علی نظری
۱۱ دی ماه ۱۳۹۵

با گزارشی که روزنامه وزین شهروند در باره پدیده گور خوابی عده ای از هموطنان ما انجام داد بار دیگر به روزنامه نگاربودن خویش بالیدم.
در دوره بحران مطبوعات و زمانه ای که مردم کمتر به سمت رسانه های کاغذی می روند بار دیگر نقش تاثیر گذار رکن چهارم دموکراسی در فضای اجتماعی جامعه به خوبی نمایان شد.
عده ای از همشهریان محروم ما در حومه تهران از شدت فقر و تنگدستی به گورستان های نصیرآباد شهریار پناه برده اند، شهردار محترم پایتخت خودش را شاکی این مشکل می داند و به دنبال مقصر می گردد.
آیا جناب شهردار که دل نگران خیابان خوابها و گورخوابهاست از علت العلل فقر و بی خانمانی این همشهریان تهرانی بی خبر است؟ آیا اعضای شورای شهر همچون ایشان پدیده گور خوابی را زیبنده حکومت دینی می دانند؟ آیا گورخوابی با آمیزه های عدالت جویانه ما که بدنبال تحقق حکومت علوی هستیم، انطباق دارد؟
شهرداری تهران که مسئولیت مستقیم و بودجه تحت اختیار برای مقابله با کارتن خوابی را درجیب دارد، با چه بیانی می خواهد گور خوابی عده ای از هموطنانمان را توجیه کند؟
جناب کاپیتان قالیباف که با تشکیل پنهانی ستادهای انتخاباتی عزمش را جزم کرده تا در دوازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری شرکت کند تا شاید بتواند هشتمین رییس جمهور ایران شود، باید بداند که از بودجه صد وهفتاد میلیارد تومانی معادل یک درصد درآمد سالیانه شهرداری که در اختیار شخص شهردار است، میتواند رقم ناچیزی را برای خرید چند ساختمان ارزان قیمت در مناطق جنوبی شهر اختصاص دهد تا کارتن خواب های جامعه به گورخواب تبدیل نشوند.
آیا با صرف هزینه های هنگفت برای نصب بیلبوردهای سیاسی نظیر ۹ دی و مقابله با برجام در درو دیوار شهر رواست که کاپیتان محترم، شهرداری تهران را تبدیل به کلوپ سیاسی مخالفان دولت کند ولی در قبال هموطنان گور خواب ما تنها ابراز نگرانی و انتقاد کند؟
جناب قالیباف در ماجرای املاک نجومی که صدها میلیارد تومان به مدیران و حامیان انتخاباتی اش از اموال عمومی تخفیف داد اگر این املاک را باقیمت واقعی می فروخت و درصدی از عائدی املاک نجومی را برای تهیه سرپناهی برای بی خانمانها اختصاص می داد، راه دوری نمی رفت!
دراین سوز سرمای زمستان کاپیتان قالیباف کجاست؟
شهردار مدعی ریاست جمهوری قرار است چه اقدام عاجلی برای بی پناهان کارتن خواب یا گور خواب انجام دهد؟