رژیم جمهوری اسلامی با لشکرکشی به اُستانهای غرب کشور و تلاش افسار گُسیخته برای هراس افکنی در میان شهروندان کُرد، مُشت سیاست خود علیه همه پُرسی کُردستان عراق را نیز باز کرد. اگر تاکُنون کمترین ابهامی نسبت به انگیزه مُخالفت هیستریک رژیم ولایت فقیه با همه پُرسی اقلیم وجود داشت، هُجوم نظامی امنیتی به اُستانهای کُردنشین آن را نیز به تمامی از صورت مساله زُدود.

آرایش نظامی امنیتی حاکمان کشور علیه شهروندان کُرد ایران آنگونه است که گویی همه پُرسی استقلال نه در عراق، بلکه در ایران برگُزار می شود. سپاه پاسداران نیروی زمینی خود را به کُردستان گُسیل داشته است تا "مانور امنیتی" برگُزار کند، در شهرهای پُرجمعیت حُکومت نظامی غیر رسمی برقرار گردیده، نیروهای ضد شورش از نُقاط دیگر کشور گردآوری و به کُردستان اعزام شده اند، هواپیماهای جنگی بر فراز شهرها به جولان درآمده اند و برای به وحشت افکندن شهروندان، دیوار صوتی را می شکنند.

هُجوم نظامی را کُردستان یکبار دیگر، زمان کوتاهی پس از قُدرت گیری استبداد – مذهبی به گونه ای خونین تجربه کرده است. ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ آیت الله خُمینی، رهبر وقت رژیم مُلاها، فرمان حمله سراسری به کُردستان زیر عُنوان "جهاد با کُفار" را صادر کرد. در جریان این یورش، لشکریان مُسلح به توپ و تانک و هواپیما و هلی کوپتر، زیر پرچم ولایت فقیه از ارتکاب هیچ جنایتی علیه مردُم غیرنظامی، نیروها و کوشندگان سیاسی و مناطق مسکونی شهرها رویگردان نشدند.

همچون آن مقطع سیاه، اکنون نیز مساله روی میز حُکومت، سرکوب خواسته های دموکراتیک مردُم و خفه کردن صدای بخشی از جامعه است که حُقوق برابر می طلبد و بر آن پا می فشارد. حاکمان کشور به دُرُستی از این وحشت دارند که همه پُرسی اقلیم، مُبارزه شهروندان کُرد ایران برای کسب حُقوق لگدمال شده شان و علیه تبعیضهای قومی و مذهبی را پیش برده و دامنه جدیدی ببخشد.

استبداد حاکم بر کشور همچنین از یاد نبرده که کُردستان برای یک دوره پیشتاز مُبارزات دموکراتیک مردُم ایران بوده و پایداری آن چالشی جدی برای ثبات و سُلطه سراسری استبداد مذهبی نو پا به شمار می آمده است. امروز نیز و در حالی که رژیم مُلاها با نارضایتی گُسترده جامعه و فوران اعتراضها در هر کنار گوشه کشور روبرو است، مُبارزه و مُقاومت کُردستان امری محلی و ایزوله نیست، بلکه درونمایه ای فراگیر با آثاری سراسری دارد.

هم از این روست که سرکرده نیروی زمینی سپاه پاسداران، در لشکرکشی به کُردستان رد "ضد انقلاب" را دُنبال می کند و جنگنده های حُکومت بر فراز بانه و سردشت و پیرانشهر دیوار صوتی را می شکنند.

حُضور سنگین نظامی و امنیتی حُکومت این صف آرایی را بر هم نمی زند؛ شاهد آن استقبال از برگُزاری همه پُرسی اقلیم در شهرهای کُردستان ایران و برپایی جشن و پایکوبی توده ای است. در شادی خیابانی انبوه مردُم، عُمق تضاد بین سیاستها و رفتار حاکمان کشور با خواست و نگاه جامعه به نمایش درآمده است. حُکومت منافع مُشترکی با این مردُم ندارد و هر آنجا که در پی برآوردن آن به حرکت در می آید، سینه به سینه با خواستها و نیازهای آنها تصادُم پیدا می کند.

تحولات کُردستان عراق صف آرایی علیه استبداد مذهبی را فشُرده تر خواهد کرد. رژیم مُلاها در برابر این شرایط راهکار دیگری جُز توسُل به دور تازه ای از "جهاد علیه کُفار" ندارد؛ با این تفاوُت که این بار ناچار به فرو رفتن به گرداب اشغال نظامی امنیتی درازمدت است.