هدیه نوروزی آقای خامنه ای به مردُم ایران، وعده تداوم سیاست فلاکت آفرین ریاضت اقتصادی و دستبُرد به جیب، سُفره و کرامت انسانی آنهاست که او آن را در بسته "اقتصاد مُقاومتی" روی دوش جامعه گذاشته و برای تاکید بر سماجت خویش، وزنه "اقدام و عمل" را نیز بدان افزوده است.

در سالهای گذشته نیز هرگاه آقای خامنه ای از فُرصت آغاز سال نو برای اعلام شُعارها و نقشه های اقتصادی خود سود جسته، پیامدهای عملی آن برای گسترده ترین بخشهای جامعه فاجعه بار بوده است.

علامت گذاری معیشتی مسیر دوازده ماهه را وی از سال 88 آغاز کرد؛ هنگامی که همراه گُماشته اش آقای احمدی نژاد، "قطار بی دنده و تُرمُز" بُحران هسته ای را به جلو می راند. او در نوروز این سال، صورت حساب ناپرهیزی اش را در سینی "اصلاح اُلگوی مصرف" روی میز جامعه گذاشت.

میزان موفقیت آقای خامنه ای در به واقعیت گرایاندن این شُعار 6 سال بعد در گُزارش تکان دهنده بانک مرکزی پیرامون کاهش سرانه مصرف کالاهای اساسی جلوه نمایی می کند. منبع دولتی مزبور از سُقوط دستکم نیمی از جمعیت کشور به زیر خط فقر غذایی و بیان روشن تر، زندگی در دامان گُرسنگی خبر داده است.

رهبر جمهوری اسلامی از آن تاریخ، درحالی که جامعه از یک شرایط اسفبار بار به شرایط نکبت بار تر دیگری می غلطید، گُستاخانه و با بی اعتنایی غیر انسانی، گاه با دم زهر آگین "جهاد اقتصادی" و گاه با نفس مسموم "حماسه اقتصادی"، هر سال نو سُرنای ریاضتهای بیشتری را به صدا در آورده است.

او اینک نیز هُشدار می دهد که مردُم در سال جدید منتظر بهبود شرایط خود نباشند و آنها شریک "نظام" در پایان یافتن تحریمها، آزاد شدن دُلارهای بلوکه شده، از سرگیری فروش نفت و باز شدن دروازه های بازرگانی نیستند.

دستور کار او و رُقبایش در جناح میانه حُکومت در سال جدید، توزیع ثروتی است که با "برجام" گرد می آید و تعیین سهم هر چه کلان تری که باید نصیب هر یک از آنان گردد. همزمان آنها می بایست با تمام نیرو برای حفظ داشته ها (باند ولی فقیه) و بازپس گیری یا ایجاد منابع جدید (جناح میانه حُکومت) به تحرُک درآیند.

این یک رقابت سخت خواهد بود که بر پُشت خمیده جامعه ایران جریان خواهد یافت و نخُستین نشانه های آن با افزایش صد هزار تومانی حداقل دستمزد کارگران که مُعادل روزانه آن با بهای یک بسته آب نبات برابری می کند، از هم اکنون پدیدار شده است.