حقوقهای نجومی؛ ادامه افشاگریهای تکاندهنده

آقای رئیس حتی هزینه اوقات فراغت فرزندانش را فاکتور کرده!/خون آقازاده‌های دولت تدبیر چه رنگی است؟
اشرافی‌گری‌ برخی مدیران، بر دشواری‌های دولت افزوده است. دردمندی مردم را مسئولان چند صد میلیون تومانی نمی‌فهمند.
آقای رئیس حتی هزینه اوقات فراغت فرزندانش را فاکتور کرده!/خون آقازاده‌های دولت تدبیر چه رنگی است؟
به گزارش افکارنیوز، یک میلیارد تومان ناقابل؛ تمام دریافتی یک مدیر دیگر دولت است در سال گذشته؛ اصلاح‌طلب بازنشسته‌ای که این روزها ریاست صندوق توسعه ملی را عهده‌دار است. صندوقی که قرار بود سرمایه‌های حاصل از فروش نفت و گاز را برای تقویت تولید و حمایت از صنعت به کار گیرد. حالا اما بر اساس اسنادی که تازه افشا شده، سالانه میلیاردها تومان مواجب به جیب مدیرانش واریز می‌کند. رسوایی فیش‌های نجومی دولت یازدهم ادامه دارد. مردم نگرانند؛ از این که مالیاتی که پرداخت می‌کنند، خرج خوش‌‌گذرانی آقازاده‌های برخی مدیران دولتی می‌شود. از این که میلیاردها تومان پول نفت که قرار بود هزینه اشتغال‌ جوانان شود، به حساب چند پیرمرد بازنشسته واریز شده است. مگر روحانی دستور عزل مدیران متخلف را صادر نکرده بود؛ چه شد؟
مزد شغل، مزد سنوات نهایی، حق پست‌نهایی، حق اولاد، حق مسکن، حق خواروبار، حق شیفت، حق تلفن همراه (360 هزار تومان)، اضافه کار، ایاب و ذهاب (جالب اینکه مدیران خودروی دولتی به همراه راننده دارند)، یارانه غذا، هزینه پزشکی، هزینه‌های دندانپزشکی، یک سی‌ام پرداختی، اعیاد (براساس فیش‌های حقوقی موجود، تقریبا در بیشتر ماه‌های سال آقای رئیس بابت اعیاد، دریافتی داشته؛ این غیر از دریافتی‌های نوروز است)، بهره‌وری سه ماهه، کمک هزینه اوقات فراغت فرزندان، کمک هزینه خرید لباس، کمک هزینه خرید کتاب، کمک هزینه سفر، کمک هزینه ورزش، کمک هزینه تحصیلی و پاداش (آقای رئیس در فیش حقوقی مرداد، 5 میلیون تومان و در شهریور هشت میلیون تومان پاداش دریافت کرده است) و...!!
حیرت‌انگیز است! این تنها گوشه‌ای از فیش حقوقی ایشان در سال گذشته است. جالب آن که آقای رئیس حتی هزینه اوقات فراغت فرزندانش را هم برای بیت‌المال مسلمین فاکتور کرده است. مردم باید پول اوقات فراغت فرزندان مدیر دولت روحانی را پرداخت کنند؛ چرا؟! خون آقازاده‌های دولت تدبیر مگر چه رنگی است؟ چرا دولت هزینه‌های فرزندان دیگر کارمندانش را پرداخت نمی‌کند؟ کارمندانی که با سیلی صورتشان را پیش سر و همسر سرخ نگه می‌دارند؛ کارمندانی که روزگار را در انتظار «سر برج» سپری می‌کنند.