونی چه کار کنند. من در نماز جمعه اصفهان گفتم واقعا شرم آور است که ما پهپاد آمریکایی را از هوا می کشیم پایین و مشابه اش را می سازیم اما رفتیم از فرنگ کارشناس اوردیم که فکری به حال گاوخونی بکند! واقعا ما نمی توانیم از خودمان داشته باشیم.

*پس شما اساسا با استفاده از مربی خارجی مخالفید. چطور است که در اصفهان و با استفاده از مربیان خارجی در تیم های این شهر مخالفت نکردید؟
دلیل نمی شود چون در شهر ما این کار را انجام می دهند هم کارشان درست باشد یا موفقیتی اگر بدست آمده را نشود با مربی ایرانی تکرار کرد.من با همان هم مخالفم.ما چرا باید همه اش چشم مان به خارجی ها باشد؟ آن هم با این پول های کلان! حالا یک مرحله و یکبار استفاده کردیم ، تمام شد ، بعدش باید از تجربه این مربی ها استفاده کنیم و مربی خوب خودمان را روی کار بیاوریم.بالاخره باید مربی های خودمان هم آبدیده بشوند. اینکه چشم مان به این باشد تا مربی خارجی مثل کروش بیاید و کمک مان کند هم نوعی غرب زدگی و بیگانه زدگی است!

*ولی مشکل این است که ما نیاز به دانش علمی داریم. دانش علمی روز فوتبال به فوتبال مان تزریق نشده.
خب تزریق بکنیم ، تولید علم بکنیم! در 37 سال گذشته ما این همه کار کردیم. در این جند سال اخیر که ماشالله همچین شق القمری هم نداشتیم! در فوتبال مان هم شق القمری نداشتیم ، تازه این همه هم پول برایش خرج کردیم. ما باید بر خودمان تکیه کنیم ، همان طور که بدن باید خودش خودش را بسازد و با ماساژ رو نمی آید ، برای ورزش و فوتبال مان هم باید خودمان مشکلش را حل کنیم. امیر المومنین فرموده بیماری های تان را خودتان باید درمان کنید . حالا درباره فوتبال هم یکسال یا دو سال شاید مربی خارجی آوردید اما بعدش باید روی پای خودمان بایستیم.

*حرف های شما درست اما چرا با همه این انتقادهایی که به کارلوس کروش دارید ، مردم او را به مربی های سنتی فوتبال ایران ترجیح می دهند؟

این ها فقط شایعه و فضاسازی و جو است. ما اگر آمدیم 4 مربی خوب درست کردیم که درخشیدند ، می بینیم که موفق بودیم. کشتی گیرهای ما را چه کسانی ساختند؟ این ها مگر بچه ایران نیستند؟ پس در فوتبال هم می توانیم. ما باید با مربی های خودمان ، فوتبال مان را بسازیم. مثل همه دستاوردهای بزرگ دیگری که در کشور داشتیم. مثل هسته ای مان ، مثل پهپادمان. باید چشم امیدمان را از خارجی ها بگیریم. امیدمان را باید بکنیم. نمی گم مطلق ها ولی باید بسازیم و الگو بگیریم. ما تابع جمع نیستیم که بگویند کروش را دوست داریم پس او باید بماند! این ها شایعست و جوسازی . ما تابع جمع نباید باشیم.

*حاج آقا شما اصلا فوتبال می بینید؟ یعنی بازی های تیم ملی را قبل و بعد از آمدن کارلوس کروش تماشا کرده اید؟
والله به عنوان اینکه وقت بگذارم و پیگیرش باشم از اول تا آخر ، نه . ولی در حدی که نتیجه ها را بدانم ، پیگیرش هستم. ولی وقتی بچه ها می نشینند و می بینند ، من هم یک نگاهی می کنم.

*آخرین باری که یک بازی تیم ملی را دیدید کی بوده؟
من عشق و علاقه ای به این کار ندارم. من میزم گوشه ای از اتاق است . بچه ها سمت دیگر تلویزیون می بینند ، گاهی می پرسم ، می گویم کی برنده شد؟ می گویند بچه های ایران ، من هم خوشحال می شوم.

*بچه ها و نوه ها چطور؟
چرا آنها می بینند.

*نظر آنها را درباره کروش نمی دانید؟
بعید می دانم آنها خیلی حساسیتی داشته باشند. من می گویم این حساسیت را از روی افراد خارجی برداریم.