من یک دانشجو: روز شنبه ۷ اسفند ماه جاری، مراسمی در تالار فردوسی دانشکده ادبیات دانشگاه تهران برگزار شده و طی آن از کسانی که به عنوان خیرین معرفی می‌شدند تقدیر به عمل آمده و چنین ادعا شد که برای دانشجویان بی‌بضاعت کمک‌هایی جمع‌آوری می‌شود.

گزارش کوتاه زیر، بازتاب‌دهنده‌ی مشاهدات یکی از دانشجویان حاضر در این مراسم بوده که برای «من یک دانشجو» ارسال شده و عینا منتشر می‌شود:

مراسمی در دانشگاه تهران به ابتکار بنیاد حامیان دانشگاه تهران متشکل از خیرین روز شنبه ۷ اسفند ماه جاری برگزار شد. مراسمی که همه ساله به صورت یک جشنواره در این دانشگاه برگزار می‌شود و شعار اصلی‌اش کمک به دانشجویان نیازمند و توسعه‌ی امکانات علمی و رفاهی دانشجویان است.

در این مراسم از همه‌ی مردم خصوصا «خیرین سرشناس» دعوت به عمل می‌آید تا مبالغی را در راستای به اصطلاح پیشرفت علم و وضعیت رفاهی دانشجویان به این بنیاد کمک کنند تا آن را برای امورات متفاوتی تخصیص دهند.

از جمله‌ی این خیرین رئیس نهادهای بنیاد فرهنگی مصلی‌نژاد و بنیاد علمی آموزشی قلم‌چی و مجمع خیرین مدرسه‌ساز کشور هستند که در این مراسم حضور داشتند و از کیفیت و چگونگی کار بنیاد سخن گفتند.

در این راستا از دانشجویان نمونه‌ی المپیادها و رتبه‌های اول و دوم و سوم هر رشته تقدیر به عمل آمده و این موفقیت‌ها ناشی از «امنیت حاکم بر ایران» توصیف شدند.

این مراسم در حالی برگزار شد که وضعیت دانشجویان دانشگاه تهران هر روز بیشتر رو به وخامت می‌گذارد، مسمومیت‌های غذایی بر اثر کیفیت نازل غذا و بیماری‌هایی بر اثر کار در بیرون از دانشگاه و وضعیت نامناسب خوابگاه‌ها و پولی شدن دانشگاه‌ها تنها گند نمونه از یک بحران بزرگ هستند که امر مقدس آموزش را محملی برای خصوصی‌سازی و چاپیدن و قاپیدن اموال و امکانات دانشگاه و مراسم این‌چنینی را تبدیل به تریبونی برای حاکمیت کرده است.

تفریبا تمامی «خیرینی» که در این مراسم شرکت کردند، از دل رانت‌خواری در دهه‌های شصت و هفتاد، ثروت کلانی را انباشت کرده‌اند و حضور افراد و موسساتی مثل شرکت کیسون که حق کارگران و کارمندان‌اش را پایمال می‌کند و یا فردی مثل کاظم قلم‌چی که در سایه‌ی بی‌قانونی در حوزه‌ی آموزش ثروت‌های عظیمی به جیب زده است، نشان می‌دهد که این کمک مالی هدفی جز خودنمایی و صحه گذاشتن بر چاپیدن‌ها و کسب وجهه و اعتبار برای خود و بنگاه‌های رانت‌خوار ندارد.

در این مراسم به جای انتقاد از وضعیت دانشگاه‌ها، مدیریت دانشگاه تهران مورد ستایش قرار گرفت و هردانشجویی که در دانشگاه تهران تحصیل کرده باشد، جز مضحکه‌ای مشئمزکننده در این مراسم نخواهد دید. تقدیر از دانشجویان ممتاز نیز بر همین اساس برای حفظ کارکرد نخبگان دانشگاهی در راستای حفظ قدرتی که دیگر رمقی ندارد، قابل تشخیص است.

این در حالی اتفاق می‌افتد که هیچ دانشجویی آینده‌ای روشن در مقابل خود نمی بیند و تقریبا هرکس که فرصتی برایش فراهم شود از کشور خارج می شود و این فرار نخبگان خود بحرانی برای دولت محسوب می شود.

این مراسم فقط محلی بود برای سرپوش گذاشتن بر این بحران‌ها وگرنه تا به حال هیچ دانشجویی پولی در این خصوص از این «خیرین» دریافت نکرده است. در خلال مراسم نیز بسیاری از افراد بی‌بضاعت در میان دانشجویان در تلاش برای دادن نامه برای بررسی به مشکلات‌شان بودند که مطلقا هیچ نامه‌ای از هیچ طریق به دست کسی نرسید و مبالغی که خیرین به دانشگاه اهدا می‌کنند با دستان نامرئی و مرئی رانت‌خواری حیف و میل می‌شوند!