"نیروهای غیبی" رای شُماری و رقم سازی در حالی به حرکت درآمده اند که جناح میانه حُکومت اطمینان می دهد به سبب در کف داشتن مسوولیت برگُزاری نمایش انتخابات، باند حاکم امکان تقلُب نخواهد یافت و آنچه که از صندوق بیرون خواهد آمد، همان است که در آن ریخته شده.

برای جناح مزبور و زائده "اصلاح طلب" آن، تبلیغ و باور پذیر ساختن این استدلال نقشی حیاتی باز می کند. چه، این آخرین توجیهی است که برای آنها در توضیح علت بازی در این نمایش رُسوا و نیز به بازی گرفتن نیروها و بدنه اجتماعی خود در آن، در چنته باقی مانده است.

با جارو شدن اکثریت قاطع نامزدهای این دو دسته از صحنه توسُط شورای نگهبان و تعیین ترکیب "اعتدالی" مجلس مُلاها و "انحصاری" مجلس خبرگان از پیش، مُشتاقان مُشارکت در قُدرت که مایل نیستند این روزنه ورود به آن را به هیچ قیمتی از دست بدهند، تلاش خود برای گرم کردن صحنه خالی را بر سایه بازی و رقابت مجازی مُتمرکز کرده اند.

آنها کوشش می کنند مُخاطبان شان را با دعوت به رای ندادن به این یا آن رقیب خویش به گونه ساختگی تهییج کنند و یا آنها را قانع سازند که کم یا زیاد رای آوردن مُنتخبان شورای نگهبان، ارزشی برابر با یک زلزله سیاسی دارد.

تردید در باره مُهندسی دوباره آرا از سوی آقای خامنه ای و همدستان نظامی و امنیتی اش، ستاد کاغذی انتخاباتی اینان را در هم فرو می ریزد و با کناره گرفتن رای دهندگان بالقوه از نمایش، وزن آنها نیز در توازُن با باند رقیب کاهش یافته و توان چانه زنی موثر را سلب می کند. از همین روست که وزیر کشور آقای روحانی اطلاع داده که دولت در هر شُعبه انتخابات یک بازرس گمارده است.

با این حال چنین نمی نماید که این ژست بتواند نگرانی حتی دُنباله روهای "دولت تدبیر و اُمید" را برطرف کند. آقای مُحمدرضا خاتمی، از رهبران "اصلاح طلبان" حُکومتی، یکی از آنهاست که دست روی زخم باندپیچی و استتار شده گذاشته و نسبت به "دوپینگهای فراقانونی اُصولگرایان" هُشدار داده است.

آقای مُحمدرضا خاتمی که تجربه دولت برادرش، حُجت الاسلام مُحمد خاتمی، را هنوز به تلخی زیر زبان مزه مزه می کند، به خوبی می داند که دولت و رییس آن نمی توانند مانع تقلُب سازمان یافته باند حاکم گردند. بیش از همه به این دلیل که به مُهندسی انتخابات گردن گذاشته اند و با قواعدی که آقای خامنه ای و زیر مجموعه هایش تعیین کرده اند، بازی می کنند.

"دُوُم خُرداد" ابتدا به شلاق نظارت استصوابی تعظیم کرد تا سپس از درون صندوقهای دستکاری شده، سوگُلی آقای خامنه ای را بیرون بیاورد. "دولت اعتدال" نیز با تن دادن به غربال نامزدها و عرضه خود به عُنوان مُجری نمایش، نیمی از این راه را رفته است و با رضای خاطر یا با ناخُرسندی، چاره ای جز پیمودن نیمه دیگر ندارد.

انتخاب این جایگاه در برخورد به نمایش انتخابات، "اعتدال" و "اصلاحات" را در همان جایی قرار می دهد که هستند: بخشی - هرچند تدارُکچی و غیر تعیین کننده - از تشریفات مُهندسی و نه مجموعه ای بیرون از آن!