به گزارش ایرنا، رومن نویسی یا نوشتن اعداد و اسامی انگلیسی در نگارش فارسی و در فضاهای عمومی همچون پلاک خانه ها، شماره های طبقات در آسانبرها و چراغ های راهنمایی و رانندگی یا حوزه های خصوصی مانند استفاده از حروف انگلیسی در امضاها، کارت های عروسی یا کارت های معرفی بیشتر به چشم می خورد. این تشتت در خط فارسی با وجود آن است که هیات دولت در سال 1375 قانون ممنوعیت بکارگیری اسامی، عناوین و اصطلاحات بیگانه را در یک ماه و هشت تبصره تصویب کرد و بر اساس این قانون نهادهای دولتی و غیردولتی برای کلمات بیگانه باید از واژه های مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی استفاده کنند، مگر اینکه فرهنگستان هنوز برای آن واژه مصوبی را تعیین نکرده باشد.

ماده 14 آیین نامه اجرایی این قانون (مصوب سال 78) استفاده از تابلو یا نوشته‌ ها و نشانه هایی که منحصراً به خط غیر فارسی تنظیم شده باشد را به استثنای نشانه‌های بین المللی ممنوع می شمارد و نیروی انتظامی را ضابط اجرای قانون دانسته است. اما چرا با وجود این قانون، شاهد استفاده روزافزون از خط انگلیسی هستیم و چه نهاد یا سازمانی مسوول صیانت از خط فارسی است.

** زبان و خط فارسی در گستره تاریخ و جغرافیا
زبان فارسی یکی از زبان ‌های شاخه هندواروپایی است که مردمان از حدود چهار هزار سال پیش در بخشی از جغرافیایی که اکنون به نام ایران می شناسیم، با آن سخن می گفته اند. این زبان در گذر زمان، مراحلی را پشت سر گذاشته که شامل فارسی باستان، فارسی میانه و فارسی نو است. زبانی که امروزه به آن سخن می گوییم در کتب تاریخ ادبیات و دستورهای تاریخی «فارسی دری» خوانده می شود و دنباله فارسی میانه زرتشتی است و به نوشته ذبیح الله صفا، ‌مورخ ادبی مطرح، در جلد اول تاریخ ادبیات ایران از زمان حکومت صفاریان در قرن سوم هجری قمری (256 ه. ق) در ایران پا گرفت. هر چند این زبان شباهت زیادی از نظر دستوری و لغوی با زبان فارسی میانه زرتشتی دارد از نظر خط شباهتی ندارد.

زیرا بعد از ورود اسلام به ایران و در دو قرن اول هجری که عربی زبان دربارها و دیوان ها بود، الفبای عربی جای خود را در دفاتر باز کرد و فارسی دری با الفبای عربی ولی اندکی تغییر یعنی اضافه شدن چهار حرف در الفبا، نوشته می شود. امروزه در مجموع بیش از یکصد و 10 میلیون نفر در سه کشور ایران، افغانستان و تاجیکستان به زبان فارسی البته با لهجه های مختلف صحبت می کنند، البته در تاجیکستان زبان فارسی و خط سیرلیک است.

** خط فارسی؛ زیر تازیانه رومن نویسی
غیر از مخاطرات پیش روی زبان فارسی که ورود نه، هجوم همه جانبه لغات و اصطلاحات بیگانه در حوزه های تخصصی و عمومی است و در این مجال توان پرداختن به آن را نداریم، امروزه خط فارسی با مشکل عمده ای مواجه شده که در همه حوزه ها ریشه دوانده؛ طوری که تقریبا از چشم فرهنگ دوستان، ادبا، اهالی فرهنگستان و... جا مانده یا اگر نمانده کمتر مطرح و برای آن چاره ای اندیشیده شده است. استفاده از خط انگلیسی در بسیاری نمادهای شهری و عمومی مانند چراغ های راهنمایی و رانندگی، نشان های آسانبرها، پلاک خانه ها و بعضی حوزه های خصوصی تر مانند کارت های عروسی، اعلان همایش های ملی یا امضای افراد دیده می شود که می توان از آن به رومن نویسی تعبیر کرد.انگلیسی نویسی غیر از تضعیف، آشنا کردن و عادت دادن چشم بینندگان به خط انگلیسی و کاربرد بیشتر در زمینه های خصوصی، اشکالات دیگری نیز دارد از جمله اینکه ارتباط عده ای از گویشوران ایرانی را با این نوشته ها قطع می کند.
برای نمونه پدربزرگ یا مادربزرگ هایی را تصور کنید که زبان و خط فارسی را بلد هستند اما خط انگلیسی را نمی دانند، چطور باید نشان های آسانبرها یا پلاک در خانه ها را بخوانند.