جو بایدن، معاون رئیس‌جمهور وقت آمریکا بعد از این پیروزی شخصا از دولت خودمختار اقلیم کردستان در اربیل عراق تشکر کرد. در گزارش نیویورکر نوشته شده بود، بعد از اشغال سد موصل توسط گروه "دولت اسلامی" (داعش) تمامی کارگرهای سد پا به فرار گذاشتند. فاجعه‌ای بزرگ با ابعادی بسیار گسترده همه را تهدید می‌کرد، چرا که "به‌ندرت‌ می‌توان سدی در جهان را یافت که خطرناک‌تر از سد موصل باشد."

دولت آمریکا می‌دانست که ثبات سد باید روزانه کنترل شود و اقدامات لازم انجام گیرد، در غیر این صورت سد با خطر شکستن روبرو خواهد شد و سیلابی عظیم عراق را در بر خواهد گرفت که "صد بار از مخرب‌تر از داعش خواهد بود."
واشنگتن به همین دلیل از دولت اقلیم کردستان خواست سد را هر چه زودتر پس بگیرد. مصطفی هاجر می‌گوید: «خوانده‌ام که اگر سد بشکند سیلی با ارتفاع ۲۰ متر می‌تواند به راه بیافتد، موصل به چشم بر هم زدنی نابود می‌شود و بغداد چهار متر زیر آب می‌رود. کسی که تصمیم گرفت اینجا سد بسازد باید دیوانه بوده باشد.»
در آوریل سال ۱۹۸۵ مهندسان آلمانی و ایتالیایی رودخانه دجله را پشت دیواری به طول سه و نیم کیلومتر و ارتفاع حدود ۱۳۵ متر مهار کردند و در مخزنی انباشتند به بزرگی دریاچه کنستانس که مساحتی بالغ بر ۵۳۹ کیلومتر مربع دارد. سد موصل که پهنای آن در پاره‌ای قسمت‌ها به ۷۰۰ متر می‌رسد می‌تواند بیش از ۱۱ میلیارد متر مکعب آب ذخیره کند. سد موصل از بزرگ‌ترین سدهای خاورمیانه است.
به نوشته نیویورکر، چند هفته بعد از بازپس‌گیری این سد چند مهندس ارتش آمریکا در بازدید از آن در فاصله‌ای نه چندان دور از رودخانه، دری یافتند که به راهرویی باز می‌شد و به ورودی یک تونل در پایه دیوار سد پایان می‌گرفت. ‌آنچه که آن‌ها در آن‌جا دیدند زنگ خطر را به صدا در آورد: دیگر سئوال بر سر شکستن یا نشکستن سد نبود بلکه پرسش این بود که "چه زمانی سد خواهد شکست."
در این گزارش آمده که با شکستن سد، شهر میلیونی موصل در عرض کم‌تر از چند ساعت زیر امواج خیزابی فرو می‌رود که همه چیز را ویران می‌کند. چند روز بعد بغداد، پایتخت عراق که در ۴۰۰ کیلومتری جنوبی موصل واقع شده در فاضلابی از آب، روغن، مدفوع، آوار، جسد و لاشه جانواران مدفون خواهد شد و حدود یک و نیم میلیون نفر در معرض مرگ قرار خواهند گرفت.