افشاگری آقای علیرضا زاکانی، یک عُضو محفل آقای مُجتبی خامنه ای، علیه وزیران و نزدیکان حُجت الاسلام روحانی نشان می دهد که باند حاکم نیز موضوع "پولهای کثیف" را برای خود کشف کرده است.

نخُستین بار در اسفندماه سال گذشته بود که وزیر کشور حُجت الاسلام روحانی از "ورود پول کثیف مواد مُخدر به عرصه سیاست، انتخابات و انتقال قُدرت" خبر داد. آقای رحمانی فضلی توضیح داد که "اسناد مُتعددی" برای اثبات ادعایش در اختیار دارد. جناح میانه حُکومت کمی بعد تر زیر فشار باند رقیب و در هراس از افشاگری مُتقابل، این گفته ها را پس گرفت و از مُتهمان عُذرخواهی کرد.

علت ورود دیرهنگام باند آقای خامنه ای به این میدان را آزاد شدن دُلارهای بلوکه شده و از سر گرفتن فروش نفت توسُط رُقبا توضیح می دهد. افشاگری آقای زاکانی بیانگر آن است که بر سر تقسیم منافع "عقب نشینی قهرمانانه" بین مُتولیان و کارگزاران آن اختلاف نظرهای جدی و حل نشده ای وجود دارد.

حمل شدن این جدال بر پُشت نمایش انتخابات امر طبیعی در ساز و کار تنظیم مُناسبات "زیر خیمه نظام" به شمار می رود. با وجود حُضور ثابت فساد به مثابه عُنصُر جدایی ناپذیر سیستم، این ساده و مُستقیم ترین تاکتیک برای زیر ضرب گرفتن رُقبا است که به همان آسانی که تاثیر می گذارد، به وُفور نیز در دسترس است.

در همین راستا، آقای زاکانی انتشار لیست انتخاباتی از سوی "مافیای ثروت و قُدرت" را به آگاهی می رساند و رقیبان وی نیز از انتشار لیستی مُشابه از سوی آقای مُحمدرضا رحیمی، مُعاون اول آقای احمدی نژاد، گُماشته ولی فقیه بر منصب ریاست جمهوری، که به اتهام فساد مالی در زندان بسر می برد، خبر می دهند. وی مُتهم شده بود که دستکم به 170 نماینده کنونی مجلس رشوه داده است.

به همین گونه، منابع باند ولی فقیه می گویند یکی از مُرتبطان پرونده کرسنت که به دریافت رشوه برای مسکوت گذاشتن رسیدگی به آن در مجلس مُلاها مُتهم است، نامزد نمایندگی مجلس گردیده و باند رقیب قصد نشاندن وی بر ریاست کُمیسیون انرژی (نفت و گاز) مجلس را دارد.

جناح میانه حُکومت نیز به طور مُتقابل تلاش رقیب برای به کُرسی رساندن برادر یکی از محکومان پرونده پرداخت رشوه به نمایندگان مجلس را فاش کرده است.

حمله و پرده دری باندهای حُکومتی علیه یکدیگر، آنچه که در نمایش انتخابات دو مجلس به گونه واقعی بر سر آن رقابت می شود را به تماشا گذاشته شده است. خواسته های مردم و راه های کنار زدن موانعی که بر سر راه برآوردن آنها وجود دارد، نه موضوع درگیری "خودی"ها و نه مضمون انتخابات است.

اینکه چه کسی ثروت به غارت برده را به کیسه خود بریزد و در چهار و هشت سال آینده علیه جامعه قانون وضع کند و تصمیم بگیرد، یک انتخاب نیست، تپانچه ای است که بر شقیقه مردُم ایران گذاشته شده است. تنها گُزینه واقعی در چنین شرایطی، برآشُفتن، بر هم زدن نمایش و باز پس گرفتن حق انتخاب است.