رژیم جمهوری اسلامی هر چه بیشتر به دُنباله رو تحولات سوریه تبدیل می شود؛ نقشی که با وجود صرف هزینه گزاف مالی، سیاسی و انسانی "نظام" برای بازیگر اول بودن در این کشور، نمی تواند موجب خُشنودی آن باشد. واکُنش گیج سرانه رژیم مُلاها به نشست مُخالفان رژیم سوریه در ریاض، شاهدی بر مُنفعل شدن آن از نظر سیاسی در سوریه از یکسو و درماندگی برای سازگاری با شرایط تحول یافته از سوی دیگر دارد.

حاکمان ایران در واکُنشی خشم آلود به نشست مُخالفان رژیم اسدها، آنها را "تروریست" خوانده و تهدید کرده اند که علیه مُشارکت اپوزیسیون در تعیین سرنوشت سوریه دست به اقدام می زنند.

این برخورد در حالی صورت می گیرد که رژیم مُلاها در نشست وین به آغاز یک پروسه سیاسی برای برکناری مُسالمت آمیز آقای بشار اسد از قُدرت تن داده است و به طبع، تعیین نمایندگانی از مُخالفان برای مُذاکره با حُکومت سوریه به منظور انتقال قُدرت، یک بخش پایه ای از چنین پروسه ای به شُمار می رود.

از این رو چنین می نماید که نشست ریاض، رژیم مُلاها را در مورد پیامدهای عملی توافُقات خود در وین غافلگیر کرده باشد. واقعیت این است که نه آنها و نه رژیم اسدها هیچ برگی برای بازی در میدان مُذاکره ندارند. تنها مساله ای که برای چانه زنی باقی مانده، نه رفتن یا ماندن آقای بشار اسد، بلکه کنار رفتن وی پیش از آغاز پروسه صلح، در میانه آن یا بعد از آن است و درماندگی حاکمان ایران از همین نُقطه آغاز می گردد.

آنها آلترناتیوی برای آقای اسد ندارند و به همین دلیل نیز منافع شان به گونه برگشت ناپذیری با شکل نگرفتن یک گُزینه سیاسی در سوریه گره خورده است. مُتحدان آقای بشار اسد حتی از میان حلقه رهبری رژیم سوریه نیز نمی توانند جانشینی برای وی بیایند، چرا که بود و نبود دستگاه دیکتاتوری رژیم بعث بر شخص رییس جمهور، ابتدا اسد پدر و سپس اسد پسر اُستوار گردیده و بدون آن به شتاب از هم فرو می پاشد.

در همین حال، نُفوذ رژیم مُلاها برای ایجاد مانع جدی بر سر راه فرآیند به جریان افتاده به شدت محدود شده است و به میزانی که دخالت نظامی روسیه و غرب در این کشور بیشتر می شود، به همان اندازه نیز از آن بیشتر کاسته می شود. در این میان سطح رقابت و تلاش برای تاثیرگذاری "نظام" بر تحولات سوریه به نمایش اجساد کشته شدگان خود کاهش یافته است.

همچون ماجراجویی هسته ای، رژیم ولایت فقیه در سوریه نیز روی تلی از آوار سیاستهای نابخردانه و کوته نظرانه خود نشسته است و عقل ناتمام اش به جایی ره نمی دهد. حاکمان ایران بار دیگر نشان می دهند که قادر به مُدیریت تضادهایی که با صرف هزینه های هنگُفت فعال می کنند، نیستند. آنها اکنون نیز ریسمان تحولات پیشی گرفته را بر گردن دارند و فقط توانایی تحرُک در جهتی را دارند که بدان کشیده می شوند.