یکماه پس از آن که آقای سعید مُرتضوی، دژخیم محبوب آیت الله خامنه ای، خبر انتقال "اسنادی" از اقدامات خود به خارج کشور را به مقصد گیرندگان ارسال کرد، پروسه بسته شدن نهایی پرونده جنایی وی نیز روی غلتک افتاده است.

مقام پیشین ارشد قضایی جمهوری اسلامی، در یک نامه سرگُشاده، با ژستی خودپسندانه و از موضع بالا، از خانواده های قُربانیان خود در سیاهچال کهریزک "پوزش" خواسته است. وی برای کمرنگ کردن پُز اکراه آمیز خویش، عُذرخواهی شوندگان را به گونه نمایشی در انتهای لیستی قرار داده که با عُنوانهای تجمُلاتی "امام زمان"، "امام راحل"، "رهبر عظیم اُلشان" و "ملت بُزُرگ" آرایش شده است.

با این حال، آقای مُرتضوی توضیح نداده که بابت چه چیز "پوزش" می خواهد و بر مسوولیت "نظام" در ارتکاب کُدام تبهکاری در کهریزک صحه می گذارد. او اما فراموش نکرده که جنایتهای سازمان یافته و مُبتنی بر یک سیاست و رویکرد تبهکارانه در برابر اعتراضهای توده ای را "حادثه" توصیف کند و به این ترتیب زیر روایت ثابت دستگاه حاکم مبنی بر خودبه خودی بودن شکنجه، تجاوز جنسی و قتل بازداشت شدگان کهریزک و خودسر بودن عوامل اجرایی آن خط تاکید بکشد. این یک بازی بُرد – بُرد هم برای آقای مُرتضوی و هم برای اربابان او است.

جلاد "نمونه" رژیم ولایت فقیه را نمی توان مُتهم کرد که در راستای تبریه خود و "نظام" از جنایتهای ارتکابی تلاش نکرده است. او زمانی "ایست قلبی" را علت مرگ بازداشت شدگان اعلام می کرد و گاهی به اطلاع می رساند که در "مننژیت" قاتل را شناسایی کرده است. گهگاهی نیز کوتاهی پدر یکی از جان سپُردگان در استفاده از ارتباطات خود برای آزادی فرزندش را عامل مرگ مُعرفی می کرد و در پرده آخر این نمایش دغلکارانه، او خود را از صحنه جنایت غیب ساخته و عُذر می آورد که در "مُرخصی تحصیلی" بوده است.

با اینکه همکاران آقای مُرتضوی در دستگاه قضایی دُروغهای موسمی او را شایسته دریافت پاداش بیگُناهی از اتهام "مُعاونت در قتل" و "دادن گُزارش خلاف" دانستند، اما این هنوز برای بستن پرونده کهریزک کافی نبود.

از بخت بد، پدر یکی از قُربانیان او (مُحسن روح اُلامینی)، یکی از نزدیکان "رهبر" و از اعضای باندهای نظامی – امنیتی زیر مجموعه بیت وی، از جُمله "جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی" است. آقای عبداُلحُسین روح اُلامینی به عُنوان شاکی خُصوصی، پیگرد آقای مُرتضوی را از "مقام مُعظم" درخواست می کرد؛ یک دادخواهی که چندان نیز با منافع باند حاکم ناسازگار نبود.

در همان حال که سایر خانواده های قُربانیان و یا شاهدان زنده کهریزک با تهدید و تطمیع از شکایت و پیگیری پرهیز داده می شدند، شاکی "خودی" می توانست به گونه تبلیغی جای خالی دادرسی و شاکیان واقعی را پُر کند و فراتر از آن، پرونده این جنایت حُکومتی را به دعوا با شخص مُرتضوی کاهش دهد.

همزمان با آشکار شدن نشانه هایی از اینکه آقای مُرتضوی پس از هفت سال مشغولیت با بندبازی رووسایش در حال از دست دادن شکیبایی خود است و پای اسناد را به میان می کشد، راهکار "عُذرخواهی" نیز روی میز قرار گرفت؛ یک سوراخ فرار آینده دار تر از "مننژیت" و "مُرخصی تحصیلی" که به گونه تصادُفی آقای روح اُلامینی از ابتدا خواستارش بود و دادستان پیشین با لجاجت آن را رد می کرد. اگرچه وی اینک – هر چند با اکراه - به برداشتن گام مزبور رضایت داده است، اما این امر بدون تضمین مُعافیت از مُجازات و مختومه شدن پرونده جنایت کهریزک به دست نیامده است.

عُذرخواهی ریاکارانه آقای مُرتضوی، همچون مُحاکمه نمایشی اش، هیچ فاکتی را از جنایت تکان دهنده کهریزک تغییر نمی دهد و حتی یک برگ از پرونده آن را تا نمی زند. نقش شخصی این جلاد حُکومتی – به این یا آن صورت -، فقط در کادر مُحاکمه آمران و سازماندهندگان بُزدل جنایت که پُشت سر او پنهان شده اند، قابل بررسی و داوری است.