رستوران چند میلیاردی و "مدافعان حرم" + فیلم

فیس بوک محمد غزنویان: رضا گلزار یک رستوران چند میلیاردی افتتاح کرده تا مانند اغلب بازیگر-کاسب های مملکت، هنر و شکم را به هم متصل کند. اما مسئله صرفا بر سر پرداختن به نان داغ، کباب داغ و بازیگر هات نیست، یا حتا بر سر آن مشتری هایی که مثل آب خوردن برای یک پرس غذا با طعم گلزار چندصدهزار تومان میگذارند روی میز، بلکه بر سر وقاحتی است که این سلبریتی های بی همه چیز از آن ارتزاق می کنند. مثلا همین آدم در حاشیه ی مراسم افتتاح رستورانش مصاحبه ای کرده (فیلم زیر) و ضمن حمایت متعصبانه از " مدافعان حرم " میگوید : اگر این سربازهای ما اونجا نجنگن ، خب اونا میان اینجا میجنگن ... الان ما اینهمه آرامش و امنیت داریم ... " . حالا اینکه امنیت برای که، اصلا مهم نیست. اینکه بنا به آمار دولتی از هر صد نفر در تهران نود و پنج نفر به خاطر معیشت روزانه استرس دارند و اینکه هر روز یکی دو نفر به خاطر نداشتن حقوق خودکشی و هزاران نفر تن فروشی می کنند اصلا مهم نیست. اینکه بخش بزرگی از آن مدافعان حرم که مهاجران افغانستانی باشند، تنها در ازای شهادت اجباری می توانند تابعیت کسب کنند ، بی اهمیت است. اینکه " اونجا " شهر زیبای حمص بود و حالا یک تل خاکستر است مساله ای نیست بلکه مساله امنیت فرومایه هایی مانند گلزار است که برنامه ی امسالش گسترش شعبات رستوران به سایر محلات بورژوانشین تهران باشد. مساله کودکانی نیستند که با جنگ یا بی جنگ از گرسنگی زجر میکشند و آقازاده هایی که با جنگ یا بی جنگ فربه تر و بشاش تر می شوند. مساله دقیقا تفاوت هنرمندان با شرافتی همچون مارلون براندو است که در کنار سیاهان آمریکا و علیه جنگ ویتنام می ایستادند و جوایز به خون آلوده به خانه نمی بردند، و بی شرف های جنگ طلبی که به قیمت تکه پاره شدن هزاران تهیدست مهاجر و آواره ، نانشان را با عشق توی قاتق خون و لجن می زنند.
لینک مصاحبه ی گلزار با یک تلویزیون خصوصی و اینترنتی که خبرگزاری فارس هم آن را از دست نداده است: