مهدی بیاتی در گفت‌وگو با ایسنا، افزود: ارتباط با جنس مخالف در دوران نوجوان می‌تواند به طرفین آسیب وارد کند، بنابراین اگر دختر و پسری در دوران راهنمایی دوستی نافرجام داشته باشند، اثرات روانی چنین ارتباطی در تمام طول زندگی آنها ادامه خواهد داشت و ناخودآگاه مسیر زندگی آنان را تغییر می‌دهد.

وی تاکید کرد: مقصر این آسیب‌ها خانواده‌ها هستند که به علت ناآگاهی و صرفا پز اجتماعی فرزندان خود را به سمت دوستی‌هایی سوق می‌دهند که در زندگی آنها اثرات جبران ناپذیری ممکن است داشته باشد.

سن کنجکاوی جنسی کاهش یافته است

این روانشناس با اشاره به کاهش سن کنجکاوی جنسی کودکان گفت: سن کنجکاوی جنسی کودکان به کمتر از 2.5 سال کاهش پیدا کرده و ورود ماهواره‌ها به خانواده و نوع ارتباط برخی والدین با هم بر این مسئله موثر است.

این روان شناس همچنین عنوان کرد: علی رغم آنکه گاهی شاهد رفتارهای سخت گیرانه اشتباه از سوی والدین با کودکان در حوزه کنجکاوی های جنسی هستیم، گاهی اوقات نیز شاهد بروز رفتارهای بدون محدودیت و آزاد گذاشتن کودک در این حوزه از سوی والدین می‌شویم که این برخورد نیز باعث ایجاد مشکلات متعدد و در نهایت منجر به عدم پاسخگویی والدین در برابر برخی سوالات کودکان خواهد شد در حالیکه کنترل کردن این گروه سنی با انجام برخی رفتارهای پیشگیرانه از سوی والدین باعث می‌شود فرآیند رشد جنسی کودک به طور طبیعی طی شود.

عضویت کودکان در شبکه‌های اجتماعی، پز خانواده‌های ایرانی

وی همچنین با اشاره به تاثیر عضویت کودکان در شبکه‌های اجتماعی مانند فیسبوک، اینستاگرام و... بر کنجکاوی جنسی آنها گفت: یکی از مراجعان من کودکی پنج ساله دارد که این کودک عضو اینستاگرام است و عکس‌های خود را در این شبکه اجتماعی قرار می‌دهد و والدینش به او کمک می‌کنند. در واقع عضویت کودکان در این شبکه های اجتماعی در خانواده‌های ایرانی تبدیل به یک پز اجتماعی شده است.

بیاتی همچنین با اشاره به ورود تلفن همراه به دبستان‌ها اظهار کرد: استفاده از این وسیله ارتباطی نیز در کاهش سن کنجکاوی جنسی کودکان نقش داشته است.

وی در پایان با تاکید بر اینکه مسائل و کنجکاویهای جنسی در کودکان کاملا با بزرگسالان متفاوت بوده و عاری از لذت‌ است، گفت: در برخی مواقع کودکان رفتارهایی را خصوصا در مهدهای کودک که دختر و پسر در آن حضور دارند انجام می‌دهند که ممکن است والدین با دیدن آن رفتارها تصورات منفی از کودکان خود پیدا کنند درحالیکه باید بدانیم تمامی رفتارهای این چنینی کودکان صرفا تقلید محض بوده و هیچ گونه لذتی با آن همراه نیست؛با این وجود به هیچ وجه جداسازی مهدهای کودک کار صحیحی نیست زیرا هرچه کودک را از مسئله‌ای منع کنیم تاثیرات منفی بیشتری به دنبال خواهد داشت در حالیکه می‌توان با تغییر نوع نگاه و ارائه راهکارهای اصولی بدون حذف صورت مسئله، در کنار رفتارهای پیشگیرانه به راحتی از بروز مشکلات متعدد دراین زمینه جلوگیری کرد.