زمان کوتاهی پیش از پایان سال میلادی، شورای امنیت سازمان ملل با طرح روسیه و تُرکیه پیرامون آتش بس در سوریه مُوافقت کرد و آن را به تصویب رساند. با این حال چنین نمی نماید که این گام مُهم بین المللی به خودی خود پایان نکبت جنگ برای مردُم سوریه در سال جدید را به همراه داشته باشد.

فاکتورهای مُختلفی ادامه جنگ در سوریه را به این کشور ویران شده تحمیل می کند که جاه طلبیهای مُخرب رژیم جمهوری اسلامی یکی از مُهمترین آنها است. جنگ حلب به روشنی هدفی که حاکمان ایران در سوریه در برابر خود گذاشته اند را نمایان کرد. آنها تا آخرین لحظه و حتی با وجود تاکید ارباب نظامی شان، روسیه، بر کفایت کُشتار در حلب، همچنان بر ادامه جنگ و کارشکنی در خروج غیرنظامیان و گُروه های مسلح از شهر پای می فشردند.

در پس این اصرار شریرانه، تلاش برای توسعه مناطق تحت تصرُف و پاکسازی فرقه ای حلب قرار داشت. بهانه های عجیبی که رژیم مُلاها برای ادامه کُشتار و تخریب عُنوان می کرد، نه تنها نمی توانست هدف نهایی آن را پنهان کند، بلکه خود مُستندات بیشتری از آن روی میز می گذاشت.

واقعیت آن است که رژیم اسدها به مثابه دولت مُدتهاست که حاکمیت ارضی بر قلمرو خود را از دست داده و در این میان کمتر از یک سوم مساحت جُغرافیایی سوریه را در اختیار دارد. این امر گرچه یک ضربه سنگین بر راهکار "عقبه استراتژیک" رژیم مُلاها به شمار می رود، اما هنوز به مفهوم شکست قطعی آن نیست، هر گاه "نظام" بتواند دروازه ورود خود به بُحران کانونی منطقه، فلسطین و اسراییل، را نیمه باز نگه دارد.

دستیابی به این هدف به دو صورت مُمکن است: نخُست تبدیل سوریه به زمین سوخته و کشور شکست خورده ای که امکان تحرُک همه نیروهای مُتعلق به سناریوی سیاه و از جُمله رژیم جمهوری اسلامی را فراهم می آورد. امکان دُوُم ایجاد منطقه نُفوذ شیعه نشین در شُمال غربی سوریه و در مرزهای این کشور با لُبنان بر پایه اقلیت علوی و توسُط پاکسازی قومی و فرقه ای مناطق مزبور است.

سناریوی نخُست با توجُه به مُداخله مُستقیم روسیه در سوریه و علاقه این کشور به ایفای نقش ثبات دهنده و کسب دوباره جایگاه قُدرت جهانی شانس زیادی برای موفقیت ندارد. در عوض، ایده تقسیم سوریه به مناطق نُفوذ، به دلیل علایق مُشابه نزد دیگر قُدرتهای خارجی مداخله گر در این کشور می تواند یک امکان واقعی برای نجات "عقبه استراتژیک" باشد، حتی اگر هنوز بر سر گُستره و مرزهای مناطق یاد شده توافُق مُشخصی با آنها وجود نداشته باشد.

طرح آتش بس روسیه و تُرکیه تغییری در این نقشه که اجرای آن مُدتهاست آغاز گردیده، نمی دهد. آقایان بشار اسد و علی خامنه ای تا زمانی که میخ این استراتژی در میدان سوریه فرو نرفته باشد و مناطق ادعایی آنها از تهدیدهای جمعیتی و دینی دگرباش به طور کامل تصفیه نشده باشد، از جنگ، کُشتار و تخریب دست برنخواهند داشت. آنها در هر تحولی که به این یا آن شکل بر تنوع دموگرافیک و مذهبی در مناطق ادعایی غلبه نکند، منافعی ندارند و نیروی تخریب گر آن خواهند بود. این همان دلیلی است که نپیوستن رژیم مُلاها به طرح روسیه و تُرکیه و خودداری از امضای آن را توضیح می دهد.

از این زاویه، طرح مزبور و نیز قرار دادن آن در چارچوب تصمیمات شورای امنیت سازمان ملل بدون پیش بینی تدبیرها و گامهای عملی برای وادار ساختن رژیم ولایت فقیه به کنار گذاشتن نقشه های تبهکارانه خود و خُنثی سازی اقدامات خرابکارانه آن، ناکافی، موقت و بی اثر است.