برکناری آقای میرزاده، رییس دانشگاه آزاد، نشانه بدون سووتفاهُم اجرایی شدن پروژه باند آقای خامنه ای برای بیرون کشیدن این نُقطه استراتژیک از چنگ حریفان است. اما مُهم تر از این اخراج غیرمُحترمانه، موسیقی همراه آن است که با نُتهای فساد و سوواستفاده نواخته می شود.

گشوده شدن پرونده "فساد مالی" و "مافیای دانشگاه آزاد" علیه راس این موسسه، به معنای زمینه چینی برای گُسترش تصفیه مُهره های باند رقیب به لایه های ارشد و میانی دستگاه اداره کننده دانشگاه آزاد است؛ پروژه دامنه داری که آقازاده آیت الله رفسنجانی، یاسر، باید به وسیله اخراج خود به گونه دردناکی از آن آگاهی می یافت.

واکُنش مُحتاطانه و مُردد جناح میانه حُکومت به تهاجُم دوباره باند رقیب به دانشگاه آزاد، نشان از غافلگیر شدن آن در برابر این تحول دارد، اگرچه رُقبای آنها با انتصاب رییس هیات موسس و هیات اُمنا به وسیله یک حرکت کودتایی، کار آنها را برای خواندن نقشه شان ساده کرده بودند.

جناح میانه حُکومت مایل بود تفسیر خوش بینانه ای از مفهوم عملی این اقدام داشته باشد، زیرا در قالب ذهنی اش که براساس رویدادهای پس از مرگ آقای رفسنجانی ساخته بود، بهتر جا می گرفت. شرکت آقای خامنه ای در تشییع جنازه، پوشش خبری صدا وسیما و سرانجام مداحی رهبران و پایوران باند ولی فقیه از رقیب حذف شده، در گوش آنها طنین زنگهای "آشتی" و "وحدت جناحها" را داشت. جناح یتیم شده، در حالیکه هراس از "افراطیها" آن را به جلو می راند، به دُنبال ناجی می گشت و آن را در رهبر "افراطیها" باز جُسته بود.

در این راستا، آقای روحانی "وحدت همه جناحها و گروه ها" را کشف کرده بود و زایده "اصلاح طلب" جناح او، از زبان آقای خاتمی ابراز اُمیدواری می کرد: "بُزُرگان کشور به خُصوص مقام مُعظم رهبری، ما را وارد عرصه جدیدی از زندگی برای خدمت به مردُم و اعتلای کشور کنند."

حساب جناح رقیب باند حاکم بار دیگر دُرُست از آب در نیامد و آنها دوباره با نتیجه مُشابه دیگری چشم در چشم شده اند که بُن بست سیاسی شان به تناوُب تولید می کند. آنها برای حفظ و بهبود موقعیت خود در هیرارشی قُدرت، راهکار دیگری جُز آویختن به دامن رُقبای خود و بازی با قواعد آنان ندارند. اختراع "آشتی" و ابتکار "مافیای دانشگاه آزاد"، دو روی سکه این سیاست شکست خورده و عقیم هستند.